/*--

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

« Θαύματα Αγίων - Σημεία Θεού »

Ονομάζομαι Στέλιος Νάκος, κάτοικος Επανομής Ν. Χαλκιδικής, ιχθυοπώλης. Πέρασα πολλά μεγάλα βάσανα στη ζωή. Στις 14.8.1990, έπαθα την πρώτη γαστρορραγία με τρομερή αιμορραγία από το στόμα. Με πήγαν στον “Άγιο Παύλο” στο Φοίνικα Θεσσαλονίκης, έμεινα δέκα μέρες. Στις 24.3.1991 παθαίνω νέα γαστρορραγία, νοσηλεύθηκα στο “Ιπποκράτειο” και μέσα στο Νοσοκομείο είχα ακατάσχετη αιμορραγία από το στόμα, με έβαλαν στην Εντατική. Παρακαλούσα την Παναγία, να με κρατήσει στη ζωή, να μεγαλώσω το ένα μου παιδί τότε, το Σταύρο. Η αιμορραγία συνεχιζόταν, ο αιματοκρίτης έφθασε στο 16, με άνοιξαν να βρουν την αρτηρία που αιμορραγούσε. Με εγχείρησε ο κ. Μαυρουδής με επιτυχία. Στο νοσοκομείο έμαθα για τον άγιο Ραφαήλ.

Ο διπλανός ασθενής στο “Ιπποκράτειο” είχε ένα βιβλίο του αγίου Ραφαήλ, το ζήτησα και το διάβασα. Όταν συνήλθα, η πρώτη εκδρομή που θα κάναμε οικογενειακά ήταν στη Μυτιλήνη. Τέλη Ιουλίου 1993. Μόνο για τον Άγιο Ραφαήλ θα πηγαίναμε. Κόψαμε εισιτήριο την Πέμπτη. την Παρασκευή πιάνει τον Σταυράκη πόνος χαμηλά. Ήταν 6-7 χρονών. Φώναζε το παιδί. Το πήγαμε στη Θεσσαλονίκη σε παιδοχειρούργο, διότι ο δικός μας ο κ. Παρίσης παραθέριζε. Μού λέει: Πρέπει να χειρουργηθεί και μετά όπου θέλετε πηγαίνετε. Αν στρίψει ο όρχις, σε μία ώρα πεθαίνει. 'Ηταν πρησμένο, κάθε λίγο το ζουλούσε και φώναζε από τον πόνο. Μα κόψαμε εισιτήρια. Μην το διακινδυνεύσετε. Ο κ. Παρίσης μας λέει στο τηλέφωνο: το πρωί φέρτε τον να τον δω, εδώ στη Χαλκιδική.

Η γυναίκα μου όλη τη νύχτα σηκωνόταν και τον πρόσεχε. Το πρωί της λέει το παιδί: Είδα μία νεκροκεφαλή και μου είπε, "είσαι καλά, πήγαινε εκεί στη γωνία, κύτταξε μόνος σου και να δεις, που δεν έχεις πρήξιμο". Είχε σταματήσει ο πόνος. Το ακούω εγώ και λέω: Φεύγουμε για τον Άγιο Ραφαήλ. Στην ανάγκη θα καλέσουμε ελικόπτερο, αν το πιάσει πόνος! Ταξιδέψαμε καταγής, στο κατάστρωμα, δεν είχε θέσεις. Πήγαμε στον Άγιο Ραφαήλ στην κάτω Εκκλησία πρώτα· από τη μία ο τάφος του αγίου Νικολάου, από την άλλη της αγίας Ειρήνης. Η γυναίκα μου βλέπει από τα πλάγια στο μνημείο την κάρα του αγίου Νικολάου και λέει στο παιδί: Σταύρο, να το κεφάλι που είδες! - Όχι, μαμά, εκείνο δεν είχε σαγόνι! Δεν γνωρίζαμε ακόμη για τον Άγιο ότι τον πριόνισαν στο στόμα και της φάνηκε περίεργο. Στο πλοίο διαβάσαμε το μαρτύριό του και καταλάβαμε ότι είχε δει τον ίδιο τον άγιο Ραφαήλ.

