/*--

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Περί αγγέλων και Δαιμόνων

Α. Γενικά – Εἰσαγωγή

1. Ὁ πιστός Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ὀφείλει νά γνωρίζει βασικές πληροφορίες ἀπό πλεῖστα ὅσα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, περί τῶν Ἀγγέλων καί περί τῶν πονηρῶν πνευμάτων (Δαιμόνων), πῶς καί πότε ἐδημιουργήθηκαν, ποῖον τό ἔργον των, καί πῶς νά τούς ξεχωρίζει.

2. Ὁ ἴδιος – ἄλλωστε – ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, στό Ἱερόν κήρυγμά του, ἔκανε πολύ συχνά μνεία περί αὐτῶν.

3. Ἡ λέξη «ἄγγελος» εἶναι Ἑλληνική (ἀπό τό ρῆμα «ἀγγέλω») καί χρησιμοποιεῖται γιά νά δηλώσει κάποιον, πού ἀναγγέλει μιά εἴδηση ἤ μεταφέρει ἕνα μήνυμα, τόν ἀγγελιαφόρο.

4. Οἱ Ἄγγελοι, περί τῶν ὁποίων ἀναφέρεται τό θέμα μας, πέραν τοῦ ὅτι δοξολογοῦν ἀκατάπαυστα τόν Θεό, μεταφέρουν ἕνα μήνυμα ἀπό τόν Θεό στούς ἀνθρώπους, ἤ μιά εντολή γιά διεκπεραίωση κάποιου ἔργου.

5. Τά Τάγματα τῶν Ἀγγέλων εἶναι ἐννέα (9), τά ὁποῖα ταξινομοῦνται σέ τρεῖς (3) τρίχωρες ἱεραρχίες ἤ ταξιαρχίες, κατά τόν ἀκόλουθο τρόπο:

α) Σεραφείμ – Χερουβείμ – Θρόνοι
β) Κυριότητες – Δυνάμεις – Ἐξουσίες
γ) Ἀρχές – Ἀρχάγγελοι – Ἄγγελοι

Β. Περί τῆς φύσεως καί τῶν ἰδιοτήτων τῶν Ἀγγέλων

6. Οἱ Ἄγγελοι, εἶναι νοεραί, ἄϋλαι, ἀσώματοι, ἀεικίνηται, πνευματικές δυνάμεις πού ἐδημιουργήθηκαν, ὡς ὑπέρχρονη καί πρεσβύτερη κατάσταση, ἀπό τόν Θεό – ἄρα Αὐτός εἶναι ὁ Κτίστης καί Δημιουργός των! – καί μάλιστα πρίν ἀπό τήν δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ κόσμου (Μέγας Βασίλειος).

7. Στό βιβλίον τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης («Ἰώβ») παρουσιάζεται ὁ Θεός, νά μιλᾶ καί νά ὁμολογεῖ, ὅτι μόλις ἐδημιούργησε τά ἄστρα, ὅλοι οἱ Ἄγγελοι τόν ὕμνησαν μέ δοξολογίες.

8. Ἡ ἀκριβής φύση Των, καί ὁ ἀκριβής χρόνος, καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον ἐδημιουργήθηκαν, εἶναι γνωστά μόνον εἰς τόν Θεόν. Κατά τήν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, δημιουργήθηκαν (ταυτόχρονα) μόλις ὁ Θεός συνέλαβε τήν ἰδέα τῆς δημιουργίας των, καί «ὡς πυρός φλόγα καί πνεύματα θεϊκά, περιστοιχίζουν τόν Θρόνον τοῦ Θεοῦ, καί ἵπτανται γοργῶς εἰς τόν αἰθέρα».

