/*--

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Λυτρωτικός λογισμός

Όλη μου η ζωή, είναι μία αδιάκοπη συρραφή
αδυναμιών–πτώσεων–παραπτωμάτων–αμαρτημάτων.
Δεν χωράει καμμία αμφιβολία γι’ αυτό.
Είτε από μένα για μένα.
Είτε για μένα από άλλους. Όποιοι και νά ’ναι αυτοί.


Με σώζει, όμως, τί;
Πιστεύω, ότι με σώζει η συντριβή, η αυτομεμψία, η αίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, η διάθεση της μετανοίας
για ό,τι είμαι και για ό,τι δεν είμαι.  
Θυμάμαι,
όταν δέχθηκα απανωτά χειρουργεία για το μάτι μου.
Το ένα πίσω από το άλλο.  


Στο δεύτερο χειρουργείο, συγκεκριμένα,
θυμάμαι χαρακτηριστικά,
ήμουν ξαπλωμένος και αμίλητος.
Δεν ήταν κανείς άλλος δίπλα μου. 


 Όλοι αλλαργεμένοι και αφανείς, συγγενείς και φίλοι. 
Από μακρυά. Εξέφραζαν μια ευχή «όλα να πάνε καλά!».
Μέχρι εκεί. Και, μετά, τίποτα. Αυτό. Εγώ με μένα.  


Η μοναξιά, είναι σα ζωστήρας που μαζεύει άτακτους λογισμούς που έρχονται εκείνη την ώρα με ανάμεικτα αισθήματα και αλληλοδιάδοχες αναπολήσεις. 
Στην ευόλισθη υπόστασή μας στέκουν καρφιτσωμένες οι μνήμες.  

Το παρελθόν εισβάλλει σαν κατάπλασμα για τον πόνο του τώρα. Ο άνθρωπος ανήσυχος, θέλει να δραπετεύει από παντού. 
Το φως του χειρουργείου γιατί μοιάζει με το φως της ανάκρισης; Δέχεσαι την υπόσχεση της θεραπείας, ανακρινόμενος.  

Δεχόμουν, θυμάμαι, παθητικά την ετοιμασία του σωματικού μέρους του εαυτού μου από τους νοσηλευτές. 
Καλώδια, σωληνάκια, σύριγγες,
τεκμήρια και πειστήρια της κλινικής αδυναμίας.  


Εκείνη την αμίλητη και σιωπηρή ώρα, 
θυμάμαι ότι δέχθηκα έναν λυτρωτικό λογισμό
που έφερε απίστευτη ηρεμία σε ολόκληρο το είναι μου.  


Αυτόν τον παράδοξο λογισμό, θεωρώ βέβαιο, 
ότι μου τον έφερε άγγελος. Δεν ήταν δικός μου λογισμός. 

Πριν ναρκωθώ τελείως, πριν κλείσω τα μάτια 
και αποχαιρετίσω τα πάντα,
πριν αφεθώ στην ύπνωση και την ακινησία,
θυμάμαι πολύ καλά την ευεργετική παρουσία
αυτού του λογισμού, μέσα μου.
Σκέφτηκα το εξής:  


«Θεέ μου! 
Δεν Σου ζητώ να με κάνεις καλά.
Όπως βλέπεις και ξέρεις, δεν αξίζω κάτι τέτοιο.
Εγώ είμαι ένα ψόφιο σκυλί.
Δεν αξίζω την θεραπεία που οπωσδήποτε θέλει να μου φέρει η αγάπη Σου.
Όμως, αν Εσύ θέλεις και αν αγαπάς,
στείλε όλη Σου την θεραπευτική δύναμη
και ενέργεια της Χάρης Σου, σε όποιον άλλον πονεμένο,
άρρωστο και αδύναμο αδελφό μου
που την έχει ανάγκη και την χρειάζεται
αυτήν την ώρα και αυτήν την στιγμή!».  


Ο ύπνος, ήρθε με ένα πέπλο θολούρας. 
Η θολούρα, έφερε τον καθολικό ύπνο. 

 Η έκβαση είναι, ότι, τελικά, όλα πήγαν καλά
και ενώ πλησίαζα προς την τύφλωση,
έδωσε ο Θεός και βλέπω ακόμη με την δική Του Χάρη
και την πρεσβεία των αγίων Του.  


"Ανώνυμος" 

πηγή : εκ του Ανωνύμου                

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...