Όταν επιστρέψαμε, πήγαμε στο γιατρό, και διαπίστωσε ότι δεν είχε απολύτως τίποτε. Από τότε τα φάρμακά μας στο σπίτι είναι το λαδάκι και το αγίασμα του Αγίου. Οι ευεργεσίες του Αγίου Ραφαήλ συνεχίζονται. Έζησα κι άλλα θαύματα από τον άγιο Ραφαήλ. Το 1993 όλο το χειμώνα είχα πόνο από το γόνατο μέχρι τον αστράγαλο, πόνος μέσα στο κόκκαλο, να μη με αφήνει καθόλου. Σκεφτόμουν ότι κάτι κακό είναι, για να με πονάει συνέχεια. Ένα βραδάκι μου λέει η γυναίκα μου: Πάμε στη μητέρα μου; 'Ηρθε από τον άγιο Ραφαήλ. Πήγαμε. Καθόμαστε στο τραπέζι και μου δίνει ένα μπουκαλάκι με αγίασμα. Εκεί που μιλούσαν οι γυναίκες, παίρνω το αγίασμα, σηκώνω το παντελόνι και βάζω στο πόδι μου. Εκείνη την ώρα που το έβαζα, τριών μηνών πόνος που δεν σταμάτησε καμία μέρα, σταμάτησε μαχαίρι!

Το 1995 μου πρήστηκε το γόνατο. Πρήξιμο και πόνος φοβερός. Έρχεται ο γιατρός ο κ. Σατραζάνης, φίλος και συμμαθητής στο Δημοτικό, με εξετάζε και μου δίνει ενέσεις. σε μία βδομάδα είχε ξεπρηστεί. σε δεκαπέντε μέρες με ξαναπιάνει νύχτα στην ιχθυόσκαλα της Θεσσαλονίκης. σε μία ώρα πρήσθηκε σαν να ήταν τριπλό το γόνατο. Με ανεβάζουν αγκαλιά στο αυτοκίνητό μου για να πάω στο σπίτι μου. Πόνος αφόρητος, να κλαίω σαν μικρό παιδί. Από τις 2-3 η ώρα που με ανέβασαν, ξημέρωμα έφθασα στην Επανομή! Κατεβαίνει η γυναίκα μου, με έσερνε να με ανεβάσει στο σπίτι. δεν μπορούσα μόνος! Τηλεφωνάει το γιατρό, έρχεται, με ξαναβλέπει. Πάρε αυτές τις ενέσεις. Μόλις ξεπρηστεί, θα σε χειρουργήσω με λέϊζερ, για να σηκωθείς σε δέκα μέρες. Θα άνοιγε δύο οπές να φύγει το υγρό. Έφθασε μεσημέρι. Όπως ήμουν ξαπλωμένος φωνάζω τη γυναίκα μου: Φέρε λάδι από τον άγιο Ραφαήλ. Το απόγευμα βρισκόμουν στο μαγαζί! Είχε φύγει το πρήξιμο και ο πόνος. δεν με ξαναπόνεσε πια.

Το 1997, το καλοκαίρι, είχα βγάλει κονδυλώματα, κομμάτια κρέατα, πάρα πολλά, φαγούρα και αίμα. Πήγα στο χειρούργο το Σατραζάνη. Μού λέει: Πρέπει να χειρουργηθούν όλα, να τα καυτηριάσουμε, να κάνουμε βιοψία και να δούμε… Έβαλα λάδι από τον άγιο Ραφαήλ, ξαναέβαλα λάδι, την τρίτη μέρα πάλι. Τίποτε. Πηγαίνω στην εικόνα με μεγάλη πίστη και του λέω: Εγώ θα βάζω λαδάκι κι εσύ μη με γιατρέψεις. σε μία-δύο βραδιές τρίφτηκαν σαν ζάχαρη και έφυγαν όλα. Ο γιατρός έμεινε έκπληκτος.