9. Ἡ μορφή μέ τήν ὁποία ἐμφανίζονται σέ ἐμᾶς οἱ Ἄγγελοι, εἶναι ὡς ἐξαστράπτοντες νεανίσκοι, περιβεβλημένοι στολήν λευκήν. Κάθε ἄλλη μορφή Ἀγγέλου, πέραν τῆς ἀνδρικῆς – πού καθόρισε καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ 787 μ.Χ. – ὑπό τήν ἐπιρροή τῆς τέχνης τῆς Ἀναγεννήσεως καί μεταγενεστέρων ἐποχῶν, εἶναι προϊόν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς καί Προτεσταντικῆς Δύσεως, ἀλλά καί τοῦ Παγανισμοῦ, οὐδεμία σχέση ἔχουσα πρός τήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καί – κατά τόν μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐπίσκοπον Ἰγνάτιον Μπριαντσιανίνωφ (+ 1867), μιά τέτοια διαφορετική ἀπεικόνιση Ἀγγέλων ὡς «γυναικῶν» κάθε «ἡλικίας»... ἀποτελεῖ μέγα σφάλμα. Διότι οἱ Ἄγγελοι δέν διαχωρίζονται σέ γένη (ἀρσενικό – θηλυκό) οὔτε πολλαπλασιάζονται, οὔτε γερνοῦν, ἀλλά οὔτε καί πεθαίνουν.

10. Τέλος οἱ Ἄγγελοι, εἶναι ὄντα πεπερασμένα, κατά τόπον καί χρόνον, ἀφοῦ κατά χρόνον μέν δέν ὑπῆρχαν πάντοτε (ἀλλά δημιουργήθηκαν ἀπό τόν Θεό, πρίν τόν ὑλικό κόσμο), ἐνῶ καί κατά τόπον δέν εἶναι πανταχοῦ παρόντα (δηλαδή δέν εὑρίσκονται ταυτόχρονα ἐκεῖ πού ἐμφανίζονται σέ ἐμᾶς στήν Γῆ, καί νά εἶναι τήν ἴδια στιγμή στήν θέση των στόν οὐρανό) (Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, περί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κεφάλαιον 16 παραγρ. 23). Ἐπίσης δέν εἶναι παντογνῶστες οὔτε παντοδύναμοι, ὅπως ὁ Θεός! Ἁπλά, ἔχουν μεγαλύτερες καί ἀνώτερες γνωστικές ἱκανότητες ἀπό τούς ἀνθρώπους. Στούς ἀνθρώπους, ἑνίοτε, ἐμφανίζονται ὡς ἄνθρωποι, ἐπί ἕν χρονικόν διάστημα, ὅσον ἐπιτρέπει ὁ Θεός.

Γ. Τό ἔργον τῶν Ἀγγέλων

11. Ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τῶν Ἀγγέλων, δέν ἔχει νά κάνει μέ κάποια ἀνάγκη του Θεοῦ, ἀλλά ἔδωσε ὕπαρξη καί ζωή γι’ αὐτούς τούς ἴδιους, μέ κίνητρο τήν «ἐκστατική» του ἀγάπη καί ἀγαθότητα, καί μέ σκοπό νά συμμερισθοῦν ὡς λογικά ὄντα τήν Θεία Μακαριότητα.

12. Οἱ ἄγγελοι πραγματοποιοῦν τριπλό ἔργο. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα δοξολογοῦν ἀκατάπαυστα τό Θεό. Αὐτή ἡ δοξολογία δέν τούς ἔχει ἐπιβληθεῖ ὡς ἐντολή, ἀλλά εἶναι τελείως αὐθόρμητη, πού ξεπηγάζει ἀπό τούς ἴδιους, ὅταν ἀντικρύζουν τό κάλλος τοῦ Θεϊκοῦ προσώπου καί τά μεγαλεῖα τῆς δημιουργίας του. Τή νύχτα τῶν Χριστουγέννων π.χ. ἐμφανίστηκε πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου, πού αἰνοῦσε τό Θεό γιά τό γεγονός τῆς θείας ἐνσαρκώσεως.

