/*--

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΦΥΣΗ ΜΑΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Μία αμαρτωλή επιθύμησε ο Θεός; Ναι αμαρτωλή, τη δική μας φύση. Ήταν τρανός κι αυτή ταπεινή. Τρανός όχι στη θέση, αλλά στη φύση. Πεντακάθαρος, ακατάστρεφτη η ουσία του, άφθαρτη η φύση του. Αχώρητος στο νου, αόρατος, άπιαστος από τη σκέψη, υπάρχοντας παντοτινά, μένοντας απαράλλαχτος. Πάνω από τους αγγέλους, ανώτερος από τις δυνάμεις των ουρανών. Νικώντας τη λογική σκέψη, ξεπερνώντας τη δύναμη του μυαλού· αδύνατο να τον δεις, μόνο να τον πιστέψεις. Τον έβλεπαν οι άγγελοι και τρέμανε.

Τα χερουβείμ σκεπάζονταν με τα φτερά τους, όλα στέκονταν με φόβο. Έριχνε το βλέμμα του στη γη και την έκανε να τρέμει. Στρεφότανε στη θάλασσα και την έκανε στεριά. Ποτάμια έβγαζε στην έρημο. Στ’αναμέτρημά του έστησε βουνά και ζύγισε λαγκάδια. Πώς να το πω; Πώς να το παρατηρήσω; Το μεγαλείο του απέραντο, πού να πιαστεί η σοφία του με αριθμούς; Ανεξιχνίαστες οι αποφάσεις που παίρνει και οι δρόμοι του ανεξερεύνητοι.

Κι αυτός ο τόσο μέγας και τρανός επιθύμησε μία αμαρτωλή. Γιατί; Για να την αναπλάσει. Για να γίνει ο νυμφίος της. Τι κάνει; Δεν της στέλνει κάποιον από τους δούλους του, δεν της στέλνει άγγελο, δεν της στέλνει αρχάγγελο, δεν στέλνει τα χερουβείμ, δεν στέλνει τα σεραφείμ. Αλλά καταφθάνει αυτός ο ίδιος ο Χριστός.

Επειδή δεν μπορούσε να ανέβει εκείνη στα ψηλά, κατέβηκε ο ίδιος στα χαμηλά. Έρχεται στην καλύβα της. Τη βλέπει μεθυσμένη. Και με ποιο τρόπο έρχεται; Όχι μ’ολοφάνερη τη θεότητά του, αλλά γίνεται εντελώς ίδιος μαζί της, μήπως βλέποντάς τον τρομοκρατηθεί και φύγει. Τη βρίσκει καταπληγωμένη, εξαγριωμένη, από δαίμονες κυριευμένη. Και τι κάνει; Την παίρνει και την κάνει γυναίκα του. Και τι δώρα της χαρίζει; Δαχτυλίδι. Ποιο δαχτυλίδι; Το Άγιο Πνεύμα.

Έπειτα λέει: Δεν σε φύτεψα στον Παράδεισο;
- Του λέει, ναι.
- Και πώς ξέπεσες από κει;
- Ήρθε και με πήρε ο διάβολος από τον παράδεισο.
- Φυτεύτηκες στον παράδεισο και σε έβγαλε έξω. Να, σε φυτεύω μέσα μου. Δεν τολμά να με πλησιάσει εμένα. Ο ποιμένας σε κρατάει κι ο λύκος δεν έρχεται πια.
- Αλλά είμαι, λέει, αμαρτωλή και βρόμικη.
- Μη σκοτίζεσαι, είμαι γιατρός.

Δώσε μεγάλη προσοχή. Κοίταξε τι κάνει. Ήρθε να την πάρει όπως αυτή ήταν βουτηγμένη στην αμαρτία για να μάθεις τον Νυμφίο. Αυτό χαρακτηρίζει τον Θεό: να μη ζητάει ευθύνες για αμαρτήματα, αλλά να συγχωρεί λάθη και παραπατήματα.

Πιο πριν ήταν κόρη των δαιμόνων, κόρη της γης, ανάξια και για αυτή την πρόσκαιρη και μάταια ζωή ακόμα. Και τώρα έγινε κόρη του βασιλιά. Κι αυτό γιατί έτσι θέλησε ο Θεός που την αγάπησε, που δεν νοιάζεται για τη συμπεριφορά της, δεν βλέπει την ασχήμια της. Την αγαπά και άσχημη. Έτσι έκανε κι ο Χριστός όταν ήρθε στη γη. Άσχημη είδε την ανθρώπινη φύση μας και την ερωτεύτηκε και την ανακαινίζει.

Την πήρε σαν γυναίκα, και σαν κόρη του την αγαπά, και σαν παιδί του τη φροντίζει και την προστατεύει, και σαν παράδεισο την περιτειχίζει, και σαν μέλος του σώματός του την περιποιείται. Τη κυβερνά σαν κεφαλή της που είναι, τη ποτίζει σαν ρίζα, την ποιμαίνει σαν ποιμένας της. Γίνεται ο ίδιος εξιλαστήριο θύμα και τη συγχωρεί, σαν Αμνός θυσιάζεται, σαν Νυμφίος τη διατηρεί μέσα στην ομορφιά, σαν σύζυγος φροντίζει να μη της λείψει τίποτα.

Ω! Συ Χριστέ, Νυμφίε της Εκκλησίας, που ομορφαίνεις με Χάρη θεϊκή την ασχήμια της ανθρώπινης φύσης μας!

πηγή :  Κοίτα ψηλά
                Περιοδική Έκδοση των Νέων του Λυκείου της Κατακόμβης.
                I. N.Ευαγγελισμού

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...