/*--

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Ἡ Ἐξομολόγηση - Συζήτηση μέ ἕναν ἔφηβο

• Γιατί χρειάζεται ἡ ἐξομολόγηση;

Ἡ ἐξομολόγηση εἶναι ἡ φανέρωση τῆς μετάνοιας, εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς διάθεσης νά ἐπιστρέψουμε στό δρόμο τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό λουτρό τῆς ψυχῆς. Ὁ καθένας μας μέ τίς ἁμαρτίες του -«οὐδείς ἀναμάρτητος»- λοξοδρομεῖ ἀπό τό σωστό δρόμο, τή ζωή κατά Θεό, καί παίρνει δρόμους μέ ἀγκάθια, μέ γκρεμούς κι ἄλλους κινδύνους. Ἡ κάθε ἁμαρτία ὄχι μόνο πληγώνει τήν ψυχή, ἀλλά δημιουργεῖ ἐπίσης καί ἐπικίνδυνες συνέπειες. Ὅταν βρίσεις π.χ. κάποιον, κατά βάθος στενοχωριέσαι καί κινδυνεύεις ἀπό τό μῖσος αὐτοῦ, πού δέχθηκε τό βρίσιμο.

Ὅπως κάθε ὑγιής ὀργανισμός, ὅταν πληγώνεται στό σῶμα, πονάει, ἔτσι καί κάθε ψυχή, ὅταν πληγώνεται πνευματικά, πονάει. Ὁ πόνος τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ φωνή τῆς συνείδησης. Ἡ συνείδηση ἐλέγχει τόν καθένα γιά τά σφάλματά του καί τόν καλεῖ νά ἐπιστρέψει στό σωστό τρόπο ζωῆς. Ἡ συνείδηση εἶναι ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ἔβαλε σέ ὅλους μας, ἀπό τήν ἀρχή τῆς ζωῆς μας, τή συναίσθηση τοῦ καλοῦ, τῆς ἀρετῆς. Μέσα στήν κοινωνία ἀργότερα, καθώς μεγαλώνουμε, διατηρεῖται καί ἐκλεπτύνεται αὐτή ἡ φωνή ἤ τό ἀντίθετο φιμώνεται καί πωρώνεται.

Μέ τήν ἐξομολόγηση, λοιπόν, καθαριζόμαστε ἀπό τίς ἐνοχές καί ἐπιστρέφουμε στό δρόμο τοῦ Θεοῦ. Τότε αἰσθανόμαστε παρρησία πρός τόν οὐράνιο Πατέρα καί νιώθουμε ὡς γνήσια παιδιά Του. Ἄς θυμηθοῦμε τήν παραβολή τοῦ ἄσωτου υἱοῦ. Ὁ ἄσωτος ἐπέστρεψε στό σπίτι, ὁμολόγησε μπροστά στόν πατέρα του τό σφάλμα του, «ἁμάρτησα στόν οὐρανό καί ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,21), καί ἀποκαταστάθηκε στή θέση τοῦ ἀγαπητοῦ υἱοῦ. Ἐάν κάποιος δέ μετανοήσει, δέν ἀλλάξει τρόπο ζωῆς, δέν πρόκειται νά μπεῖ στήν αἰώνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Πρόδρομος καί ὁ Χριστός στό ἀρχικό τους κήρυγμα ζητοῦσαν τή μετάνοια τῶν ἀνθρώπων, γιά νά εἰσέλθουν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἔλεγαν: «μετανοεῖτε, γιατί ἔχει πλησιάσει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 3,2 καί 4,17). Στό «Πάτερ ἡμῶν» ὄχι μόνο ζητᾶμε νά ἔλθει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ («ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου»), ἀλλά καί νά μᾶς συγχωρήσει ὁ Θεός τίς ἁμαρτίες μας («καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν»). Ὁ Χριστός σέ πολλά θαύματα, ὅπως π.χ. στόν παράλυτο τῆς Καπερναούμ (Ματθ. 9,1- 18), πρῶτα θεραπεύει τήν ψυχή δίνοντας ἄφεση ἁμαρτιῶν καί μετά τό σῶμα.