13. Τό δεύτερο ἔργο τους εἶναι ἡ διακονία στή Θεία Οικονομία. Νιώθουν τόση ἀγάπη καί εὐγνωμοσύνη πρός τόν Πλάστη τους καί σφοδρή ἐπιθυμία γιά τή δική τους πρόοδο, ὥστε νά διακονοῦν τά μυστήρια τῆς Θείας Οἰκονομίας. Τά ἀγγελικά τάγματα μεταδίδουν ἱεραρχικά τόν φωτισμό καί τή γνώση, τό ἕνα στό ἄλλο. Τίς ἀποκαλύψεις τοῦ Θεοῦ τίς διδάσκουν οἱ ἀνώτερες τάξεις στίς κατώτερες καί ὅταν ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά ἀποκαλυφθεῖ κάποιο μυστήριο σέ νοῦ ἁγίου ἀνθρώπου, αὐτό θά γίνει ἱεραρχικά.

14. Τό τρίτο ἔργο τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων ἀφορᾶ τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Μέ αὐτό ἐπιφορτίσθηκαν μετά τήν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καί τό ἐπιτελοῦν μέ ἰδιαίτερη προθυμία καί χαρά, ἀφοῦ κάθε φορά πού μετανοεῖ ἕνας ἄνθρωπος γιά τίς ἁμαρτίες του, πανηγυρίζουν καί χαίρονται στόν οὐρανό.

15. Στό ἀρχαιότατο ἔργο «ποιμήν» τοῦ Ἑρμᾶ, γίνεται λόγος γιά τόν προσωπικό φύλακα ἄγγελο κάθε ἀνθρώπου. Αὐτός μάλιστα εἶναι τρυφερός, σεμνός, πρᾶος, διδάσκει στήν ἀνθρώπινη καρδιά τή δικαιοσύνη καί τό δρόμο πρός τό ἀγαθό. Καί ἄλλοι πατέρες τῆς ἐκκλησίας μας διδάσκουν ὅτι ἀπαραίτητη προϋπόθεση παραμονῆς τοῦ φύλακα ἀγγέλου δίπλα στόν ἄνθρωπο, εἶναι ὁ ἅγιος βίος, διαφορετικά ὁ φύλακας ἄγγελός μας ἀπομακρύνεται ἐξ’ αἰτίας τῶν πονηρῶν καί ἁμαρτωλῶν μας ἔργων. Ὁ ἄγγελος αὐτός, μᾶς παρρηγορεῖ στίς θλίψεις, μᾶς βοηθᾶ στούς πόνους, συμπάσχει – γενικῶς – μέ τόν ἄνθρωπο, τόν ὁδηγεῖ στή μετάνοια καί τόν προστατεύει ἀπό ὁρατούς καί ἀόρατους ἐχθρούς.

16. Ἐκτός ὅμως ἀπό τό φύλακα ἄγγελο τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὑπάρχουν καί οἱ φύλακες ἄγγελοι τῶν ἐθνῶν, τῶν πόλεων καί τῶν κατά τόπους ἐκκλησιῶν. Στήν Παλαιά Διαθήκη στό βιβλίο τοῦ Δευτερονομίου, ὁ Θεός διαμοιράζει τά ἔθνη καί τοποθετεῖ τά ὅρια τῶν ἐθνῶν σύμφωνα μέ τόν ἀριθμό τῶν ἀγγέλων του. Ἔπειτα ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατηρεῖ ὅτι ὁ Θεός ἔχει ἐγκαταστήσει σέ κάθε πόλη στρατόπεδα ἀγγέλων πού ἀναχαιτίζουν τίς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων. Ἑνῶ τέλος ὁ ἅγιος Ἱππόλυτος εἶναι ἰδιαίτερα σαφής, ὅταν παρομοιάζει τήν ἐκκλησία μέ πλοῖο πού ἔχει ναῦτες τούς ἀγγέλους.

