/*--

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν

Αθρόως συρρέουν οἱ πιστοί στούς ἱερούς ναούς κατά τήν περιλάλητη καί πανευφρόσυνη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Σπεύδουν νά καταθέσουν τό περίσσευμα τῆς καρδιᾶς τους, τήν ἀνεκλάλητη χαρά καί τόν προσήκοντα ἱερό σεβασμό στό πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου, στήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ὡς μέρος καί τμῆμα τῆς συμπαντικῆς πραγματικότητας, καθημερινῶς διδάσκει καί ἁγιοπνευματικά ἐπιβεβαιώνει καί διαλαλεῖ στή σύμπασα κτίση, τόν προφητικό λόγο τῆς Κυρίας Θεοτόκου πρός τήν Ἐλισάβετ: «Ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί»1. Ἡ Παναγία ἐξόχως τιμᾶται ὑπό τοῦ Θεοῦ διά τῆς ὑπερφυοῦς μητρότητος, ἡ ὁποία περιαυγάζει τό ἄσπιλον μέτωπό Της2 καί καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο ὡς πρόσωπο, ὀντολογική καί οὐσιαστική ὑπόσταση, οὐρανοπολίτη καί δυνάμενον νά γευθεῖ καί νά ψηλαφίσει πνευματικά, ὡς πρόγευση, τήν αἰωνιότητα.

Ἡ Παρθένος Μαρία3, σέ ὁλόκληρη τή βιοτή της, ἀπό τήν ἔναρξη τῆς δημόσιας καί σωστικῆς δράσης τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἕως τήν μακαρίαν Της κοίμηση, ὑπῆρξε διακριτικά πλησίον του Υἱοῦ καί Θεοῦ Της. Ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἀπό τή γέννηση τοῦ Θεανθρώπου ἕως τήν ὥρα τοῦ Σταυρικοῦ Του Θανάτου, σιωπᾶ. Αὐτή δέ ἡ σιωπή ἑδράζεται στήν ἀνείπωτη ταπεινοφροσύνη καί στό ἀνέκφραστο ἀρχοντικό μεγαλεῖο τῆς Θεομήτορος, καθώς εἶναι σιωπή ὁμολογίας καί συγκαταβάσεως, εἶναι σιωπή ἁγιαστική καί χαριτωμένη. 

Εἶναι σιωπή, πού νοερά ἐγκαθιδρύει καί ἐξαίρει τήν ἰδιαίτερη θέση τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Κυρίου στόν Οὐράνιο Νυμφώνα: «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη»4. Εἶναι σιωπή σταυρώνουσα στήν ἐλευθερία τῆς ἀγάπης καί τοῦ ἁγιασμοῦ καί ἀπορρέει θαυματουργικά ὡς θεία δωρεά καί ὡς ἑκούσια καί αὐτοθέλητη ὑπακοή τῆς Θεοτόκου. Γι᾽ αὐτό, στό πανάγιο πρόσωπο τῆς Ἀειπαρθένου, ἐπικεντρώνεται ἡ οἰκονομία τῆς λυτρώσεως, τονίζεται δηλαδή, ἡ συνεισφορά καί «συνεργία» τῆς πεσμένης φύσης στό ἔργο τῆς σωτηρίας, καθώς ἡ Παναγία μας ἀποτελεῖ «δοχεῖον τῆς χάριτος» καί «Βασιλέως Καθέδρα» τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέ ἄλλα λόγια, «ἡ ἀνθρωπότητα παρεῖχε τήν Κόρη της, γιά νά ἔχει μέσῳ αὐτῆς τόν Σωτήρα τῆς»5.

Ἡ Κυρία Θεοτόκος ὡς «Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν»6 καί «Χώρα τοῦ Ἀχωρήτου»«μετέστη πρός τήν ζωήν ἀλλά τόν κόσμον οὐ κατέλιπε». Ἡ συνεχής καί ζῶσα παρουσία Της στήν ἐκκλησιαστική ζωή8, διακρατεῖ τήν ἁγιαστική συνοχή καί ἑνότητα τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος, τόσο μεταξύ τῶν πιστῶν, ὅσο καί ἀναγωγικά στή Θεοκεντρική κοινωνία ἑνός ἑκάστου ἐξ ἡμῶν μέ τήν Παναγία Τριάδα. Ὡς «κειμήλιον τῆς οἰκουμένης»9 καί «ἔνδοξη καί ὁλόφωτη Σελήνη»10, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἀποτελεῖ τό μοναδικό πρόσωπο πού καθίσταται ἐκπρόσωπος τῆς πανανθρωπότητας καί ἔχει οἰκουμενικό καί παγκόσμιο χαρακτήρα, καθώς χαριτωμένα ἑρμηνεύεται ὡς ἐκπροσώπηση καί ἁγιασμένη προσφορά τοῦ σύμπαντος ἀνθρωπίνου γένους11.

