/*--

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Θεραπεύθηκα ἀπό τήν κατάθλιψη

Άγιε Ἡγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγ. Αὐγουστίνου καί Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, Ἐδῶ καί λίγα χρόνια μέσα μου ἔχω ἕνα πόλεμο μέ τή συνείδησή μου γιά νά εὐχαριστήσω τόν Ἅγιο τῆς Μονῆς σας καί ἡ ἑκάστοτε ἀναβολή μου δικαιολογεῖ τήν τόσο μεγάλη μου ἀργοπορία.

Ὀνομάζομαι Ἀθανασιάδου Μαρία τοῦ Θεοχάρους, εἶμαι ἀπό τήν Προσοτσάνη, μιά κωμόπολη τοῦ Νομοῦ Δράμας. Μόλις ἀντιλήφθηκα ὅτι ἡ ὑγεία μου κλονίσθηκε, ἐπισκεφθήκαμε μαζί μέ τά παιδιά μου γιατρό καί μάλιστα ψυχίατρο, γιατί αὐτή τήν εἰδικότητα ἤθελε ἡ ἀσθένειά μου. Μετά ἀπό τή διάγνωση τοῦ γιατροῦ, μοῦ ἔγινε ἡ χορήγηση τῶν φαρμάκων καί μάλιστα ἀρκετά δαπανηρῶν. Ἡ θεραπεία ἄρχισε καί ἡ κατάστασή μου δυστυχῶς δέν καλυτέρευε καί μετά τήν δεύτερη-τρίτη ἐπίσκεψη στό γιατρό, ἔνιωθα ἀντί νά καλυτερεύω ὅτι χειροτερεύω. Ζοῦσα σέ ἕναν δικό μου κόσμο, (κατάθλιψη, ἀπομόνωση καί τάσεις αὐτοκτονίας). Αὐτό μέ ὁδήγησε στό νά ἀλλάξω γιατρό καί κατέφυγα σέ διακεκριμένο καθηγητή. 

Οἱ ἐπισκέψεις στό γιατρό γινόντουσαν ὅλο καί πιό συχνές καί τά φάρμακα ὅλο καί πιό δαπανηρά, μέ ἀποτέλεσμα νά ξεκινήσει μέσα στήν οἰκογένειά μου νά ὑπάρχει πρόβλημα οἰκονομικό. Δυστυχῶς ἡ κατάστασή μου γινόταν ὅλο καί χειρότερη, λές καί ἡ ἀγωγή πού μοῦ εἶχε δώσει ὁ γιατρός ἦταν εἰδική γιά νά πετύχουμε τό χειρότερο!! Ἀκόμα καί ἡ μορφή μου ἄλλαξε τόσο πολύ, πού ὅταν μέ ἔβλεπε κανείς τρόμαζε. Τό χαμόγελό μου πού ἦταν τόσο πλούσιο πρίν, μετατράπηκε σέ σιωπή σέ μιά τρομαγμένη μορφή. Ἡ ἀπομόνωσή μου ἔγινε ἀπόλυτη καί δέν δεχόμουν νά δῶ καί νά μιλήσω σέ κανέναν. Τά πάντα μέ ἄφηναν παγερά ἀδιάφορη.

Τή ζωή μου τήν αἰσθανόμουν περιττή καί γι᾽ αὐτό μέσα μου κυριαρχοῦσε μόνον ἡ τάση γιά νά θέσω τέρμα σέ αὐτήν. Φυσικά αὐτό δυσκόλευε ἀκόμη περισσότερο τήν οἰκογένειά μου, βάζοντάς τους στήν διαδικασία νά μέ παρακολουθοῦν συνεχῶς. Ἡ μόνη λύση στήν ἀπελπισία μας ἦταν καί πάλι ἡ ἀλλαγή γιατροῦ, σέ ἄλλον γιατρό καθηγητή διακεκριμένο καί πάλι, καί κατά συνέπεια πολύ πιό ἀκριβοπληρωμένο, ἔτσι τά οἰκονομικά τῆς οἰκογενείας μου νά πηγαίνουν ἀπό τό κακό στό χειρότερο.