Δ. Περί Δαιμόνων καί Πονηρῶν Πνευμάτων καί πῶς ἐξέπεσαν, ἕνεκα τῆς κακῆς χρήσεως τῆς ἐλευθερίας των καί τοῦ ἐγωϊσμοῦ των (ὑπερηφανείας των). Τί εἶναι τό ἐκπεσόν τάγμα τοῦ Ἑωσφόρου (Διαβόλου);;;

17. Παρ’ ὅλη τήν καθαρότητα καί ἁπλότητα τῆς ἀγγελικῆς φύσης των, παρά ταῦτα οἱ ἄγγελοι εἶναι δεκτικοί τῆς κακίας. Ἔτσι, μποροῦν νά ἐπιλέξουν τή συνεχή προαγωγή στήν ἅνωθεν Γνώση καί τήν κοινωνία τῆς Ἀγάπης ἤ τήν ἄρνηση αὐτῆς τῆς Ἀγαθότητας. Ἀποτέλεσμα τῆς ἐλευθερίας τους εἶναι καί ἡ πτώση τοῦ τάγματος τοῦ Ἑωσφόρου. Αὐτό τό ἀγγελικό τάγμα δέν ἀρκέστηκε στή θαυμαστή λαμπρότητά του, ἀρνήθηκε τήν ἱεραρχημένη πρόοδο της θείας γνώσης καί θέλησε τήν πλήρη καί ἄμεση ἐξομοίωσή του μέ τό Θεό. Γι’ αὐτό τό λόγο ἠθελημένα δόθηκε στήν κακία, στερήθηκε τήν ἀληθινή ζωή, τήν ὁποία μόνο του (αὐτό τό τάγμα τῶν δαιμόνων) ἀρνήθηκε. Κατ’ αὐτό τόν τρόπο ἔγιναν πνεύματα νεκρά, ἀφοῦ ἀπέβαλαν τήν ἀληθινή ζωή, καί δέν αἰσθάνονται κόρο ἀπό τήν ὁρμή τους πρός τή κακία, προσθέτοντας μέ ἄθλιο τρόπο διαρκῶς κακία ἐπάνω στήν ἤδη ὑπάρχουσα.

18. Σύμφωνα μέ πολλές πηγές της Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, (Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη), ὁ Ἑωσφόρος πρίν ἀπό τήν πτώση του ἦταν ὁ σπουδαιότερος, ὁ πρῶτος στήν ἱεραρχία τῶν ἀγγέλων. Τό ὄνομά του σήμαινε «αὐτός πού μεταφέρει τό φῶς». Ἡ μετέπειτα ὀνομασία του ὡς «Σατανᾶς» προέρχεται ἀπό τήν ἑβραϊκή λέξη σατάν, ἡ ὁποία χρησιμοποιήθηκε στήν ἑλληνική μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα μέ τίς λέξεις «Σατανᾶς» ἤ «Διάβολος» καί δηλώνει τόν ἐπίβουλο, τόν ἐχθρό. Αὐτός πού ἄλλοτε «ἔφερε τό φῶς» μετατράπηκε στόν κατ’ ἐξοχήν ἐχθρό τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπειδή εἶχε μεγάλη δόξα, ἡ σοφία του διεφθάρη καί ἡ ὑπερηφάνεια του μετατράπηκε σέ ἀλαζονεία, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀπαιτεῖ νά εἶναι ἴσος μέ τό Θεό. Ἡ ἀλαζονεία λοιπόν ἦταν ἕνα ἀπό τά βασικά αἴτια πού ὡδήγησαν τόν Ἑωσφόρο στήν πτώση. Ὅπως καταγράφεται στήν Ἀποκάλυψη του Ἰωάννη, μαζί του παρέσυρε καί ἕνα μεγάλο ἀριθμό ἀγγέλων ἀπό ὅλα τά τάγματα. Οἱ δαίμονες πού τόν ἀκολούθησαν εἶναι πνεύματα ἀκάθαρτα σέ διαφορετικές πτυχές τό καθένα.

