/*--

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

For Greece (Γιά τήν Ἑλλάδα)

Ἴσως σέ πολλούς εἶναι ἄγνωστος ὁ κυπριακῆς καταγωγῆς Στέλιος Κυριακίδης (1910 - 1987), πρωταθλητής μεγάλων ἀποστάσεων καί ἐπανειλημμένα πανελληνιονίκης καί βαλκανιονίκης. Ἕνα φτωχόπαιδο πού ἀπό πιτσιρίκι τοῦ ἄρεζε νά τρέχει. Στά 24 του μετακομίζει στήν Ἀθήνα καί πιάνει δουλειά στήν ΔΕΗ καί πήγαινε νά μετράει τά ρολόγια στά σπίτια τοῦ κόσμου γιά νά βγάζει τό μεροκάματο. Ὁ πόλεμος πού ἀκολούθησε ἔκανε αὐτόν καί τήν οἰκογένειά του, ὅπως καί ὅλον τόν κόσμο, νά ὑποφέρει κάτω ἀπό τήν «γερμανική μπότα». Ἀφήνει τό ἀγαπημένο του ἄθλημα καί κοιτάει μόνο νά ζήσει κάνοντας ὅ,τι μπορεῖ. Ἔβλεπε τούς παλιούς του συναθλητές, νά λιμοκτονοῦν ἤ νά τούς σκοτώνει ὁ γερμανικός στρατός.

Μετά τόν πόλεμο, καί ἀφοῦ εἶχε περάσει ἀρκετό διάστημα πού εἶχε ἀφήσει τό τρέξιμο, ἀποφασίζει μέ λίγη προπόνηση καί ἐλάχιστο φαγητό ἀπό τούς γείτονες, νά ξανατρέξει. Ἦταν τότε ἡλικίας 36 ἐτῶν. Ἤθελε νά πάει στήν Ἀμερική, στόν φημισμένο μαραθώνιο τῆς Βοστώνης τοῦ 1946. Ἐλπίζοντας ὅτι ἔτσι θά τραβήξει τά βλέμματα τῶν Ἀμερικανῶν γιά νά βοηθήσουν τόν πολύπαθο ἀπό τήν κατοχή λαό του. Ὅμως πῶς νά ἀγοράσει εἰσιτήριο γιά ἕνα τόσο μεγάλο ταξίδι. 

Ἀποφασίζει καί πουλάει τά μισά ἔπιπλα τοῦ σπιτιοῦ του, πιάνει πέντε δραχμές στό χέρι, τοῦ δίνουν καί κάμποσα καί ἀπό τήν δουλειά του καί βγάζει ἀεροπορικό εἰσιτήριο μόνο γιά νά πάει. Δέν εἶχε χρήματα γιά «μετ’ ἐπιστροφῆς». Νά σημειώσουμε ἐδῶ ὅτι στόν ἴδιο μαραθώνιο τοῦ 1930 εἶχε ἐγκαταλείψει τόν ἀγῶνα, λόγῳ τοῦ ὅτι τόν εἶχαν πληγώσει τά καινούργια ἀθλητικά ὑποδήματα πού τοῦ εἶχαν χαρίσει Ἕλληνες ὁμογενεῖς. Αὐτή τή φορά, κατά τήν παραμονή του στήν Ἀμερική ὑποσχέθηκε ὅτι δέν θά ἐγκαταλείψει τόν ἀγῶνα λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ἦρθα νά τρέξω γιά ἑπτά ἑκατομμύρια πεινασμένους Ἕλληνες».

20 Ἀπριλίου 1946, Βοστώνη.

Στέλιος Κ.: «Τό πρωί πρίν τόν ἀγῶνα μᾶς βάλανε σέ μία αἴθουσα ὅλους νά μᾶς ἐξετάσουν οἱ γιατροί. Μοῦ λένε: 

— Δέν μπορεῖς νά τρέξεις.

— Μά, γιατί; Γιατί δέν μπορῶ ἐνῶ ἔκανα τόσο ταξίδι;

 — Εἶσαι πολύ ἀδύναμος, νεαρέ Ἕλληνα. Θά πεθάνεις στόν δρόμο ἀπό τήν ἐξάντληση, ἔτσι κοκαλιάρης ὅπως εἶσαι. Δέν θά ἀντέξεις οὔτε γιά μερικά χιλιόμετρα.

— Φέρτε μου τό χαρτί νά ὑπογράψω ὅτι θά τρέξω κι ἀναλαμβάνω ὅποιον κίνδυνο ὑπάρχει γιά τή ζωή μου. Θά τρέξω κι ἄς πεθάνω ἐδῶ πέρα.»


