/*--

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

“ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ ”

  
Σήμερα θά μιλήσουμε γιά τό ἐπάρατον πάθος τῆς βλασφημίας. Εἶναι κάτι πολύ φοβερό. Ἡ  γῆ μας σηκώνει ἕνα ἀσήκωτο βάρος βλασφημίας ἀπό τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων. Βογγάει ἡ  γῆ ἀπό τό ἔγκλημα αὐτό. Τό βλέπουμε στήν πρᾶξι. Δέν ξέρω πόσο εἶναι τό ποσοστό, κυρίως  βέβαια τῶν ἀνδρῶν, πού προφέρουν τίς φοβερές βλασφημίες ἐναντίον Ἐκείνου, πού κρατᾶ τό  σύμπαν μέ τό νεῦμα Του. Ἐγκληματοῦν κάθε στιγμή. Ἄν θά ρίξουμε μία ματιά μέ τήν φαντασία μας στό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων, θά μπορέσουμε νά ὑπολογίσουμε σέ κάθε στιγμή χρόνου, πόσες τρομερές βλασφημίες ἐκτοξεύονται πρός τόν οὐρανό καί συναντοῦν ἤ μᾶλλον πληγώνουν τήν καρδιά Ἐκείνου, πού σταυρώθηκε γι’ αὐτούς. 

Ἔχουμε καί τό ἄπειρον πλῆθος τῶν δαιμόνων, πού βλασφημοῦν ἀπεριόριστα καί ἀσίγαστα. Ἡ ζωή τους, ἡ ὕπαρξίς τους, τό νόημα τῆς ὑπάρξεώς τους, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο· δέν ἔχουν κανένα ἄλλο σκοπό νά ζοῦν, παρά μόνον πῶς νά κατεβάζουν τό Θεό κάτω ἀπό τά πόδια τους. Δισεκατομμύρια δαίμονες βλασφημοῦν ἀπεριόριστα· ἀκολουθοῦν οἱ ἄνθρωποι πίσω ἀπ’ αὐτούς, πού συνεχίζουν καί συμπληρώνουν τό ἔργον τῶν δαιμόνων. Κι ἔτσι ὁ καλός Χριστός βρίσκεται ἀνά πᾶσαν στιγμήν Ἐσταυρωμένος ἀπό τά πλάσματά του.

Οἱ Ἑβραῖοι μία φορά Τόν σταύρωσαν. Ἐνῷ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, οἱ Ὀρθόδοξοι, οἱ λυτρωθέντες ἀπό τήν αἰώνιο καταδίκη μέ τό Πανάγιον Αἷμα Του, ἐμεῖς Τόν ξανασταυρώνουμε, Τόν ξαναπληγώνουμε, τοῦ ξαναβάζουμε τό ἀκάνθινο στεφάνι στήν Ἄχραντον Κεφαλήν Του καί Τοῦ προξενοῦμε τόσο πόνο, περισσότερο καί ἀπό τόν πόνο τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι δέν Τόν πίστευαν. Ἐμεῖς Τόν πιστεύουμε, ἔχουμε λουσθῆ στό Ἱερόν Βάπτισμα, Τόν κοινωνοῦμε, καί μετά Τόν βλασφημοῦμε. Αὐτό μπορῶ νά πῶ ὅτι εἶναι τό μεγαλύτερο ἁμάρτημα καί ἔγκλημα ἀπό ὅλα τά ἁμαρτήματα καί ἐγκλήματα, πού μπορεῖ νά διαπράξῃ ὁ ἄνθρωπος. Ὅσα ἄλλα κι ἄν κάνῃ, θά εἶναι ἤ στόν ἑαυτό του ἤ στούς ἄλλους. 