Στήν ἐξομολόγηση δέ θά ὁμολογήσουμε μόνο τίς ἁμαρτίες μας, ἀλλά καί θά ἀναζητήσουμε ἀπό τόν πνευματικό καθοδήγηση στήν πνευματική ζωή. Μέ τή βοήθειά του θά ἐντοπίσουμε τά πάθη μας, τίς αἰτίες τῶν ἁμαρτιῶν καί θά ὁδηγηθοῦμε στό σωστό τρόπο ἀντιμετώπισής τους.

• Τί εἶναι ἡ ἁμαρτία;

Ἁμαρτία εἶναι κάθε σκέψη, ἐπιθυμία καί πράξη, πού μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τό Θεό καί τελικά μᾶς ἀποκλείει ἀπό τόν Παράδεισο. Ἡἁμαρτία ἀρχίζει ὡς σκέψη στό νοῦ, μετά καλλιεργεῖται ὡς ἐπιθυμία στήν καρδιά καί στό τέλος γίνεται πράξη μέ τή θέλησή μας. Ἔχουμε δυό κατηγορίες ἁμαρτιῶν, πού ἀλληλοεπηρεάζονται. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ λανθασμένη πίστη στό Θεό καί ἡ δεύτερη ἡ ἔλλειψη ἀγάπης πρός τό Θεό καί τό συνάνθρωπο. Τήν πρώτη ἁμαρτία τή διαπράττουν οἱ πλανεμένοι, οἱ σχισματικοί καί οἱ αἱρετικοί. Οἱ πρωτεργάτες τῶν σχισμάτων καί τῶν αἱρέσεων ἔχουν πολύ μεγάλη ἐνοχή, γιατί καί οἱ ἴδιοι ἔφυγαν ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί ἄλλους ἀπομακρύνουν μέ τή διδασκαλία τους. Τή δεύτερη ἁμαρτία τή διαπράττουν οἱ ἄνθρωποι, πού ζοῦν ἀπομακρυσμένοι ἀπό τό Θεό καί χωρίς σωστή συμπεριφορά. Οἱ τέσσερις πρῶτες ἐντολές τοῦ Δεκάλογου εἶναι τῆς πρώτης κατηγορίας, ἐνῶ οἱ ἕξι τελευταῖες τῆς δεύτερης.

Ἕνας πλανεμένος χριστιανός, κι ἄς μήν εἶναι σχισματικός καί αἱρετικός, ἁμαρτάνει, ὅταν λέει «ἐγώ πιστεύω στό Χριστό, ἀλλά δέν ἐξομολογοῦμαι, δέν κοινωνῶ». Αὐτός εἶναι ψεύτικος χριστιανός, δέν ἀγωνίζεται τόν πνευματικό ἀγώνα καί δέν ἀκολουθεῖ τά λόγια του Χριστοῦ. Ἕνας αἱρετικός, πού δέ δέχεται τήν Ἁγία Τριάδα ὡς ἀλληλοπεριχώρηση ἰσότιμων προσώπων, εὔκολα ὁδηγεῖται στήν ἀπολυταρχία καί στήν καταπίεση. Ἕνας χριστιανός χωρίς ἠθική ἀπομακρύνεται καί ἀπό τή σωστή πίστη. Αὐτός, γιά νά δικαιολογήσει τόν ἁμαρτωλό βίο του, λέει ὅτι ὁ Θεός δέν ἀσχολεῖται μέ τά μικροπράγματα τῆς ζωῆς του ἤ ὅτι στό τέλος ὅλους θά μᾶς συγχωρήσει καί θά μᾶς πάρει κοντά Του στόν Παράδεισο. Συνήθως, ὅσοι δέν ἔχουν σωστή ἠθική, καταλήγουν νά γίνουν ἄθεοι καί ἄπιστοι.