Θεραπεία αδενοκαρκινώματος στομάχου

Το Δεκέμβριο του 1997 παρουσίασα αιμορραγία στα κόπρανα. Πήγαμε στο Νοσοκομείο “Άγιος Δημήτριος” Θεσσαλονίκης, και μετά από πολλές γαστροσκοπήσεις και βιοψία μου λένε οι γιατροί: Πρέπει να πας αμέσως στο “Θεαγένειο“ να χειρουργηθείς, βλέπουμε κάτι που δεν μας αρέσει καθόλου. δεν μου είχαν πει τότε σε μένα όλη την αλήθεια, την ήξερα μόνο η γυναίκα μου· είχαν βρει αδενοκαρκίνωμα στο στομάχι. Σύμφωνα με τις ιστολογικές εξετάσεις, προέβλεπαν περιθώριο ζωής έξι μήνες, όπως έμαθα πολύ αργότερα. Τελικά πήγαμε στην Κλινική “Άγιος Λουκάς”. δεν αποχωριζόμουν την εικόνα του αγίου Ραφαήλ από τα χέρια του. Λόγω των εορτών με έδωσαν άδεια για 2-3 μέρες, και θα εισαγόμουν πάλι για εγχείρηση. Προσπαθήσαμε με κάθε τρόπο να βρούμε εισιτήρια να πάμε στον Άγιο Ραφαήλ. δεν βρίσκαμε τίποτε. Είπαμε να κάνω την εγχείρηση κρατώντας την εικόνα του Αγίου στα χέρια. Χειρουργήθηκα στις 30.12.1997.

Στο δωμάτιο, όπως ήμουν χειρουργημένος και είχα γάζες στην κοιλιά, είδα στον ύπνο μου ότι περνούσε πολύς κόσμος και με χαιρετούσε και ότι έβγαζα πάνω από τους επιδέσμους της κοιλιάς σαν μία ταινία με συνεχόμενες μικρές εικόνες των Αγίων τη μία δίπλα στην άλλη, τις έκοβα και τις μοίραζα στους ανθρώπους. Μοίρασα εκατοντάδες εικόνες κι έκλαιγα. Με όλη την ταλαιπωρία ήμουν πολύ αδύνατος, δεν είχα κουράγιο, είχα απελπισθεί. Η σύζυγός μου η Ζωή έκλαιγε συνέχεια. Βλέπει κι εκείνη στον ύπνο της ότι αναρωτιόταν που αλλού να με πήγαινε· σε άλλο νοσοκομείο; στο εξωτερικό; Έρχεται ένας Άγιος και της λέει: Ο γιατρός ο επάνω (έδειχνε προς τα πάνω, προς τον ουρανό) είπε ότι είναι καλά, μη στενοχωριέσαι καθόλου. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα μας είπαν ότι ήταν πάρα πολύ καλά. Θαύμα έγινε, όπως είπαν οι γιατροί και ο Καθηγητής Χρήστος Κωνσταντάρας που με χειρούργησε. Και οι γιατροί από τον “Άγιο Δημήτριο”, ο κ. Βουσνακίδης με άλλους δύο ιατρούς, όταν έμαθαν ύστερα από μήνες από φίλους τους ότι ζω, έλεγαν: δεν είναι δυνατόν, εδώ πρόκειται για θαύμα!

Έζησα με 10 αιματοκρίτη!