Αὐτό ὅμως ἀναφέρεται κατ’ εὐθεῖαν στόν Χριστό μας ἤ στήν Παναγία μας. Ὁ βλάσφημος ἄνθρωπος βλασφημεῖ, ὄχι γιατί τοῦ φταίει ὁ Θεός. Κάτι ἄλλο τοῦ συμβαίνει ἤ στήν δουλειά του ἤ στό σπίτι του ἤ στά παιδιά του ἤ στή γυναῖκα του κ.λ.π., καί ἀντί νά βλασφημήσῃ αὐτά τά πρόσωπα, ἀθέλητα καί ἀνεξέλεγκτα κατεβάζει τόν Θεό κάτω, καί Τόν ποδοπατεῖ μέ βλασφημίες κι ἀπαίσια λόγια. Νά σκεφθοῦμε τήν καρδιά τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας, πόσο πολύ πληγώνονται, ὅταν συνεχῶς, συνεχῶς ἀκοῦνε βλασφημίες. 

Παρ’ ὅλην αὐτήν τήν κατάστασι ὁ Χριστός μας ἀνά πᾶσαν στιγμήν εἶναι ἕτοιμος, ἡ καρδιά Του ἀνοιχτή, νά δεχθῇ αὐτόν τόν βλάσφημο, νά τόν συγχωρέσῃ, νά τόν ἀγκαλιάσῃ, νά τόν ἀσπασθῇ καί νά τοῦ ἀνοίξῃ τήν Πύλη τοῦ Παραδείσου. Ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει ὅρια. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἁμαρτάνουμε συνεχῶς, πότε μέ τό ἕνα ἁμάρτημα, πότε μέ τό ἄλλο καί συνεχῶς πικραίνουμε τόν Θεό. Εὐτυχῶς πού ὑπάρχουν ἐλάχιστοι ἄνθρωποι ἀκόμη, οἱ ὁποῖοι Τοῦ δίνουν παρηγορία· «καί ἐπί τοῖς δούλοις αὐτοῦ παρακληθήσεται»(Δευτερ.32,36).

Καί ἡ Παναγία μας πολύ πικραίνεται μ’ αὐτό τό συνεχές ἁμάρτημα! Θά σᾶς πῶ τό ἑξῆς: Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας θέλοντας νά στολίσουν τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ἀλλά καί νά προσφέρουν ἰδιαίτερη τιμή καί δόξα καί λατρεία στή Μεγάλη μας Μητέρα, τήν Παναγία μας, κανόνισαν ὥστε ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος μέ τά ἀμέτρητα «Χαῖρε» πρός Αὐτήν, νά ψάλλεται κάθε Παρασκευή βράδυ τίς πέντε ἑβδομάδες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Αὐτά τά «χαῖρε» τά ψάλλουμε ἀπό εὐγνωμοσύνη στήν Παναγία μας, λέγοντάς της νά χαίρεται, διότι ἔφερε τήν λύτρωσι στόν κόσμο. 

Μέσα ὅμως ἀπό αὐτά τά πολλά «χαῖρε» ἀκούγεται μία φωνή, ἡ ὁποία μᾶς λέγει: «Γιατί μοῦ λέτε νά χαίρωμαι;»- εἶναι ἡ φωνή τῆς Παναγίας μας. «Πῶς νά χαίρωμαι, καθ’ ἥν στιγμήν ἐσεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πού ἀναγνωρίζετε ὅλο αὐτό τό μεγαλεῖο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ μου, φθάνετε στό σημεῖο νά σταυρώνετε τό Παιδί Μου! Νά Τόν βλασφημεῖτε, νά ἀσεβῆτε ποικιλοτρόπως καί συγχρόνως νά μοῦ λέτε νά χαίρω! Διορθῶστε τήν ζωή σας καί θά χαίρωμαι· καί τότε θά δέχομαι τούς ὕμνους καί τά «Χαῖρε» μέ ὅλη τήν καρδιά Μου· ἀρκεῖ ἐσεῖς νά ἀλλάξετε τρόπον ζωῆς. Ἀκούγεται συνεχῶς ἡ βλασφημία σας κατά τοῦ Παιδιοῦ Μου. Γιατί τό κάνετε αὐτό; 