Ἁμαρτία δέν εἶναι μόνο ἡ διάπραξη τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί ἡ μή διάπραξη τοῦ καλοῦ. Ἡ ἀδιαφορία, π.χ. ἤ ἡ πλημμελής ἀγάπη μπροστά στόν πόνο ἑνός συνανθρώπου, γιά τό Θεό εἶναι ἁμαρτία. Ἄς θυμηθοῦμε τήν παραβολή τῆς κρίσεως, ὅπου οἱ ἁμαρτωλοί θά πᾶνε στήν κόλαση, γιατί δέ βοήθησαν τό συνάνθρωπό τους σέ συγκεκριμένες ἀνάγκες: προσφορά ρούχων, φαγητοῦ, νεροῦ καί περίθαλψη ἀσθενοῦς, ξένου ἤ φυλακισμένου. Τό ἴδιο ἁμαρτία εἶναι καί ἡ πλημμελής διάπραξη τοῦ καλοῦ. Ἐκτελώντας μισό καλό δέν ἔχεις πραγματική ἀγάπη καί δέν ὑπηρετεῖς τό Θεό. Ἁμαρτία ἐπίσης εἶναι νά ὠθεῖς κάποιον στήν ἁμαρτία ἤ νά συνεργάζεσαι μαζί του στή διάπραξή της. Ἀκόμα ἁμαρτία εἶναι καί ἡ συγκατάθεση ἤ ἡ μή παρεμπόδιση στή διάπραξη τοῦ κακοῦ.

Μεγάλη σημασία στήν ἁμαρτία ἔχει ἡ πρόθεση καί τό σέ ποιόν γίνεται τό κακό. Ἕνας κλέφτης π.χ. πού κλέβει, γιατί εἶναι ἄνεργος ἤ πεινάει, δέν ἁμαρτάνει τό ἴδιο μ’ ἐκεῖνον πού κλέβει ἀπό πλεονεξία.Ἡ πρόθεση μπορεῖ νά χαλάσει καί κάθε καλοσύνη. Ὅταν π.χ. δείχνεις ἀγάπη σέ κάποιον, γιά νά σέ ἐπαινέσουν, νά αὐτοεπαινεθεῖς ἤ νά τόν ἐκμεταλλευτεῖς ἀργότερα, τότε ἡ ἀγάπη εἶναι ἰδιοτελής καί ψεύτικη, δηλ. ἁμαρτωλή. Ὅταν κλέβεις ἕνα φτωχό, ἐπίσης ἁμαρτάνεις πιό πολύ ἀπό τό νά κλέψεις ἕναν πλούσιο, γιατί τό κακό, πού ὑφίσταται ὁ φτωχός, εἶναι μεγαλύτερο ἀπό ἐκεῖνο τοῦ πλουσίου. Οἱ ἄνθρωποι ἁμαρτάνουμε, γιατί δέ σκεφτόμαστε, οὔτε φοβόμαστε τό Θεό. Ἄν σκεφτόμασταν ὅτι δίπλα μας καί μέσα μας βρίσκεται ὁ πανταχοῦ παρών Θεός ἤ ὅτι οἱ ἁμαρτίες ὄχι μόνον ἐμᾶς μᾶς βλάπτουν καί μᾶς στεροῦν τόν Παράδεισο, ἀλλά ἐπηρεάζουν ἀρνητικά ἀκόμη καί τή ζωή τῶν συγγενῶν καί τῶν ἀπογόνων μας, θά προσέχαμε πιό πολύ.

Ὁ Θεός ἐπιτρέπει πολλές φορές νά τιμωροῦνται οἱ ἁμαρτωλοί ἤ καί τά παιδιά τους, γιά νά μετανοήσουν καί νά συνετισθοῦν. Δέν ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά φαίνεται, ὅτι ἡ τιμωρία προέρχεται ἀπ’ Αὐτόν, οὔτε νά εἶναι ἄμεση, δηλαδή νά ἀκολουθεῖ ἀμέσως τήν ἁμαρτία. Ἄν ἡ τιμωρία ἦταν φανερή καί ἄμεση, θά ὑπῆρχε κίνδυνος νά τά βάλουμε ἐναντίον Του, νά διαμαρτυρηθοῦμε καί νά Τόν κατηγορήσουμε. Οἱ σωστοί χριστιανοί, μετά ἀπό μία πτώση καί χωρίς νά περιμένουν τήν ἀρνητική συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, μετανοοῦν, σηκώνονται γρήγορα καί ἐντατικοποιοῦν τόν ἀγώνα τους, δέν ἐμπιστεύονται τόν ἑαυτό τους καί στηρίζουν κάθε ἐλπίδα πνευματικῆς προκοπῆς στό Θεό. Ἡ ταπείνωσή τους ἑλκύει τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