Ὁ πιό δύσκολος μαραθώνιος τῆς ἐποχῆς ἦταν αὐτός τῆς Βοστώνης. Φαβορί ὁ Ἄγγλος Κένεθ Μπέιλι καί ὁ Ἀμερικάνος, νικητής τῆς προηγούμενης χρονιᾶς, Τζόνι Κέλυ. Δυνατός καί ὁ Καναδός. Ὁ Στέλιος ἔτρεξε, ἔχοντας στό νοῦ του τήν πατρίδα του. Ὁμογενεῖς καί Ἀμερικάνοι τόν ἐνθάρρυναν καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τοῦ ἀγώνα, ἐνῶ ἕνας Ἀμερικάνος δημοσιογράφος, πού παρακολουθοῦσε τόν ἀγῶνα μέ αὐτοκίνητο, τόν πληροφόρησε: «ὁ Κέλυ ἔσπασε, εἶναι ὥρα νά φύγεις». Τότε συνέβη κάτι ἀναπάντεχο πού ὁ Στέλιος θυμᾶται μέ συγκίνηση: «...ἕνας ἡλικιωμένος Ἕλληνας νά τραβάει τά μαλλιά του καί νά λέει: Γιά τήν Ἑλλάδα Στέλιο μου! Γιά τά παιδιά σου!». Ὅλο καί πλησίαζε τούς πρώτους, ὅλο καί πατοῦσε καλύτερα.

Στό 40ό χιλιόμετρο ἔπιασε τόν Κέλυ. Τότε ἔδωσε ὅλα τά σωματικά του ἀποθέματα κατακτῶντας τήν νίκη καί φωνάζοντας στόν τερματισμό: «For Greece!» (Γιά τήν Ἑλλάδα), καί ἀφήνοντας πίσω τούς ὑπόλοιπους 134 ἀθλητές πού συναγωνίζονταν μαζί του.
Παραμιλοῦσε ὅλη ἡ Ἀμερική. Ὁ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ Τρούμαν καλεῖ τόν Κυριακίδη στόν Λευκό Οἶκο, μαζί μέ τόν δεύτερο, τόν Ἀμερικάνο Κέλυ, ὁ ὁποῖος, νά ἀναφέρουμε, ὅτι τό 2000 εἶχε ἀνακηρυχθεῖ ὁ κορυφαῖος δρομέας γιά τόν περασμένο αἰῶνα.

Τρούμαν: «Καλά, βρέ παιδί μου, πῶς ἔχασες ἀπ’ αὐτόν τόν κοκαλιάρη (ἔτσι τόν ἔλεγαν οἱ ἐφημερίδες) καί ἀδύναμο Ἕλληνα;»

Κέλυ: «Μόνο ἐγώ ἔχασα; Κανένας δέν μπόρεσε νά τόν κερδίσει. Ἐγώ ἔτρεχα γιά τόν ἑαυτό μου κι αὐτός γιά ἕναν ὁλόκληρο λαό, γιά μία ἰδεολογία...».

Ὁ Τρούμαν χαμογελῶντας γυρίζει πρός τόν Στέλιο:

Τρούμαν: «Ἐσύ παιδί μου εἶσαι ἄξιος συγχαρητηρίων. Γιά πές μου. Τί θές νά κάνω γιά σένα; Θές ροῦχα; Τρόφιμα νά δυναμώσεις; Χρήματα; Ὅ,τι θές ἀπό μένα».

Στέλιος Κ.: «Σᾶς εὐχαριστῶ, πρόεδρε. Δέν θέλω τίποτα γιά ἐμένα. Τό μόνο πού ζητῶ, κύριε Τρούμαν, εἶναι νά στείλετε ροῦχα καί τρόφιμα στά 7 ἑκατομμύρια Ἕλληνες πού λιμοκτονοῦν. Αὐτό ζητάω. Νά βοηθήσετε τόν λαό μου πού ὑποφέρει. Αὐτό θέλω νά εἶναι τό ἔπαθλό μου. Τόσα χρόνια ὑπό γερμανική κατοχή, ἡ χώρα μου στερεῖται τά βασικά ἀγαθά.»

Τοῦ ἔγιναν προτάσεις νά γίνει ἐπαγγελματίας ἀθλητής, νά γίνει ἠθοποιός στό Χόλιγουντ, τοῦ προσφέρθηκαν χρήματα... καί ἡ ἀπάντησή του ἦταν:

«Γιά μένα τίποτα. Μόνο γιά τήν Ἑλλάδα », ἐπιμένοντας: «Σᾶς παρακαλῶ μήν ξεχάσετε τή χώρα μου».