Ἐπειδή σταυρώθηκε γιά σᾶς; Ἐπειδή ἔχυσε τό Πανάγιον Αἷμα Του ἐπάνω στόν Σταυρό; Ἐπειδή ἐμαστιγώθη, ἐφραγγελώθη, ἐστεφανώθη μέ τό ἀκάνθινο Στεφάνι κατά τό μεγάλο μαρτύριο τῆς Σταυρώσεώς Του; Ἐπειδή σᾶς δίνει τή Σάρκα καί τό Αἷμα Του εἰς ζωήν αἰώνιον, ἐσεῖς βλασφημεῖτε ἀσεβῶς καί ἀσυστόλως καί συνεχῶς καί ἀφειδῶς τό Ὄνομά Του τό Πανάγιον, καί μετά μοῦ λέτε, νά χαίρω; Ἀποκλείεται. Μόνον ἐάν ἀλλάξετε, τότε κι ἐγώ θά χαίρωμαι σάν Μητέρα σας πρός τέκνα πραγματικά». 

Ἡ βλασφημία λοιπόν φέρνει τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Κι ὅμως ἡ τόσο μεγάλη μακροθυμία Του περιμένει νά ἐπιστρέψουμε, γιά νά μᾶς σώσῃ. Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἐσύ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, βαφτισμένος, λελυτρωμένος καί ἀναγεγεννημένος ἀπό τήν ἁγίαν Κολυμβήθραν τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος, βλασφημεῖς τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τόν Τίμιο Σταυρό καί τούς Ἁγίους, ἀθετώντας ὅλη αὐτή τήν ἀπέραντη καί ἀκένωτη εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ πρός ἐσένα; 

- Μά δέν τό θέλω, λέει. 
- Ἐάν σέ ἀπειλοῦσε, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, κάποιος μέ τό πιστόλι, λέγοντας: «Ἐάν μέ βλασφημήσῃς, σέ σκοτώνω», θά τό ἔκανες; 
- Ὄχι. Θά βλασφημήσω, γιά νά μέ σκοτώσῃ; 
- Μά ὁ Χριστός σου, ὁ Θεός, ὁ Δημιουργός σου, ὁ Πλάστης σου τί σοῦ ἔκανε; Εἶναι γεμᾶτος ἀπό ἀγάπη καί εὐεργεσία ἀπέναντί σου, καί ἀντί τοῦ μάννα τόν ποτίζεις χολή;

Ξανασταυρώνουμε τόν Κύριον τῆς Δόξης ἡμεῖς οἱ ταλαίπωροι καί μετά περιμένουμε νά μᾶς ἔρθουν ἡμέρες καλές, ἡμέρες εὐλογίας. Δυστυχῶς μᾶς ἔρχονται ὅλο καί χειρότερες ἡμέρες ἀπό αὐτήν τήν βλασφημίαν τοῦ Θεοῦ. Ἕνας ἄνθρωπος, σήμερα καλός Χριστιανός, μετανοημένος, ἦρθε καί ἐξομολογήθηκε. Στήν ἐρώτησι, ἄν βλασφημῇ, εἶπε ἄλλοτε ναί, ἀλλά τώρα ὄχι. Μοῦ λέει: 