• Ποῦ στήν Ἁγία Γραφή στηρίζεται τό μυστήριό τῆς ἐξομολογήσεως;

Στόν Παράδεισο, μετά τήν πτώση τῶν πρωτόπλαστων, ὁ Θεός ἔδειχνε πώς δέ γνώριζε τήν πτώση τους περιμένοντας νά ὁμολογήσουν τό σφάλμα τους (Γέν. 3, 8-11). Ὁ Δαβίδ ἀναγνώρισε τίς ἁμαρτίες του καί τίς ὁμολόγησε (Β΄ Βασιλειῶν 12,13).Ἡ μετάνοιά του περιγράφεται ἔντονα στόν πεντηκοστό (Ν΄) ψαλμό, πού ἔγραψε γιά νά ζητήσει συγχώρηση ἀπό τό Θεό. Ὁ Θεός τελικά τόν συγχώρησε. Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος βάπτιζε ὅσους πήγαιναν στόν Ἰορδάνη, ἐνῶ συγχρόνως ἐξομολογοῦνταν τίς ἁμαρτίες τους (Μάρκ. 1,4-5).

Ὅταν ὁ Χριστός στούς μακαρισμούς ἐξυμνοῦσε τούς πενθοῦντες (Ματθ. 5,4), δέν ἐννοοῦσε αὐτούς πού νοσηρά πενθοῦν, ἀλλά αὐτούς πού μετανοοῦν. Αὐτοί δέν κλαῖνε μόνο γιά τίς προσωπικές τους ἁμαρτίες, ἀλλά καί γιά τίς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου. Σάν τόν Ἀδάμ ἔξω ἀπό τόν Παράδεισο θρηνοῦν γιά τήν ἀπώλειά του.

Ὅταν ὁ Πέτρος ὁμολόγησε τήν πίστη του, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι «ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16,16), ὁ Χριστός τοῦ εἶπε ὅτι σ’ αὐτή τήν ὁμολογία θά οἰκοδομήσει τήν Ἐκκλησία Του. Καί συνεχίζει πρός τόν Πέτρο κι ὄχι πρός ὅλους τους μαθητές, γιατί ἦταν κι ὁ Ἰούδας, «καί θά δώσω σέ ἐσένα τά κλειδιά τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καί ὅ,τι δέσεις στή γῆ, θά εἶναι δεμένο στούς οὐρανούς, καί ὅ,τι λύσεις στή γῆ, θά εἶναι λυμένο στούς οὐρανούς» (Ματθ. 16, 18-19).

Τά κλειδιά τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν εἶναι τά τέσσερα βασικά Μυστήρια: τό Βάπτισμα, τό Χρῖσμα, ἡ Ἐξομολόγηση καί ἡ θεία Κοινωνία.

Μέ τή Βάπτιση συγχωροῦνται τό προπατορικό ἁμάρτημα καί οἱ προσωπικές ἁμαρτίες. Μέ τό Χρῖσμα ἐνισχύεται μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ βαπτισμένος στόν ἀγώνα του κατά τῆς ἁμαρτίας. Μέ τή θεία Κοινωνία μεταλαβαίνει ὁ πιστός Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν τήν αἰώνιον». Μέ τήν Ἐξομολόγηση καθαριζόμαστε ἀπό τίς ἐξομολογούμενες ἁμαρτίες. Κύριο ρόλο κατέχει ἡ ἐξομολόγηση, γιατί ἄν κάποιος βαπτισμένος ἤ χρισμένος κοινωνάει χωρίς ἐξομολόγηση, κάνει κακό καί ὄχι καλό στόν ἑαυτό του.