Μετά τόν ἀγῶνα ὁ Στέλιος παρέμεινε γιά μεγάλο χρονικό διάστημα στήν Ἀμερική πετυχαίνοντας τήν εὐαισθητοποίηση τῶν Ἀμερικανῶν καί μαζεύοντας ἔτσι σημαντική ὑλική βοήθεια. Αὐτό πού ἀκολούθησε ἦταν καταπληκτικό. Μαζεύτηκαν τόνοι τροφίμων, φαρμάκων καί κουβερτῶν ἀπό δωρεές, καθώς συγκίνησε ἡ ἀγάπη πού εἶχε αὐτός ὁ ἁπλός καί «κοκαλιάρης» Ἕλληνας γιά τήν πατρίδα του. Μέ τήν βοήθεια καί τή συνδρομή τῆς οἰκογένειας Λιβανοῦ, φορτώθηκαν ἕξι καράβια γιά νά μεταφερθοῦν ὅλα αὐτά στήν πονεμένη τότε χώρα τοῦ Στέλιου. Ἐπίσης συγκεντρώθηκαν 250.000 δολάρια, τεράστιο γιά τήν ἐποχή ποσό. Ἡ βοήθεια αὐτή ἔμεινε γνωστή ὡς «Πακέτο Κυριακίδη».

23 Μαΐου 1946, Ἀθήνα.

Ἕνα ἑκατομμύριο κόσμος στούς δρόμους. Αὐτός ἦταν ὁ λαός πού πέθαινε στούς δρόμους ὕστερα ἀπό αὐτά πού ἄφησαν πίσω τους ἡ Γερμανική κατοχή καί ὁ ἐμφύλιος σπαραγμός. Τώρα μπόρεσε ξανά νά χαμογελάσει παίρνοντας τή δύναμη καί τό κουράγιο πού τοῦ ἔδωσε ἕνας Ἕλληνας. Ἕλληνας στήν ψυχή. Ἐκείνη τή μέρα ἦταν ἡ πρώτη φορά πού φωταγωγήθηκε ξανά ἡ Ἀκρόπολη ἀπό τότε πού ἄρχισε ὁ πόλεμος. Ἔπειτα πραγματοποιήθηκε ἐπίσημη τελετή στούς Στύλους τοῦ Ὀλυμπίου Διός, ἀποδίδοντας τιμές ἥρωα στόν μαραθωνοδρόμο ὁ ὁποῖος δακρυσμένος δήλωνε:

«Εἶμαι περήφανος πού εἶμαι Ἕλληνας».

Ἀργότερα, στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, τόν Στέλιο, αὐτόν τόν τεράστιο μαραθωνοδρόμο, τόν βρίσκουμε νά τρέχει στούς δρόμους τῆς Ἀθήνας, ἑξηντάρη πιά, ὄχι μέ παντελονάκι, ἀλλά μέ κουστούμι καί γραβάτα καί νά ἐργάζεται ὡς ἀγγελιοφόρος στό ὑπουργεῖο Μεταφορῶν. Ἦταν ἐκεῖνος πού ὑποκαθιστοῦσε τά ἀνύπαρκτα τότε φάξ, καί e-mail. Τόσο ἁπλός, τόσο γνήσιος, τόσο αὐθεντικός.

Ὁ Στέλιος Κυριακίδης εἶναι καί σήμερα ἄγνωστος στούς σημερινούς Ἕλληνες. Στίς ΗΠΑ, ὅμως, ἔχουν γραφεῖ βιβλία γιά τό κατόρθωμά του, ἔχουν γυρίσει ντοκιμαντέρ, καθώς ἐπίσης καί ἄγαλμα πού ἔστησαν στήν Βοστώνη, μέ τόν Σπύρο Λούη νά δείχνει στόν Στέλιο Κυριακίδη τό δρόμο πρός τή νίκη. Ὁ γιός του, ἁπλόχερα καί χωρίς νά ζητήσει ποτέ καμιά ἀμοιβή, σάν τόν πατέρα του, προσέφερε μετά ἀπό χρόνια ὅλα τά κειμήλιά του στό Μουσεῖο τοῦ Μαραθώνιου δρόμου στόν Μαραθώνα.

Τό φιλότιμο, ἡ ἀγάπη γιά τήν πατρίδα, ἡ αὐτοθυσία, τό ξεβόλεμα, καλλιεργοῦν στήν ψυχή ἀνώτερους λόγους ὕπαρξης. Ὅσο καί ἄν κάποιοι θέλουν σήμερα νά τά ἐκμηδενίσουν ὅλα καί νά μᾶς πείσουν ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτα καί γι’ αὐτό ἄς κοιτάει καθένας «τήν πάρτη του», κατά τό κοινῶς λεγόμενον, εἶναι κάποιοι ἀνάμεσά μας πού μᾶς δείχνουν μία πορεία «πρός τά πάνω».

........

Ἀναζητητής Θεοῦ

Πηγή: http://aboutrunning.weebly.com/stelios-kyriakidis.html

πηγή : 
                 

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...