/*--

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Πρός αναγνώστες επιστολή...

Πιστεύω ὅτι εἶναι κοινή διαπίστωση ὅλων μας ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος βιώνει τόν συναισθηματικό θάνατο. Ζεῖ χωρίς νά ζεῖ οὐσιαστικά, γιατί ἔπαψε νά ἐνδιαφέρεται γιά τόν πλησίον του. Ὄχι μόνον ξέχασε τόν Θεό, ἀλλά ξέχασε καί τόν συνάνθρωπό του πού ζεῖ δίπλα του. Καί αὐτός πού δέν ἀγαπᾶ τόν συνάνθρωπό του ἐνῶ τόν βλέπει μέ τά ἴδια του τά μάτια καί τόν ζεῖ καθημερινά, πῶς εἶναι δυνατόν ν᾽ ἀγαπᾶ τόν Θεό; Δέν ὑπάρχει τίποτα πιό ἀρεστό στόν Θεό, ὅσο οἰ ἄνθρωποι νά εἶναι μεταξύ τους ἀγαπημένοι κι ἑνωμένοι.



Ἡ σωτηρία τῆς κάθε ψυχῆς, κάθε ἀνθρώπου εἶναι ἄμεσα συνυφασμένη μέ τήν ἀγάπη καί τήν ἑνότητά του πρός τόν πλησίον, πρός τόν κάθε ἄνθρωπο. Χωρίς αὐτήν τήν ἀγάπη, χωρίς αὐτήν τήν ἑνότητα ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας μαζί σέ ἕνα σῶμα στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἡ σωτηρία μας καθίσταται προβληματική. Ἡ ἀπουσία της θά καταστήσει δύσκολη τήν ἀπολογία μας ἐνώπιον τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀκόμα καί πολλοί ἀπό ἐμᾶς ἔχουμε ξεχάσει ὅτι ἄν ἔχουμε ἀγάπη μεταξύ μας, αὐτή ἡ ἀγάπη μᾶς καθιστᾶ παιδιά τοῦ Θεοῦ.

Πολλοί ἀπό ἐμᾶς, ἀλλοιώσαμε τόν Χριστό καί Τόν περιορίσαμε στό τυπικό μέρος τῆς λατρείας καί τοῦ βιώματος. Ναί, οἱ νηστεῖες, οἱ μετάνοιες, ὁ ἐκκλησιασμός, τά κομποσχοίνια, ὅλα αὐτά πού κάνουμε εἶναι καλά καί ἅγια, μόνον ὅμως ὅταν ἐξυπηρετοῦν τήν κάθαρση καί τήν κένωση τοῦ ἐγώ μας. Ἐμεῖς νομίζουμε πολλές φορές ὅτι αὐτά μᾶς κάνουν καλούς χριστιανούς, ὅτι αὐτά θά μᾶς σώσουν.  Καί ἀπό τόν ἄφατο ἐγωϊσμό μας δέν μποροῦμε νά δοῦμε πόσο μηδαμινά εἶναι αὐτά ἐνώπιον τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης καί τῆς κένωσης στήν ὁποία ἑκούσια ὑπέστη ἡ Θεότητα, ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας γιά νά μᾶς παραδειγματίσει ὅτι ἄν δέν μηδενίσουμε τό ἐγώ μας καί δέν σκοτώσουμε τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας καί ἄν δέν προσφερθοῦμε θυσιαστικά πρός τόν πλησίον μας μέ τήν ἀγάπη πού περιγράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τότε δέ μποροῦμε νά κληθοῦμε παιδιά Του.

Ἡ ἀγάπη αὐτή πρέπει νά ειναι ἁπλή καί ἀνεπιτήδευτη, νά πηγάζει γνήσια μέσα ἀπό τήν ἀνιδιοτελή καρδιά μας, νά σκέπτεσαι τόν ἄλλον καί νά βάζεις τόν ἑαυτό σου στή θέση του, τόν ὁποιοδήποτε ἄλλο, ὄχι μόνον τήν οἰκογένειά σου, ἀλλά τό ἀφεντικό σου, τόν συνάδελφό σου, τόν ὁδηγό τοῦ λεωφορείου ἤ τοῦ μετρό, τόν πελάτη σου, τόν γείτονά σου, τόν καθένα τόν ὁποῖο βλέπεις, ἔρχεσαι σέ ἐπαφή ἤ συναναστρέφεσαι. Ἡ ἀγάπη αὐτή τρέχει μέ τά πόδια σου νά ἐπισκεφθεῖ τόν ἄρρωστο συνάνθρωπό σου στό νοσοκομεῖο ἤ στό κρεββάτι τοῦ πόνου, ἡ ἀγάπη αὐτή ἀνθίζει στά χέρια σου ὅταν ἑτοιμάσεις ἕνα ζεστό πιάτο φαγητό ἤ ἕνα γλυκό γιά νά τό πᾶς στή λεχώνα τοῦ διπλανοῦ διαμερίσματος ἤ στή γιαγιά πού ἔσπασε τό πόδι της.

Ἡ ἀγάπη αὐτή περνᾶ μέσα ἀπό ἕνα χαμογελαστό καί συμπονετικό βλέμμα στό παιδάκι πού ἁπλώνει τό χέρι του γιά νά σοῦ ζητιανέψει στό φανάρι, ὄχι ἀπαραίτητα τά λεφτά σου, ἀλλά μιά ζεστή καλημέρα καί ἕνα ἐγκάρδιο ἀπό ψυχῆς χαμόγελο. Εἶναι τόσο ἁπλή ἡ ἀγάπη, τόσο καθημερινή καί συνάμα τόσο πολύτιμη καί τόσο ἀπαραίτητη. Ὅμως τελικά ἀπό τήν τέλεια ἀπραξία μας σέ κάθε κίνηση ἀγάπης, ἀπό τήν ἀνυπαρξία της στήν καρδιά μας καί στό μυαλό μας ἀργοπεθαίνει, ἄν δέν ἔχει ἤδη πεθάνει.

Ὁ καθένας μας ζεῖ μιά καθημερινότητα. Καί ὁ καθένας μας ἄς σκεφτεῖ ἄν σέ αὐτήν τήν καθημερινότητα ἔχει κάποια θέση ἡ ἁπλή ἀγάπη πού ὅμως δίνει νόημα στήν ὕπαρξή μας καί μᾶς διαφοροποιεῖ ἀπ᾽ ὅλα τ᾽ ἄλλα δημιουργήματα. Ἄς κρίνουμε τόν ἑαυτό μας αὐστηρά, πρίν νά εἶναι ἀργά, γιατί μαζί μέ τήν ἀγάπη πρέπει νά σᾶς πῶ ὅτι ἀργοπεθαίνουμε κι ἐμεῖς. Ἐκείνη ὅμως ἔχει τήν δύναμη νά μᾶς ἀναστήσει. Ἀρκεῖ νά τή φέρουμε πάλι πίσω στή ζωή δίνοντάς της τό φιλί της ζωῆς μέ τίς πράξεις μας. Τό εὔχομαι γιά ὅλους μας...

Γερόντισσα Μόνικα
καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῶ ἀδελφαί

πηγή : ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΜΗΝΙΑΙΟ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΤΡΙΚΟΡΦΟ ΦΩΚΙΔΟΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...