Ἀντί γιά τροφή κατέληξα νά παίρνω χάπια γιά νά ζήσω. Ἔπαιρνα μέχρι καί 20 χάπια τήν ἡμέρα καί μάλιστα ὄχι ἀπό τήν Ἑλλάδα, ἀλλά ἀπό τήν Γερμανία. Καταλαβαίνετε τώρα, νά ψάξεις νά βρεῖς ἄνθρωπο ἐκεῖ νά σοῦ τά στέλνει, νά κάνεις συνάλλαγμα σέ μάρκα (τότε ὑπῆρχαν τά μάρκα ἀκόμη), νά τά βάζεις ἄλλοτε στήν Τράπεζα καί ἄλλοτε νά τά δίνεις ἐκεῖ πού ὁ ἄνθρωπος ἀπό τή Γερμανία ἤθελε. Ὅπως καταλαβαίνετε ἡ οἰκογένειά μου ζοῦσε ἕνα δράμα πού κάθε μέρα καί μεγάλωνε καί δέν ἔφθανε μόνο αὐτό, ἡ κατάστασή μου χειροτέρευε σέ τέτοιο σημεῖο πού ὁ γιός μου, μέ τοῦ ὁποίου τήν οἰκογένεια ζοῦσα στό ἴδιο σπίτι, νά μήν μοῦ ἔχει ἐμπιστοσύνη νά μείνω μόνη μέ τά ἐγγόνια μου. Τί χειρότερο ὑπάρχει σέ μία οἰκογένεια ἀπό αὐτό.

Μόνο πού δέν ἔφτασε στό σημεῖο ὁ γιός μου νά μέ δένει στό κρεβάτι γιά νά ἔχει τό κεφάλι του ἥσυχο! Ἐγώ στόν κόσμο μου, ἀγνώριστη... Ἀκόμη καί οἱ συγγενεῖς μου, τά ἀγαπημένα μου ξαδέλφια μέ τά ὁποία τόσο πολύ κάναμε παρέα καί ἀστειευόμασταν καί ἤμασταν τόσο ἀγαπημένοι, νά εἶναι γιά μένα ξένα καί ἀδιάφορα. Δέν μποροῦσα οὔτε νά τούς μιλήσω, οὔτε νά γελάσω, ὅπως κάναμε παλιά. Αὐτή ἦταν ἡ ὀδυνηρή μου κατάσταση. Ὥσπου ἕνας ξαδελφός μου, καλέ μου Γέροντα, σᾶς γνώρισε καί μετά ἀπό αὐτόν καί ὁ γιός μου, ἀπό κασσέτες μέ ὁμιλίες καί κηρύγματά σας καί ὕστερα ἀπό παράκληση καί ἀναμονή πολλῶν, ὄχι ἡμερῶν, ἀλλά ἐτῶν, κατόπιν προσκλήσεώς μας, ἤρθατε ἐπιτέλους στό χωριό μας, στήν Προσοτσάνη. Μᾶς ἐπισκεφθήκατε τό σπίτι τοῦ γιοῦ μου ὅπου ζοῦσα κι ἐγώ, μετά τό φαγητό καθίσατε ἀπόμερα μέ τόν ξάδελφό μου, ὁ ὁποῖος σᾶς μίλησε γιά τήν κατάστασή μου. 

Μάλιστα σᾶς περιέγραψε τόν χαρακτήρα μου λέγοντάς σας “Πάτερ Νεκτάριε, ἔπρεπε νά γνωρίζατε τήν ξαδέλφη μου πρίν πάθει τό μεγάλο αὐτό κακό, τί χαρακτῆρας ἦταν· καθόσουν κοντά της καί ἔπαιρνες ζωή μέ τό πλούσιο χαμόγελό της, μέ τά ἀστεῖα της, ἀφοῦ πολλές φορές ἐρχόμασταν γιά νά γελάσουμε, ὅπως πᾶς στό θέατρο νά δεῖς μία κωμωδία γιά νά γελάσεις, νά ξεχάσεις ἔστω γιά λίγο τά προβλήματά σου, γιά νά πάρεις ζωή ἀπό τήν εὐχάριστη πλευρά της, ἔτσι ἦταν... Τώρα, δέν θέλεις νά τήν βλέπεις γιατί βρυκολάκιασε...”.

