/*--

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Ο Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης (1758- +21η Ὀκτωβρίου 1773)

Ο Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰωάννης (+21η Ὀκτωβρίου) καταγόταν ἀπό τά μέρη τῆς Μονεμβασίας. Ὁ ἱερέας πατέρας του καταγόταν ἀπό τό χωριό Γεράκι, ἀλλ᾿ ὡς ἐφημέριος τοποθετήθηκε στό γειτονικό χωριό Γοῦβες, ἀπό ὅπου καταγόταν ἡ πρεσβυτέρα του καί ἐκεῖ γεννήθηκε τό 1958 καί μεγάλωσε ὁ Ἰωάννης. 


Ἀπό μικρός ὁ Ἰωάννης προσπαθοῦσε νά μιμεῖται τόν ἱερέα-πατέρα του στή ζωή του, τόν βοηθοῦσε στίς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας καί πάντα θυμόταν ὅ τι αὐτός ἦταν “παπᾶ γιός” καί ἔπρεπε νά προσέχει τή συμπεριφορά του, ὥστε νά εἶναι παράδειγμα γιά τά ὑπόλοιπα παιδιά τῆς ἡλικίας του.

Ἀλλά τό ἔτος 1770 οἱ ὀρδές τοῦ Ἀλβανοῦ Χατζῆ Ὀσμάν, ἀφοῦ κατέπνιξαν κάθε σημεῖο ἑλληνικῆς ἀντιστάσεως, ἔφθασαν καί στίς Γοῦβες. Οἱ Ἀρβανίτες μεταξύ ἄλλων φόνευσαν καί τόν πατέρα τοῦ Ἰωάννη (πού δέν διασώθηκε τό ὄνομά του) καί στή συνέχεια αἰχμαλώτισαν τόν ἴδιο καί τή μητέρα του καί τούς μετέφεραν στή Λάρισα. Ἐκεῖ τούς πώλησαν δύο καί τρεῖς φορές τόν καθένα ξεχωριστά καί ὕστερα ἀπό δύο χρόνια τούς ξαναπώλησαν καί τελικά ἀγοράσθηκαν καί οἱ δύο ἀπό ἕναν Τοῦρκο ἀπό τή Θεσσαλονίκη, πού διέμενε στή Λάρισα. Μάλιστα ὁ Τοῦρκος δέν εἶχε παιδιά καί βλέποντας τά χαρίσματα τοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ἦταν πολύ ἔξυπνος γιά τήν ἡλικία του, πρόθυμος, πειθαρχικός καί σβέλτος στή δουλειά, σκέφθηκε μαζί μέ τή γυναῖκα του νά τόν κάνουν ψυχοπαίδι τους, δηλαδή νά τόν υἱοθετήσουν. 

Ἔτσι ἀπό τή στιγμή ἐκείνη καθημερινά τό ἀφεντικό του προσπαθοῦσε νά διαστρέψει τόν Ἰωάννη ἀπό τήν πίστη τῶν Χριστιανῶν καί νά τόν κάνει Ὀθωμανό. Ἀρχικά προσπάθησε μέ κολακεῖες καί ὑποσχέσεις καί κατόπιν μέ φοβέρες καί βασανισμούς, ὥστε νά κάμψει τήν ἀντίσταση τοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ὅμως ἔμενε στερεός καί ἀκλόνητος στή χριστιανική πίστη του. Παράλληλα, καί ἡ γυναῖκα τοῦ ἀφεντικοῦ του προσπαθοῦσε καθημερινά μέ μαγεῖες καί σατανικά γητεύματα νά ξεμυαλίσει τόν Ἰωάννη, ὥστε νά κυριευθεῖ ἀπό σαρκικές ἐπιθυμίες καί ἔτσι νά τουρκέψει. 

Ἀλλ᾿ ὁ Ἰωάννης, ἔχοντας τόν Θεό μέσα του, ἔμεινε καθαρός ἀπό ὅλα. Ἡ Θεία Χάρη τόν φύλαξε ἀπό ὅλα τά διαβολικά τεχνάσματα τῆς γυναίκας τοῦ Ἀγαρηνοῦ. Ἀφοῦ κουράσθηκε ὁ Τοῦρκος νά παρακαλεῖ καί νά πιέζει τόν Ἰωάννη νά ἀλλαξοπιστήσει, θυμωμένος τόν ὁδήγησε στήν αὐλή τοῦ Τζαμιοῦ. Ἐκεῖ μαζεύθηκαν πολλοί Ἀγαρηνοί, πού προσπαθοῦσαν μέ χτυπήματα, φοβέρες καί σπαθισμούς νά τόν κάνουν νά τουρκέψει. Ἡ ἀπάντησή του ὅμως ἦταν ξεκάθαρη: “Ἐγώ Τοῦρκος δέν γίνομαι. Χριστιανός εἶμαι καί Χριστιανός θέλω νά πεθάνω”!