Τά ἴδια λόγια εἶπε ὁ Χριστός μετά τή σταύρωση καί τήν ἀνάστασή Του στούς μαθητές Του: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιο, ἐάν σέ κάποιους συγχωρεῖτε τίς ἁμαρτίες, συγχωροῦνται σ’ αὐτούς, ἐάν σέ κάποιους τίς κρατᾶτε ἀσυγχώρητες, παραμένουν ἀσυγχώρητες» (Ἰωάν. 20,22-23). Ἐδῶ φαίνεται καθαρά πώς τά κλειδιά τοῦ Παραδείσου εἶναι ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Αὐτή ἡ χάρη λειτουργεῖ μέσα ἀπό τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτήν τήν ἔλαβαν οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ ὡς οὐράνια δωρεά κατά τήν Πεντηκοστή καί ὁλοκληρώθηκαν ὡς ἀπόστολοι. Πιό πρίν, ἄν καί θεράπευαν ἀσθένειες, δέν συγχωροῦσαν ἁμαρτίες. Αὐτή τή χάρη τήν παίρνουν καί οἱ ἱερεῖς κατά τή χειροτονία τους καί μ’ αὐτή συγχωροῦν τίς ἁμαρτίες τῶν πιστῶν.

Στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ἀναφέρεται πώς στήν Ἔφεσο πολλοί εἰδωλολάτρες, πού πίστεψαν στό Χριστό, ἔρχονταν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων καί ἐξομολογοῦνταν δημόσια τίς ἁμαρτωλές πράξεις τους (Πράξ. 19,18). Ἀργότερα ἡ δημόσια ἐξομολόγηση ἀντικαταστάθηκε ἀπό τήν ἰδιωτική, γιατί δημιουργοῦνταν διάφορα προβλήματα, ὅπως σκανδαλισμός, ὑποτίμηση ἁμαρτωλῶν, ἀντιδικίες.

• Πῶς συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες στήν ἐξομολόγηση;

Ἡ χάρη τῆς συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτιῶν δόθηκε στούς ἀποστόλους μετά τήν ἐξιλαστήρια θυσία τοῦ Θεανθρώπου στό Σταυρό. Ὅταν προετοίμαζε τούς μαθητές Του γιά τό πάθος Του, ὁ Χριστός τούς εἶπε: «ὅτι ἦρθε γιά νά δώσει τή ζωή Του γιά νά λυτρώσει πολλούς ἀπό τήν ἁμαρτία» (Ματθ. 20,28). Ἀργότερα, ὅταν παρέδιδε τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας στούς μαθητές Του, τούς εἶπε ὅτι ἡ θυσία Του γίνεται «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Ματθ. 26,28).

Ὁ Ἡσαΐας προφητεύει καθαρά γιά τή συγχωρητική συνέπεια τοῦ πάθους τοῦ Μεσσία. Γράφει: «Μά ἦταν αἰτία οἱ ἁμαρτίες μας, πού αὐτός πληγώθηκε, οἱ ἀνομίες μας, πού αὐτός ἐξουθενώθηκε. Γιά χάρη τῆς δικῆς μας σωτηρίας, ἐκεῖνος τιμωρήθηκε καί στίς πληγές του βρήκαμε ἐμεῖς τή γιατρειά…. Μά ὁ Κύριος ἔκανε νά πέσει πάνω του ὅλων μας ἡ ἀνομία… Τόν ἐξαφάνισαν ἀπό τό ζωντανό κόσμο, γιά τίς ἁμαρτίες μας χτυπήθηκε ἀπό τό θάνατο…Θά ἐλευθερώσει πολλούς ἀπό τήν ἐνοχή, γιατί θά πάρει ἐπάνω του τίς ἁμαρτίες τους….. Αὐτός πολλῶν τίς ἁμαρτίες βάσταξε καί μεσιτεύει ὑπέρ τῶν ἁμαρτωλῶν» (Ἡσαΐας 53, 5-12).

