/*--

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Ο καλός λόγος είναι σαν τον καλό σπόρο

ΘΑ ΑΡΧΙΣΩ μ’ ἕνα περιστατικό ἀπό τό βιβλίο «Γεροντικόν», πού περιέχει γεγονότα καί λόγους τῶν Πατέρων τῆς ἐρήμου. Πρόκειται γιά ἕνα χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Τόν τέταρτο αἰώνα μ.Χ. ἀσκήτευε στή Θηβαΐδα, κοντά στόν Νεῖλο, ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος, λόγιος καί θαυματουργός.

Μιά μέρα ἀνέβαινε στή Σκήτη του. Ὅταν πλησίαζε, εἶπε στόν ὑποτακτικό του, πού ἦταν νεώτερος, νά προχωρήσει· ὁ ὑποτακτικός στό δρόμο συνάντησε ἕναν εἰδωλολάτρη ἱερέα πού κουβαλοῦσε ἕνα κούτσουρο στόν ὦμο. Ἄπειρος ὅπως ἦταν, τοῦ εἶπε γεμάτος θυμό:

 – Ποῦ πᾶς, διάβολε;

 Ὁ εἰδωλολάτρης ἱερέας, μόλις τό ἄκουσε, ἔγινε ἐκτός ἑαυτοῦ. Τόν χτύπησε πολλές φορές μέ τό ξύλο καί τόν ἄφησε μισοπεθαμένο. Σέ λίγο ἔφτασε καί ὁ ἅγιος Μακάριος καί συνάντησε τόν ἱερέα. Ὅταν τόν εἶδε νά κουβαλάει ἀγκομαχώντας τό κούτσουρο, τοῦ εἶπε μέ καλωσύνη: –

Νά εἶσαι καλά. ἄνθρωπε τοῦ μόχθου, νά εἶσαι καλά. 

Ὁ εἰδωλολάτρης, ὅταν ἄκουσε αὐτά τά λόγια, συγκινήθηκε: 

– Ἐσύ, τοῦ εἶπε, εἶσαι ἀληθινός ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ἐνῶ προηγουμένως, κάποιος νεαρός μοναχός μέ ἔβρισε, γι’ αὐτό κι ἐγώ θύμωσα καί τόν περιποιήθηκα, ὅπως τοῦ ἄξιζε.

 Πέφτει συντετριμμένος στά πόδια τοῦ Μακαρίου καί τοῦ λέει: 

– Δέν θά σ’ ἀφήσω, ἄν δέν μέ κάνεις καί μένα μοναχό!

ΠΗΡΑΝ καί οἱ δύο τόν βαριά τραυματισμένο ὑποτακτικό καί τόν μετέφεραν στό μοναστήρι. Σέ λίγο ὁ Μακάριος ἔκανε τήν κουρά τοῦ νέου μοναχοῦ πρός μεγάλη ἔκπληξη τῶν ἄλλων μοναχῶν, πού δέν ἤξεραν τί ἀκριβῶς εἶχε συμβεῖ. Τότε ὁ ἀββᾶς Μακάριος εἶπε:

– «Ὁ λόγος ὁ κακός καί τούς καλούς, κάνει κακούς καί ὁ λόγος ὁ καλός καί τούς κακούς κάνει καλούς».

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ πού προκύπτει ἀπό τό παράδειγμα τοῦ ἁγίου Μακαρίου εἶναι ὅτι ὁ καλός λόγος συχνά φέρνει μεγάλο ἀποτέλεσμα. Ὁδηγεῖ σέ ἀλλαγή ἀποφάσεων, σέ καινούργια στάση ζωῆς. Φυσικά, ὁ καλός λόγος δέν πρέπει νά φτάνει σέ ὑπερβολές ἤ σέ ψεύδη. Οὔτε, βέβαια, νά εἶναι κολακεία. Μεγάλη ἐπίδραση ἀσκεῖ ὁ καλός λόγος, ὅταν συνδυάζεται μέ τήν ἀγάπη. Ὅταν εἶναι ἔκφραση ἀγάπης, γνήσιας ὅμως καί ἀληθινῆς ἀγάπης.

ΑΝΤΙΘΕΤΟ ἀποτέλεσμα ἔχομε, ὅταν συμβουλεύουμε μέ αὐταρχικό τρόπο. Ὁ ἄνθρωπος ἐκ φύσεως ἔχει μέσα του τό ἐγωϊστικό στοιχεῖο. Γι’ αὐτό δύσκολα δέχεται τή συμβουλή καί τόν καλό λόγο, πολύ δέ περισσότερο, ὅταν ἐκεῖνος πού συμβουλεύει, ὑποτιμᾶ ἤ κάποτε καί θέλει τήν προσωπικότητα τοῦ ἄλλου. Μεγάλο ρόλο παίζει τό παράδειγμα ἐκείνου πού συμβουλεύει.

Γράφει ὁ Κων/νος Κούρκουλας: «Ὅποιος δίνει καλή συμβουλή, χτίζει μέ τό ἕνα χέρι. Ὅποιος δίνει καλή συμβουλή καί καλό παράδειγμα, χτίζει μέ τά δύο. Ἐκεῖνος, ὅμως, πού δίνει καλή συμβουλή καί κακό παράδειγμα, χτίζει μέ τό ἕνα χέρι καί γκρεμίζει μέ τό ἄλλο», (Στάχυα, τόμος β΄, σελ. 45).

ΟΙ ΝΕΟΙ, κυρίως στήν ἐφηβική ἡλικία, δέν δέχονται εὔκολα τίς συμβουλές, ἀκόμη καί ἀπό τούς γονεῖς τους. Δυσανασχετοῦν καί ἀντιδροῦν. Κάποτε φτάνουν καί στά ἄκρα. Ἰδίως, ὅταν σέ κατάσταση θυμοῦ καί ὀργῆς, προβαίνουμε σέ ἀψυχολόγητες παρατηρήσεις ἤ, τό χειρότερο, τούς προσβάλλουμε δημοσίως.

Ἕνα τέτοιο περιστατικό ἀναφέρει ὁ παιδαγωγός κ. Βασ. Χαρώνης. Γράφει: «Μιά φοιτήτρια τοῦ πολυτεχνείου γύρισε στό σπίτι ἀργά τό βράδυ. Ὁ αὐταρχικός πατέρας της τῆς ἔκαμε αὐστηρές παρατηρήσεις μπροστά στούς ἐπισκέπτες. Ἡ προσβολή τήν τραυμάτισε τόσο πολύ, ὥστε τήν ἄλλη μέρα ἔφυγε ἀπό τό σπίτι ὁριστικά» (Ἀγωγή καί ὑγεία, σελ. 65).

ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ μέ τήν εὔστοχη προτροπή τοῦ Κ. Κούρκουλα: «Λέγε σέ κάθε εὐκαιρία τόν καλό λόγο. Σπέρνε τον ἁπλόχερα. Ὁ καλός λόγος εἶναι σάν τόν καλό σπόρο. Ἔπιασε; Ἔθρεψε πολλούς. Δέν ἔπιασε; Δέν ζήμιωσε κανένα».

Γ.Δ. ΚΟΥΒΕΛΑΣ

πηγή : ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ 
Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...