/*--

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Όλα στα χέρια του Θεού

              
Πώς να χωρέσω όλο τον κόσμο στην προσευχή μου? Πήγα στο ογκολογικό να πάρω ένα παραπεμπτικό..Τα κρεβάτια στο τμήμα χημειοθραπείας γεμάτα..
Εγώ όρθια είχα πάρει ήδη την παράταση ζωής μου..
Εκείνοι ξαπλωμένοι υπομονετικά να τρέχει το σωτήριο δηλητήριο στη φλέβα.. Για πόσο ?
Ξέρουν οτι δεν έχουν  σχεδόν καμμία επιλογή..
Η το οδυνηρό και μοιραίο η το επίπονο με άγνωστη
ημερομηνία λήξης.. .
Η το τέλος μιας ζωής η την αρχή ενός υπόλοιπου χρόνου ..

Είναι οι στιγμές που ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει οτι η ζωή του και ο θάνατός του και ο τρόπος που θα ζήσει η θα πεθάνει είναι στα χέρια του Θεού..Απόλυτη εξάρτηση από Εκείνον..
Ξέρει οτι ποτέ δε θα γίνει μεγάλος η σοφός κι οτι ποτέ δεν ήταν..
Μοιάζει πως μερικά μπουκάλια με φάρμακα θα κάνουν το θαύμα τους μα στα ράφια και στους τοίχους προδίνεται η ομολογία όλων ..
Έχουν εικόνες του Χριστού,της Παναγίας των Αγίων μας..
Κανένα φάρμακο και κανένα θαύμα χωρίς Εκείνον ..

Ντράπηκα που ήμουν έξω απ το μαρτύριό τους..
Στο γυρισμό,καθισμένη στο μετρό, έριξα τα μαλλιά μου στο πρόσωπο κι άφησα τα μάτια να γεμίζουν λίμνες..
Φοβόμουν για όλους.. Να μην πονάνε οι ψυχούλες..
Κανένα πλασματάκι να μην υποφέρει..
Όλα στα χέρια του Θεού.. Κι η προσευχή μου..
Κι ακόμα φοβάμαι.. Η προσευχή δεν τελειώνει ποτέ.

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...