Τότε, πατέρα μου, μέ πλησιάσατε καί ἀρχίσατε νά μέ σταυρώνετε στό κεφάλι μέ τόν σταυρό σας πού φορᾶτε πάντα στό στῆθος σας καί νά παρακαλᾶτε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, μέ λόγια θερμά, παρακλητικά, γιά ἀρκετή ὥρα. ῾Η νύφη μου σᾶς διηγήθηκε τότε ὅλα τά περιστατικά πού εἶχαν συμβεῖ πρίν τήν ἀσθένειά μου στό σπίτι μας κι ἐσεῖς τότε τῆς εἴπατε ὅτι, τό πρόβλημά μου δέν εἶναι ἰατρικό, ἀλλά σατανικό καί γι᾽αὐτό τά χάπια δέν μοῦ κάνουν τόσον καιρό τίποτα. Ἐπειδή ὅμως, δέν ἔπρεπε νά τά σταματήσουμε ἀπότομα, μᾶς εἴπατε νά τά κόψουμε σιγά-σιγά. Μᾶς εἴπατε ἀκόμη ὅτι ἡ θεραπεία μου θά συντελεσθεῖ μέ τήν βοήθεια τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ καί ἀφοῦ κάνω καί κάποιον πνευματικό ἀγῶνα, δηλαδή νά ἐκκλησιάζομαι, νά νηστεύω, νά ἐξομολογοῦμαι νά Κοινωνῶ τακτικά καί νά διαβάζω συχνά τήν προσευχή τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ. Ἀρχίσαμε νά τά ἐφαρμόζουμε ὅλα αὐτά κατά γράμμα, σταματώντας σταδιακά καί τά φάρμακα.

 Στήν ἀρχή δυσκολευόμουν, ἀλλά ὁ ἐκκλησιασμός μου γινόταν ἀνελλειπῶς, ἡ νηστεία ἐπίσης, ἡ ἐξομολόγηση τό ἴδιο καί ἡ Θεία Κοινωνία ἐπίσης ἀνελλειπῶς. Τί δύναμη, τί κουράγιο ἔφερναν ὅλα αὐτά στήν ψυχή μου, ὅλα συνέθεταν μέσα μου τό πιό ὄμορφο μεγαλεῖο πού δοκίμασα ποτέ στή ζωή μου. Αἰσθανόμουν μέσα μου καθημερινά νά φεύγει ἕνα ἀσήκωτο βάρος, τό βάρος μου αὐτό μοῦ τό ἔπαιρνε ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ μέ τή μεσολάβηση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καί μέσα μου ἄφηναν τό βάλσαμο, βάλσαμο πού μέ δυνάμωνε καί ἔδιωχνε ὅλες τίς ἀδυναμίες μου πού εἶχα ἀποκτήσει. 

Μέσα μου ὁ κόσμος ἄλλαξε, ἀλλά ἡ ἀλλαγή μου ἀντικατοπτριζόταν καί στόν ἐξωτερικό μου κόσμο, τό χαμόγελό μου σιγά σιγά ἐπανῆλθε, ἡ μορφή μου γαλήνεψε, ὁ κόσμος μέ πλησίαζε καί πάλι, τόν πλησίαζα κι ἐγώ καί δόξα τῷ Θεῷ ἡ κατάστασή μου βελτιώθηκε μέχρι πού θεραπεύτηκα μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. Ξαναγεννήθηκα κοντά στήν Ἐκκλησία, πῆρα δύναμη ἀπό τή νηστεία, τήν ἐξομολόγηση καί τήν Θεία Κοινωνία καί αἰσθάνομαι πολύ καλύτερα καί ἀπό πρίν ἀρρωστήσω. 

Ἀκόμη καλύτερα αἰσθάνομαι τώρα, τώρα πού κάθισα καί ἔγραψα αὐτή τήν ἐπιστολή μου πού καθημερινά τόσον καιρό τήν ἀνέβαλα... Ἄς εἶναι δοξασμένο τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ πού σᾶς ἔστειλε Γέροντά μου νά παρακαλέσετε τόν Ἅγιο γιά μένα, γιά τή δική μου σωτηρία, ὄχι τοῦ σώματος μόνο, ἀλλά καί τῆς ψυχῆς μου. Μέσα ἀπό τήν καρδιά μου εὔχομαι στόν Θεό καί Τόν παρακαλῶ νά σᾶς στέλνει καί σ᾿ ἄλλους ἀνθρώπους νά τούς σταυρώνετε καί νά τούς θεραπεύετε ἐν ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. Χίλια εὐχαριστῶ καί πάλι στόν Θεό γιά τή δική σας ἀποστολή, γιά τή δική μου σωτηρία τῆς ψυχῆς καί μακάρι νά σώζετε καθημερινά ψυχές. Ὁ Θεός νά σᾶς ἔχει καλά.

Εὐχαριστῶ καί πάλι, ἀλήθεια πῶς νά σταματήσω νά σᾶς εὐχαριστῶ γιά τή σωτηρία μου....
Μέ πολύ σεβασμό, ἀγάπη καί εὐγνωμοσύνη,

Μαρία Ἀθανασιάδου ἀπό Προσοτσάνη Δράμας.

Προσοτσάνη 5-12-1998

πηγή : ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
τεῦχος 11 T Ὀκτώβριος 2009

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...