Ἔφθασε ὅμως καί ἡ Νηστεία τῆς Παναγίας, τό Δεκαπενταύγουστο. Μόλις ὁ Τοῦρκος κατάλαβε ὅτι ὁ Ἰωάννης δέν ἤθελε νά χαλάσει τή νηστεία καί νά ἀρτυθεῖ, ἀποφάσισε νά τόν κλείσει σέ ἕνα στάβλο. Ἐκεῖ τόν κλειδαμπάρωσε γιά ὅλο τό διάστημα τῶν 15 ἡμερῶν καί πότε τόν κρεμοῦσε καί τόν κάπνιζε μέ ἄχυρα καί πότε τόν χτυποῦσε μέ τό σπαθί του προσπαθώντας νά τόν κάνει νά φάει καί νά χαλάσει τή νηστεία. Ἀλλ᾿ ὁ Ἰωάννης ὄχι μόνο δέν ἔφαγε ἀρτυμένα φαγητά, ἀλλά οὔτε κἄν τά δοκίμασε.  Προσευχόταν καί παρακαλοῦσε τήν Παναγία νά τόν βοηθήσει νά μήν ἀρτυθεῖ. Προτιμοῦσε καλύτερα νά θανατωθεῖ παρά νά χαλάσει τή νηστεία. 

Βλέποντας ὁ ἀφέντης του ὅτι δέν πείθεται, τόν ἄφηνε νηστικό δύο καί τρεῖς ἡμέρες, χωρίς νά τοῦ δίνει τίποτε νά φάει. Ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ἡ μητέρα τοῦ Ἰωάννη, ἴσως πιεζόμενη ἀπό τόν Τοῦρκο ἀφέντη, στεκόταν κοντά στό γιό της καί βλέποντάς τον ἀποκαμωμένο ἀπό τά βασανιστήρια καί ἀπό τή νηστεία, τόν παρακινοῦσε νά φάει λέγοντάς του: “Φάε γιέ μου ἀπό αὐτά τά φαγητά, γιά νά μήν πεθάνεις καί ὁ Θεός καί ἡ Παναγία σέ συγχωροῦν, γιατί δέν τό κάνεις μέ τό θέλημά σου, ἀλλά ἀπό ἀνάγκη. Λυπήσου καί ἐμένα τή φτωχή καί στενοχωρημένη μητέρα σου καί μή θελήσεις νά πεθάνεις παράκαιρα καί μέ ἀφήσεις ἔρημη σ᾿ αὐτή τή σκλαβιά καί ξενιτειά”.

Στίς παρακλήσεις αὐτές τῆς μητέρας του ὁ Ἰωάννης ἀπάντησε: “Γιατί κάνεις ἔτσι μητέρα καί κλαῖς; Γιατί δέν μιμεῖσαι τόν Πατριάρχη Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος γιά τήν πίστη καί τήν ἀγάπη του στό Θεό θέλησε νά θυσιάσει τό μοναδικό γιό του, τόν Ἰσαάκ, πού ὅμως ὁ Θεός τόν διέσωσε μέ θαῦμα; Δέν σκέφτεσαι τούς Ἁγίους Τρεῖς Παῖδες, πού ὁ βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ τῆς Βαβυλώνας κατεδίκασε νά καοῦν στή φοβερή Κάμινο, γιατί δέν κατέλυαν τήν πατροπαράδοτη νηστεία (τῆς Τρίτης καί Πέμπτης τότε) καί ὁ Θεός τούς διεφύλαξε καί δέν κατακάηκαν; Ἀντίθετα “δροσιζόμενοι ἔψαλλον· ὁ τῶν Πατέρων Θεός, εὐλογητός εἶ”. Δέν σκέπτεσαι ἰδιαίτερα τή χήρα Ἁγία Σολομονή , πού ὄχι μόνο δέν προέτρεψε τά ἑπτά ἀγόρια της νά φᾶνε τό ἀπαγορευμένο τότε χοιρινό κρέας , ἀλλά καί τά παρότρυνε νά μείνουν πιστά καί ἀκλόνητα στήν πίστη τους, μαζί μέ τόν διδάσκαλό τους Ἐλεάζαρ καί ὅλοι αὐτοί, οἱ Ἅγιοι Μακκαβαῖοι (1η Αὐγούστου), μαρτύρησαν φρικτά γιά τήν πίστη τους; Ἐσύ εἶσαι πρεσβυτέρα καί ἐγώ γιός ἱερέα καί μάρτυρα καί πρέπει νά εἴμαστε ὄχι μόνο πιστοί, ἀλλά καί ὑποδείγματα στούς ἀδελφούς μας χριστιανούς. Γιατί ἄν δέν φυλᾶμε καί τά θεωρούμενα μικρά ἀπό τούς Νόμους καί τά ἔθιμα τῆς ἐκκλησίας μας, πῶς θά φυλάξουμε τά μεγάλα...;”.