Ἡ ἀποδοχή τῆς συγχωρήσεως ἀπό τή θυσία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἐξαναγκαστική, ἀλλά ἑκούσια. Ὁ Χριστός δέ μᾶς πάει μέ τή βία στόν Παράδεισο. Ἄν δέ μετανοήσουμε καί δέ ζητήσουμε συγχώρηση ἁμαρτιῶν μέ τόΜυστήριό τῆς Ἐξομολόγησης, τότε γιά μᾶς ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἄχρηστη. Συμβαίνει τό ἴδιο, ὅπως, ὅταν μᾶς χαρίζουν ἕνα δῶρο, κι ἐμεῖς δέν τό ἀποδεχόμαστε, τότε γιά μᾶς τό δῶρο εἶναι ἄχρηστο. Χρειάσθηκε ἡ θυσία τοῦ Θεανθρώπου, γιά νά συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες μας, γιατί οἱ περισσότερες ἀπ’ αὐτές δημιουργοῦν προβλήματα καί συνέπειες, πού δέν μποροῦμε μόνοι μας νά διορθώσουμε. Κάποιος πού ἔκανε φόνο, καί τή ζωή του νά δώσει, τό κακό δέ διορθώνεται.

• Κάθε πότε πρέπει νά ἐξομολογούμαστε;

Κάθε φορά πού λερώνεται ἡ ψυχή μας, πρέπει νά τρέχουμε στό λουτρό τῆς ψυχῆς, στό ἐξομολογητήριο. Ἐπειδή συνεχῶς ἁμαρτάνουμε, ἔστω καί ἐλαφριά, χρειάζεται νά ζοῦμε πάντοτε μέ μετάνοια καί ἐγρήγορση. Καλό εἶναι νά γράφουμε τίς ἁμαρτίες μας τακτικά, ἄν εἶναι δυνατό κάθε βράδυ, γιά νά μήν τίς ξεχνᾶμε. Ὅσοι ἐξομολογοῦνται ἀραιά, κι αὐτοί εἶναι συνήθως οἱ χριστιανοί, πού κοινωνοῦν στίς μεγάλες γιορτές, ξεχνοῦν τίς περισσότερες ἁμαρτίες τους καί δέ ζητοῦν ἑπομένως γι’ αὐτές συγχώρηση ἀπό τό Θεό. Δέν εἶναι ἀνάγκη νά ἐξομολογούμαστε μόνο πρίν κοινωνήσουμε, ἀλλά καί ἄλλες στιγμές, ὅταν αἰσθανόμαστε ἐνοχές. Καλό εἶναι νά κοινωνοῦμε τακτικά καί νά ἐξομολογούμαστε τακτικά.

Ὅταν μαζεύονται ἀσυγχώρητες ἁμαρτίες στήν ψυχή μας, χάνουμε τή χάρη τοῦ Θεοῦ, δέν προσευχόμαστε σωστά καί ψυχραίνεται ἡ ἀγάπη μας γιά τό Θεό. Ἀφοῦ στήν Ἐξομολόγηση βρίσκουμε χαρά, εἰρήνη καί ἐσωτερική ἀγαλλίαση, ἄς προστρέχουμε σ’ αὐτή, γιά νά τά ζοῦμε ὅσο τό δυνατό συχνότερα.

• Πῶς πρέπει νά ἐξομολογούμαστε σωστά;

Νά ἔχουμε συναίσθηση ὅτι ὁ Θεός εἶναι φιλεύσπλαχνος καί μᾶς δέχεται πάντοτε κοντά Του, ὅσες καί ὅποιες ἁμαρτίες κι ἄν ἔχουμε κάνει. Ἀρχικά νά προσευχηθοῦμε ὁ Θεός νά μᾶς φωτίσει νά θυμηθοῦμε τά ἁμαρτήματά μας. Ἄς προσευχηθοῦμε περίπου ὡς ἑξῆς: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησε καί συγχώρεσέ με τόν ἁμαρτωλό. Καθάρισε, Κύριε, τήν ψυχή μου μέ τό αἷμα Σου τό ἅγιο, πού χύθηκε στό Σταυρό. Γνωρίζεις, Κύριε, ὅτι εἶμαι ἕνας ἀδύνατος ἄνθρωπος καί εὔκολα παρασύρομαι στό κακό. Δυνάμωσε, Κύριε, τή θέλησή μου πρός τό ἀγαθό. Φώτισε μέ, Κύριε, νά διακρίνω πάντοτε τό σωστό σ᾽ ὅλες τίς στιγμές τῆς ζωῆς μου. Στρέψε, Κύριε, τήν καρδιά μου πρός Ἐσένα καί πρός τό ἅγιο θέλημά Σου. Στεῖλε, Κύριε, τή χάρη Σου νά μέ ἀπαλλάξει ἀπό τά ἁμαρτωλά πάθη καί τίς ἀδυναμίες μου καί νά γίνω ἄξιος νά κοινωνῶ τό ἄχραντο Σῶμα καί τό τίμιο Αἷμα Σου. Ἐπιθυμῶ, Κύριε, νά μή Σέ ξαναπληγώσω μέ τίς ἁμαρτίες μου. Φώτισέ με, Κύριε, σήμερα, νά θυμηθῶ ὅλες μου τίς ἁμαρτίες».