- Ξέρετε Πάτερ, πῶς ἐγώ σταμάτησα αὐτό τό μεγάλο ἁμάρτημα; Βλασφημοῦσα πάρα πολύ καί ἰδιαιτέρως τήν Παναγία μας. Κάποια μέρα κοιμώμενος νοιώθω κάποιος νά μέ σκουντᾶ κι ἀνοίγω τά μάτια μου. Βλέπω μπροστά μία μαυροφόρα, ὁλόλευκη καί πανέμορφη στό πρόσωπο καί μοῦ λέει: - Παιδί μου – δέν τόν εἶπε «ἀσεβῆ», ἀλλά «παιδί μου» - τί κακό σοῦ ἔκανα στή ζωή σου; Γιατί μέ βλασφημεῖς; Τότε κατάλαβα ὅτι βρέθηκα μπροστά στήν Παναγία μας κι ἔμεινα σάν κεραυνοβολημένος. Κι ἀμέσως μέ τό χεράκι της μοῦ παίρνει τήν γλῶσσα, μοῦ τήν τραβάει καί μοῦ τήν κάνει τόσο μεγάλη, πού τήν κόλλησε στό ταβάνι τοῦ δωματίου μου καί μοῦ λέει: - Τώρα, ἄν θέλῃς, βλασφήμα με. Ἐγώ δέν μποροῦσα βέβαια. Τότε τῆς κάνω νεῦμα, ὅτι δέν θά τό ξανακάνω. Μοῦ λέει: - Θά σοῦ θεραπεύσω τήν γλῶσσα σου, ἀλλά ἐάν τό ξανακάνῃς, τότε ἴσως σοῦ πάρω τό παιδί. Ἔκτοτε Πάτερ, οὐδέποτε ἀσέβησα εἰς τήν Κυρίαν μου Θεοτόκον.

Βλέπετε ἐδῶ μιά ὁλόκληρη ζωή βλασφημία! Γιατί ὁ Χριστός, γιατί ἡ Παναγία μας δέν τοῦ πῆρε τήν ζωή; τοῦ λέω: - Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἐάν εἶναι κάποιος ὁ Ὁποῖος σέ ἀγαπᾶ, Αὐτός εἶναι ὁ ὑπό σοῦ βλασφημούμενος. Ὁ Χριστός εἶναι αὐτός πού σέ ἀγαπᾶ περισσότερο κι ἀπό τή γυναῖκα σου κι ἀπό τά παιδιά σου κι ἀπό τούς γονεῖς σου. Ἐάν ἐσένα σέ πρόσβαλε ἡ γυναίκα σου, τί θά ἔκανες; 

- Θά τήν ἔδιωχνα. 
Παρ’ ὅτι ἐσύ τήν ἀγαπᾶς, ἐάν ἐσύ ἔκανες κάτι πρός τήν σύζυγο; 
- Θά μέ ἔδιωχνε. 
- Ἐντός τοῦ δικαίου. Ἐάν ἐσένα σέ βλασφημοῦσε τό παιδί σου μία-δύο φορές, τί θά τοῦ ἔκανες; 
- Θά τό σκότωνα στό ξύλο. 
- Ἐσένα τί σοῦ χρειάζεται τώρα; Λοιπόν, 

Αὐτός πού σέ ἀγαπᾶ περισσότερο εἶναι ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία. Κι ὅμως τά πρόσωπα, πού σέ ἀγαποῦν, ἐσύ τά βλασφημεῖς. Εἶναι δυνατόν ποτέ ἕνας ἄνθρωπος, πού σέ ἀγαπᾶ τόσον ἀπέραντα, νά σοῦ κάνῃ κακό; Ὄχι. Κι ἐνῷ ἡ πρᾶξι σου εἶναι ἀξία τῆς ἐσχάτης ποινῆς, ὅμως δέν σοῦ τό κάνει ὁ Θεός. Σέ τιμώρησε σέ τίποτε; 

- Ὄχι, Πάτερ. 
Σοῦ ἔκανε κακό; 
- Ὄχι. 
Τρελλός εἶσαι; 
- Ὄχι.
Λογικός; 

Καταχρηστικῶς λέγεσαι λογικός, διότι ἕνας λογικός ἄνθρωπος δέν κάνει παράλογα πράγματα. Εἶναι λογικό νά σέ ἀγαπᾶ κάποιος τόσο πολύ, νά σέ ἔχῃ εὐεργετήσει τόσο πολύ καί σύ νά ἀνοίγῃς τό στόμα ἐναντίον του, καθ’ ἥν στιγμήν φταίει κάποιος ἄλλος; Ὄχι.

Συνεχίζεται...

Γέροντος ΕΦΡΑΙΜ Προηγουμένου Ἱερ. Μονής Φιλοθέου

πηγή : Η ΝΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ «Η ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ»

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...