19. Τίθεται συχνά τό ἐρώτημα: σέ ἀντιδιαστολή μέ τους Ἀγγέλους, πῶς ἐμφανίζονται οἱ πεπτωκότες ἄγγελοι (δαίμονες); Οἱ ἀληθινοί ἄγγελοι ἐμφανίζονται πάντοτε μέ τήν μορφή τους (λιγότερο ὅμως λαμπρή ἀπ’ ὅ,τι εἶναι στήν πραγματικότητα) καί ἐνεργοῦν ἀποκλειστικά μέ τόν σκοπό νά ἐκτελέσουν τό θέλημα καί τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα, οἱ πεπτωκότες ἄγγελοι, ἄν καί κάπου-κάπου ἐμφανίζονται κι αὐτοί μέ τήν πραγματική μορφή τους (πού ὁ ἅγιος Σεραφείμ του Σάρωφ τήν περιέγραψε ἀπό προσωπική του πείρα σάν «φρικτή»), συνήθως παίρνουν διάφορες ἄλλες μορφές καί ἐνεργοῦν πολυάριθμα «σημεῖα», μέ τίς δυνάμεις πού ἔχουν σάν ὑποτελεῖς τοῦ ἄρχοντος τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος (Ἐφεσίους β-2). Ἡ ἰδιαίτερη διαμονή τους εἶναι ὁ ἀέρας καί τό κύριο ἔργο τους εἶναι νά πειράζουν καί νά ἐκφοβίζουν τούς ἀνθρώπους, ὥστε νά τούς ὁδηγήσουν μαζί τους στήν ἀπώλεια. Ὁ ἀγώνας τῶν Χριστιανῶν κατευθύνεται ἀκριβῶς ἐναντίον τῶν δαιμόνων: «Ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις. » (Ἐφεσίους – στ΄ 12).

20. Ἐμεῖς, ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι δέν πρέπει νά φοβούμεθα τούς Δαίμονες καί κάθε ἀκολουθία τους καί ὅτι οἱ Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἀπείρως ἰσχυρότεροι καί πολυαριθμότεροι τῶν Δαιμόνων. Τούς τελευταίους, τούς περιμένει ἡ Αἰωνία Κόλαση, καί ἄν καί τό γνωρίζουν, δέν μετανοοῦν. Μακρυά ἀπό Μάγους, Μαντεῖες, Χαρτορίχτρες, Μέντιουμ, Σατανιστές πάσης φύσεως καί κάθε σατανική πομπή. Καμμία δύναμη δέν ἔχουν, καί τίποτε δέν πράττουν, ἐάν δέν τούς τό ἐπιτρέψει ὁ Θεός, καί οἱ δικές μας ἀνεξομολόγητες ἁμαρτίες, φρίττουν δέ καί ἐξαφανίζονται, πρό τοῦ Σημείου, τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

21. Οἱ ἄγγελοι ὅμως πού δέν ἀκολούθησαν τόν Ἑωσφόρο στήν ἀποστασία του, ἀπέκτησαν τό χάρισμα τῆς τέλειας ἀτρεψίας καί ἀκινησίας πρός τό κακό. Αὐτό συνέβη μέ τήν ἐνανθρώπηση, τή σταυρική θυσία καί τήν ἀνάσταση του Χριστοῦ, ἀφοῦ ἔμαθαν ὅτι ὁ δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν ὁμοίωση μέ τό Θεό δέν εἶναι ἡ ἔπαρση, ἀλλά ἡ ταπείνωση. Ἡ ἀκινησία τῶν ἀγγέλων πρός τό κακό δέν σημαίνει ὅτι ἐξαφανίζεται τό αὐτεξούσιό τους, ἀλλά ὅτι ἐξαγιάζεται μέ τή χάρη του Ἁγίου Πνεύματος.

Ε. Συμπέρασμα – Δίδαγμα

22. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ, ΔΙΟΤΙ:

α) Ἁπόλυτα ΑΓΑΠΟΥΝ τόν Θεό! ,
β) ἁπόλυτα Τόν ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ!
γ) καί ἁπόλυτα Τόν ΥΠΑΚΟΥΟΥΝ, σ’ αὐτό πού θά πεῖ!
δ) Ἔργο τους, εἶναι νά μᾶς βοηθήσουν, νά τούς μοιάσουμε!

Ἐπιμέλεια: Κωνσταντῖνος Ἐλευθ. Πετρόπουλος
Δικηγόρος Παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ

πηγή : ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...