Tην 1.10.1999 αιμορραγούσα υπερβολικά πάλι από το στομάχι, είχα αιμοπτύσεις. Νοσηλεύθηκα στον “Άγιο Λουκά”. Ο κ. Κωνσταντάρας μου έκανε γαστροσκοπήσεις και αξονική τομογραφία. Μου είπε ότι έκλεισαν οι πληγές, βρέθηκαν όλα εντάξει, γύρισα σπίτι με 28 αιματοκρίτη. την πρώτη μέρα μπόρεσα και σηκώθηκα, τη δεύτερη μέρα χειρότερα, την παρ’ άλλη χειρότερα. Όπως ήμουν ξαπλωμένος, δεν είχα τη δύναμη να γυρίσω από το άλλο πλευρό. Όμως δεν είχα άλλα σημάδια, να καταλάβω ότι ήταν πάλι γαστρορραγία. Η πίεση βρέθηκε καλή. Το βράδυ βογγούσα και παρακαλούσα: Άγιε Ραφαήλ, θέλω να ρθείς να με γιατρέψεις, να ζήσω να μεγαλώσω το παιδί μου. δεν υπάρχει κανείς να με γιατρέψει πια. Άκουγα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Με πήρε λίγο ο ύπνος και είδα, ήρθε ο άγιος Ραφαήλ, ψηλός, ξερακιανός, κρατώντας στα χέρια του μία λυωμένη κουβέρτα, κι όπως ήμουν ξαπλωμένος, την έρριξε προς τα πάνω μου. την άρπαξα και τυλίχτηκα αμέσως. Ξύπνησα κι άρχισα να κλαίω.

Το πρωί καλέσαμε ασθενοφόρο. Από την Επανομή μέχρι τη Θεσσαλονίκη προσπαθούσαν να μου βρουν φλέβα για μετάγγιση· ήταν αδύνατο. Στον “Άγιο Λουκά” μου άνοιξαν τρύπα στο λαιμό για τη μετάγγιση. πως ζούσα; Ήρθε ο κ. Κωνσταντάρας και με έδειχνε στους εκπαιδευόμενους: Ο κ. Νάκος έζησε με 10 αιματοκρίτη! Σώθηκα με το που ήρθε ο Άγιος και σταμάτησε η αιμορραγία. Αλλιώς θα πέθαινα.

Στις 28.1.2000, μέρα Παρασκευή, πονούσαν τρία δόντια, τα είχα σφραγίσει πριν ένα μήνα. Η οδοντίατρος γέννησε, δεν ήταν στο ιατρείο. Από το τηλέφωνο μου έδωσε αντιβίωση και παυσίπονα. Είχα αφόρητους πόνους. Τη νύχτα σηκώνομαι και μ' ένα ψαλίδι βγάζω το ένα σφράγισμα, βγάζω το άλλο, οι πόνοι συνέχιζαν. Πηγαίνω στην εικόνα του Αγίου, ρίχνωλαδάκι στις οπές και σταμάτησε ο πόνος κατευθείαν Θεραπεία νέου αδενοκαρκινώματος

Τον Ιούλιο του 2001 παρουσίασα νέα επιπλοκή γαστρορραγίας. Πήγα πάλι στην Κλινική “Άγιος Λουκάς” από τις 22 ως τις 26 του μήνα. Μου έκαναν εξετάσεις, αξονική τομογραφία, γαστροσκόπηση και βιοψία, οι οποίες έδειξαν υποτροπή της παλιάς αρρώστιας. Η έκθεση ιστολογικής εξετάσεως του Εργαστηρίου “Ιστοδιερευνητικής” (Τσιμισκή 93, Θεσσαλονίκη) γράφει: «Είδος παρασκευάσματος: Τεμάχια από την αναστόμωση (ανώτερη γαστρεκτομή προ 4ετιας). Ιστορικό: Στον ίδιο ασθενή στις 31.12.1997 και σε ιστολογική εξέταση παρασκευασματος ανώτερης γαστρεκτομής είχε τεθεί η διάγνωση του “αδενοκαρκινώματος του στομάχου με χαμηλή διαφοροποίηση, μικτού τύπου κατά Lauren με διήθηση σε βάθος ολοκλήρου του τοιχώματος, χωρίς προσβολή των λεμφαδένων” Μακροσκοπική περιγραφή: Πέντε μικρά, λευκωπά, μαλακά τεμαχίδια, διαμέτρου 3-4χιλ.