Νά πλησιάσουμε τό ἐξομολογητήριο μέ ταπεινή καί συντετριμμένη καρδιά. Νά ἔχουμε δηλαδή συναισθανθεῖ τήν ἁμαρτωλότητά μας. Ἐπίσης νά πάρουμε σταθερή ἀπόφαση, νά μήν ἐπιστρέψουμε ἑκούσια στά προηγούμενα λάθη μας. Ἄν ξαναπέσουμε, νά μή γίνει αὐτό προμελετημένα, ἀλλά ἀπό ἀδυναμία καί ἀπό ἀπερισκεψία τῆς στιγμῆς. Ἄλλη μία προϋπόθεση τῆς σωστῆς Ἐξομολόγησης εἶναι νά μή δικαιολογοῦμε τόν ἑαυτό μας. Νά ρίχνουμε δηλαδή τό βάρος τῆς εὐθύνης γιά τήν πτώση μας στόν ἑαυτό μας, κι ὄχι στούς ἄλλους, ὅσο κι ἄν ἔφταιξαν κι αὐτοί. Ἄν τυχόν ἀναπτύχθηκε ἐχθρότητα μέ κάποιον, νά τόν συγχωρήσουμε ἀπ’ τήν καρδιά μας καί νά ζητήσουμε συγχώρεση γιά τή δική μας συμμετοχή στή διένεξη.

Δυό γνωρίσματα κοσμοῦν τή σωστή Ἐξομολόγηση: Ἡ ξεκάθαρη ἀνάπτυξη τῶν ἁμαρτιῶν μας καί ἡ ὁμολογία ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν μας. Πολλοί δυστυχῶς μιλοῦν μπερδεμένα. Δέν καταλαβαίνει ὁ πνευματικός τό σφάλμα καί δέ συμβουλεύει σωστά. Ἄλλοι ἀπό ντροπή κρύβουν κάποιες ἁμαρτίες. Τίς ἁμαρτίες τίς λέμε στό Θεό. Ὁ Θεός ξέρει τά πάντα καί δέν ξεγελιέται. Ἡ μερική Ἐξομολόγηση δείχνει τήν ἐλλιπῆ μετάνοια καί δέν ἀφήνει τή χάρη τοῦ Θεοῦ νά λειτουργήσει μέσα μας καθαρτικά, ἀφυπνιστικά καί ἐξαγιαστικά. Εἶναι προτιμότερο νά ντροπιαστοῦμε ἐδῶ στή γῆ παρά στόν οὐρανό. 

Ἐξάλλου ὁ πνευματικός ξεχνάει τά ἁμαρτήματά μας, γιατί ἀκούει τόσα πολλά. Καί νά τά θυμᾶται, δέν τά ἀνακοινώνει σέ ἄλλους, γιατί αὐτό εἶναι μεγάλη ἁμαρτία. Ὁ πνευματικός πατέρας, ἀνάλογα μέ τό ἄνοιγμα τοῦ ἑαυτοῦ μας, θά διακρίνει τίς βαθύτερες ἁμαρτωλές τάσεις μέσα μας (φυσικές καί ἐπίκτητες) καί θά μᾶς βοηθήσει νά τίς ξεπεράσουμε.

τοῦ Ἀρχιμ. Μαξίμου Παναγιώτου

πηγή : H OΔOΣ
          ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ
          ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΡΟΔΟΥ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...