Ὕστερα ἀπό αὐτή τήν ἀκλόνητη στάση καί ἀπάντηση τοῦ Ἰωάννη, ἐξαγριωμένος πιά ὁ Τοῦρκος τοῦ ἔδωσε μιά θανατηφόρα μαχαιριά στήν καρδιά καί μετά ἀπό δύο ἡμέρες ὁ Ἰωάννης ἔλαβε τό στεφάνι τοῦ μαρτυρίου στίς 21 Ὀκτωβρίου τοῦ 1773, ὡς Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰωάννης! Ὁ Πανάγαθος Θεός ἐτίμησε τό μαρτυρικό του σῶμα μέ εὐωδία καί θεῖο φῶς, ὅπως καί μέ πολλά θαύματα ἀργότερα!

Ἀφοῦ ὁ Τοῦρκος ἀφέντης του τόν ἐφόνευσε, πέταξε τό μαρτυρικό του σῶμα στό διπλανό του κῆπο, γιά νά τόν φᾶνε οἱ σκύλοι. Καί ὄχι μόνο οἱ σκύλοι δέν ἔφαγαν τό ἱερό Λείψανο, ἀλλά καί ἔμεινε φωτεινό καί ἀναλλοίωτο, ἐνῶ χριστιανοί Λαρισαῖοι εἶδαν φῶς οὐράνιο νά κατέρχεται σάν ἀστέρι ἐπάνω του!

Τότε ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης, πού πληροφορήθηκε αὐτά, ἐζήτησε τήν ἄδεια καί ἐνταφίασε τό ἱερό Λείψανο χριστιανοπρεπῶς. Εἶχε ὅμως ὁ Ἅγιος ἀφήσει ἐντολή στή μητέρα του νά μήν ἀφήσει τό λείψανό του στή Λαρισαϊκή γῆ, ἀλλά μετά τριετία νά κάνει ἐκταφή καί νά τό μεταφέρει στήν πατρίδα του ς. Ἔτσι ἐκείνη παρέμεινε στή Λάρισα ἐπαιτοῦσα γιά νά ζεῖ , ὡσότου ἔγινε ἡ ἐκταφή τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου ἀπό τόν Μητροπολίτη Λαρίσης, ὁ ὁποῖος καί τό παρέδωσε στή μητέρα του. Ἐκεί νη κατέχουσα τόν ἱερό θησαυρό κατέφυγε στήν πατρίδα τους καί διέμεινε σ᾿ ἕναν ἀδελφό της, στόν ὁποῖο καί μόνο ἀνέφερε ὅτι κατέχει τό ἱερό Λείψανο τοῦ υἱοῦ της Ἁγίου Ἰωάννου. Ἄφησε μάλιστα στόν ἀδελφό της καί ἐκείνη ἐντολή, ὅταν ἀποθάνει καί ταφῆ, νά τοποθετή σουν δίπλα της τά ἱερά Λείψανα τοῦ Ἁγίου, ὅπως καί ἔγινε.

Ἀλλά ὁ Πανάγαθος Θεός, τιμώντας τόν Ἅγιο, ἐπέτρεψε στή συνέχεια τήν ἀποκάλυψή του ἀπό τήν εὐωδία πού ἀνέδιδε τό ἱερό Λείψανό του καί ἀπό τά θαύματα πού ἐτελοῦντο ἀπό αὐτά. (Γιά τίς λεπτομέρειες αὐτές παραπέμπουμε στό Μέγα Συναξαριστῆ τοῦ Μοναχοῦ Βίκτωρος Λαγγῆ, τόμος Ι΄- Ὀκτωβρίου, ἔκδ. 7η, Ἀθῆναι 2001, σ. 534-535).

Ἔτσι τό ἱερό Λείψανο τοῦ Ἁγίου περιῆλθε στήν Ἱ. Μητρόπολη Μονεμβασίας, ἐπί Μητροπολίτου Χρυσάνθου, τό 1818 καί ἤδη κατέχεται ἀπό τή Μητρόπολη Σπάρτης καί τήν Ἱ . Μονή Ζερμπίτσας Σπάρτης, ἐνῶ τμήματά του κατέχουν καί οἱ Ἱ. Μητροπόλεις Μεσσηνίας καί Λαρίσης ὅπου καί ἔχουν ἀνεγερθεῖ Ἱ. Ναοί ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου ὅπως καί στήν Παλλήνη Ἀττικῆς, ἐνῶ στούς ἐπικαλουμένους Αὐτόν τελοῦνται θαύματα.

Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος γ΄. “Θείας πίστεως”. Θεῖον γόνον Σε, Μονεμβασία, ἀνεβλάστησε καρποφοροῦντα, Ἰωάννη τάς τῆς Πίστεως χάριτας· τῶν γάρ πατρώων θεσμῶν ἀντεχόμενος τούς ἐκ τῆς Ἄγαρ ἀθλήσας κατήσχυνας. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

περ. “ἑλληνορθ. πολύτ.οἰκογ.” ἀρ.120

πηγή : ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ 
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΜΗΝΙΑΙΟ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ - ΤΡΙΚΟΡΦΟ ΦΩΚΙΔΟΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...