«Ἐν τῇ Κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε». Στάσου ἀδελφέ συνοδοιπόρε πρό τῆς Παναγίας Μορφῆς τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Στάσου μετά σπουδῆς καί πίστεως, μέ ἐξομολογητική καί αὐτοκριτική διάθεση καί ἐνθυμήσου: «Πρός τίνα καταφύγω ἄλλην Ἁγνήν; ποῦ προσδράμω λοιπόν καί σωθήσομαι; ποῦ πορευθῶ; ποίαν δέ ἐφεύρω καταφυγήν; ποίαν θερμήν ἀντίληψην; ποίαν ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθόν; εἰς σέ μόνην ἐλπίζω, εἰς σέ μόνην καυχῶμαι, καί ἐπί σέ θαρρῶν κατέφυγον»12. Μετά σπουδῆς καί πίστεως λοιπόν, «τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν».

Δημητρίου Π. Λυκούδη
Θεολόγου-Φιλολόγου, Ὑπ. Δρος Παν/μίου Ἀθηνῶν

Πα ρ α π ο μ π έ ς :

1. Λουκ. 1, 48.
2.Πρβλ., Συμεών, πρ. Μητροπολίτου Πριγκηποννήσων, Πνευματικόν Τρίπτυχον, ἔκδ. Δόμος, Ἀθήνα 1996, σελ. 88-94.
3. «Virgo concepit, virgo peperit et post partum virgo permansit» [παρθένος συνέλαβε, παρθένος ἔτεκε καί μετά τόκον παρθένος διέμεινεν], Ἁγίου Αὐγουστίνου, De Synbol 3,5, βλ.σχ., Ἀνδρούτσου Χρ., Συμβολική, Ἀθήνα 1930, σελ.203.
4. Ψαλμ. 44, 10. «Παρέστης Παρθένε ἐκ δεξιῶν, τοῦ Παμβασιλέως, ὡς Βασίλισσα τοῦ παντός, περιβεβλημένη, ἀθανασίας αἴγλην, ἀρθεῖσα μετά δόξης πρός τά οὐράνια» (Μεγαλυνάριο στήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).
5. Θεοδώρου Ἀνδρέα, Βασική Δογματική διδασκαλία, Πιστεύω εἰς Ἕνα Θεόν, Ἀποστολική Διακονία, Ἀθήνα 2007, σελ.71.
6. «Γιά πρώτη φορά ἀποδίδεται στήν Παναγία Θεοτόκο ἡ ὀνομασία «ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανών» εἰς τήν εἰκόνα της ὡς Δεομένης (Oranta). Τήν εἰκόνα αὐτή τήν συναντᾶμε ἤδη στίς πρωτοχριστιανικές κατακόμβες, ἐνῶ, ἀργότερα, τήν βλέπομεν πιό θεολογικά εἰκονογραφημένη στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ των ὀρθοδόξων ναῶν στό Βυζάντιο, ὡς μεγάλη τοιχογραφία τῆς Παναγίας Θεοτόκου μέ τόν μικρό Χριστό στό στῆθος. Ἡ παράσταση, ἡ ὁποία ὀνομάζεται «ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν», εἶναι, τελικά, ἡ εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδή στό πρόσωπο τῆς Παναγίας, ἡ Ἐκκλησία ἐχώρεσε τόν εὐρύτερον ἀπό ὅλους τούς οὐρανούς», Γιέφτιτς Ἀθανασίου, πρ. Ἐπισκόπου Ζαχουμίου καί Ἐρζεγοβίνης, Χριστός, ἡ Χώρα τῶν Ζώντων, Ἴνδικτος, ΑΘΗΝΑΙ 2007, σελ. 92.
7. Αὐτόθι, κυρίως τίς σελ.. 89-101.
8.Βλ. σχ., Οἰκονομόπουλου Ἠλ., Τά θαύματα τῆς Παναγίας, ΑΘΗΝΑΙ 1906.
9. Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, Ὁμιλία 11, PG 77, IO32D.
10. Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Παρακλητικός κανών εἰς τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον Γοργοϋπήκοον, τῆς Ἱ.Μ. Δοχειαρίου Ἁγίου Ὄρους, ἐκδ. «Περιβόλι τῆς Παναγίας», σελ.15.
11. Βλ. σχ., Νικολαΐδη Νίκου, Ἀνάλεκτα, (Περί τοῦ ὄντως Ὄντος καί τῶν ὄντων), τόμ. Α΄, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2002 , κυρίως τίς σελ. 51-74.
12. Μεγαλυνάριο τῆς θ΄ ὠδῆς τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ κανόνα στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

πηγή : Ἄγκυρα Ἐλπίδος
Διμηνιαῖο Ὀρθόδοξο Περιοδικό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἱεραπύτνης καί Σητείας

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...