Συμπέρασμα: Αδενοκαρκίνωμα του στομάχου, με χαμηλή διαφοροποίηση, το οποίο δεν μπορεί να ταξινομηθεί κατά Lauren στο αποστελόμενο υλικό». Πήγα πάλι στην Κλινική στις 29 Ιουλίου και στις 30 με χειρούργησε ο ίδιος καθηγητής, ο κ. Κωνσταντάρας. Αυτές τις ημέρες η γυναίκα μου επικοινώνησε με αγωνία με το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στη Γρίβα της Γουμένισσας, που γνωριζόμαστε και είχαμε βαπτίσει το δεύτερο παιδί μας το Ραφαήλ. Παρακάλεσε να κάνουν προσευχές και παρακλήσεις για μένα. Παρακάλεσαν και την κ. Μαρία Τσολάκη, από τα βασικά πρόσωπα που υπηρέτησαν την εύρεση των λειψάνων των Αγίων στη Λέσβο. Η κ. Μαρία είχε δει ξημερώματα στις 23 Ιουλίου τον άγιο Ραφαήλ και μου έδινε σε κύπελο να πιω ένα παχύρρευστο υγρό σαν γαλάκτωμα. “Να κάνεις ότι σου  πουν οι γιατροί, ο Κύριος τους έχει ορίσει να βοηθούν τον κόσμο. Μην αρνείσαι. Και στους γιατρούς θα πας και εγχείρηση θα κάνεις”. Εγώ δεν ήθελα να μπω σε νέα ταλαιπωρία, έλεγα ότι ο Άγιος θα με σώσει, όπως τόσες φορές.

Στις 30 Ιουλίου ξημερώματα είδε την Παναγία με τον άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη χωρίς να της μιλούν, και τον άγιο Απόστολο Ανδρέα που της είπε να ανάψει τρία κεριά να παρακαλέσει τους τρεις Αγίους που τόσο αγαπάμε όλη η οικογένεια, για να παραβρεθούν στην εγχείρηση, κι ένα κερί στο όνομά του, ώστε να προσευχηθεί ο ίδιος στον Κύριο. Κι όταν θα συνέλθω, να πάω να προσκυνήσω και να τον ευχαριστήσω στο Εκκλησάκι του. Τηλεφώνησαν στη γυναίκα μου, την ώρα που με εγχείριζαν, και πήρε πολύ κουράγιο. Βγαίνοντας ο γιατρός από την εγχείρηση είπε τρεις φορές με απορία στην γυναίκα μου: «Τον άνοιξα τελείως! δεν βρήκα τίποτε!» δεν βρέθηκε ο καρκίνος. Είχε εξαφανιστεί!

Τη δεύτερη μέρα μετά την εγχείρηση, το βράδυ, ενώ είχε λήξει από πολλή ώρα το επισκεπτήριο, είχε φύγει η γυναίκα μου και βρισκόμουν μόνος μου, βλέπω μπροστά μου έναν άνδρα μετρίου αναστήματος με γένι, να με κοιτάζει κατάματα. Με φώναξε με το όνομά μου, με πλησίασε και μου είπε: “Εσύ δεν με ξέρεις, εγώ σε ξέρω! Περνούσα από εδώ και ήρθα να σε δω. Με έστειλε ο Σεβασμιώτατος. Όλα τα είδα, όλα τα άκουσα. Μεγάλο θαύμα!”. Με χαιρέτισε κι έφυγε αθόρυβα. την άλλη μέρα ρωτήσαμε το Δεσπότη, ρωτήσαμε στο Μοναστήρι, δεν είχαν στείλει κανέναν. Συζητώντας το περιστατικό με τους δικούς μου, κατάλαβα ότι πρέπει να ήταν κάποιος Άγιος, μάλλον ο Διάκονος Άγιος Νικόλαος. Πριν το εξιτήριο στις 8 Αυγούστου, μου λέει ο Καθηγητής: “Μη φοβάσαι, πήγαινε να μεγαλώσεις τα παιδάκια σου, δεν έχεις τίποτε!” 

 Επιλογή από το βιβλίο του Σεβ. Μητροπολίτου Γουμενίσσης κ.κ. Δημητρίου: «Θαύματα Αγίων - Σημεία Θεού».

πηγή :  www.imdleo.gr

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...