/*--

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Όλα καλά ?

8.30 το πρωί ήμουν στο ναό για εξομολόγηση..Τρία τέταρτα διαδρομή από το σπίτι μου με τα μαζικά μέσα μεταφοράς για να φτάσω..Όχι και πολύ ,ούτε και λίγο..Απλά μετά τις χημειοθεραπείες , παρ'οτι πέρασαν πεντε μήνες , δεν είμαι , όπως ήμουν..Κουράζομαι εύκολα και ζαλίζομαι σα να λοξεύει ο δρόμος και σα να έχει λακούβες.

Περίμενα λοιπόν τη σειρά μου..Σκεφτόμουν αυτά που ήθελα να πω...Δεν ήταν καινούρια δρώμενα..Θα μιλούσα επιγραμματικά ,έτσι σκεφτόμουν,με την ελπίδα να μου δώσει μια φράση -μπαστούνι να κρατηθώ Ένα λόγο να απαλύνω τις λύπες μου..Όταν απαλύνεται η λύπη ,ο νους κλείνει την πόρτα στους κακούς συλλογισμούς και κείνοι με τη σειρά τους κλείνουν την πόρτα στους κακούς λογισμούς...Αυτό σκεφτόμουν.

Η ώρα περνούσε και περνούσε..Είχε ζέστη ..Ζαλιζόμουν και είχα νευραλγίες...Βγήκα τρείς φορές έξω...Είχαν περάσει κοντά τρείς ώρες...Όσοι ήταν πριν από μένα είχαν τελειώσει και έμπαιναν άλλοι, που είχαν έρθει μετά από μένα..

Με τι κριτήριο γίνεται αυτό?. Σκέφτηκα...
Να ναι πιο αμαρτωλοί από μένα? .Ε,όχι...
Να έχουν συσσωρευμένα γεγονότα?...Αποκλείεται, γιατί τους φωνάζει ονομαστικά , άρα έχουν τακτική εξομολόγηση...
Συμπεράσματα δικά μου βέβαια...Μόνη μου ρωτούσα , μόνη μου απαντούσα.

Δε μπορώ να περιμένω άλλο...Θα φύγω...Κουράστηκα τόσο πολύ...
-Καλά θα του πω να σε φωνάξει τώρα.
-Ευχαριστώ πολύ..

Με φώναξε λοιπόν και είπα:
-Ζητώ συγνώμη  για την παρέμβαση....κουράστηκα τόσο πολύ.
-Δεν πειράζει , όμως επειδή έχω πολύ κόσμο θέλω να μου τα πεις όλα μέσα σε πέντε λεπτά.
- Έτσι όπως είμαι , μου ΄φυγαν όλα ..Τα ίδια λοιπόν.
-Ωραία , τότε να σου διαβάσω τη συγχωρητική ευχή και καλή Παναγιά.

Αυτό ήταν..Πήρα το δρόμο του γυρισμού...Ένιωθα λύπη...Σα ζητιάνος που δε βρήκε ούτε ψίχουλο...Πρόλαβαν άλλοι....Μη σκέφτεσαι έτσι ,έλεγα στον εαυτό μου...Σημασία έχει που σε συγχώρεσε ο Θεός...Μα όμως ανακυκλώνομαι ...Και μετά?..Μετά με πήραν τα κλάματα ...Σκέφτηκα τη Χαναναία , τον παράλυτο στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ...Επιμονή και Υπομονή.

Θα μείνω όμως με την απορία και με το παράπονο, γιατί όσα βιβλία και να διαβάσω δε θα μου δώσουν την απάντηση. .Ο νους μου είναι περιορισμένος...Ο Χριστός συγχωρεί σβέλτα και ανάλαφρα...Δώσε μου όμως ένα κεράκι αναμμένο να κρατάω..

Και ανακυκλώνομαι ...Όλα καλά...

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...