/*--

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Ένα χάρισμα

Υπάρχουν ἄνθρωποι πού ἔχουν τήν ἱκανότητα νά εἶναι εὐπροσήγοροι πρός τούς ἄλλους, νά δείχνουν τήν ἀγάπη τους σ’ αὐτούς μέ ἄνετο καί ἁπλό τρόπο, νά πείθουν μέ τήν ἁπλότητά τους γιά τήν γνησιότητα τῶν συναισθημάτων τους, χωρίς νά κάνουν κάτι τό ἰδιαίτερο.

Οἱ κινήσεις τους, οἱ ἐκφράσεις τοῦ προσώπου τους, ἡ χροιά τῆς φωνῆς τους νά δείχνουν τήν εἰλικρίνεια τῶν προθέσεών τους, χωρίς νά κάνουν ἰδιαίτερη προσπάθεια. Καί μόνο πού ἐμφανίζονται νά γίνονται ἀποδεκτοί, νά πείθουν. «Νά ἰσχύουν ἐπί τῇ ἐμφανίσει». Ὑπάρχουν βέβαια καί ἄλλοι ἄνθρωποι πού ἔχουν τό ἴδιο καλά συναισθήματα στόν ἐσωτερικό τους κόσμο γιά τούς συνανθρώπους μας, ἀλλά δέν μποροῦν νά τό ἐκφράσουν, νά τό δείξουν, ὅπως θἄπρεπε. Γι’ αὐτό κάνουμε λόγο γιά χάρισμα ἀπ’ τό Θεό, γιά χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν μιλᾶμε γιά τούς πρώτους. 

Ἔχω διαβάσει γιά τή συμπεριφορά τοῦ Ἀββᾶ Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου πρός εἰδωλολάτρη ἱερέα, ὅπως ἐπίσης τή συμπεριφορά τοῦ νεοφανοῦς Ἁγίου Νικολάου τοῦ Πλανᾶ πρός ἕναν «ἐπαναστατημένο» νέο, πού μόνο μέ τό χαιρετισμό του «Καλησπέρα παιδί μου, καί στή συνέχεια «Καλησπέρα, Λουκᾶ μου», πρός τόν νέον αὐτόν πού δέν ἤθελε ν’ ἀκούσει γιά παπάδες, νά τόν ἀλλάζει τελείως καί νά δηλώνει ὑπερασπιστής του. Αὐτά συζητοῦσα παλαιότερα μέ τόν πατέρα μου, ἕνα καλοκαιράκι....

– Γιατί νά πηγαίνουμε μακριά, μοῦ εἶπεν ἐκεῖνος. Νά μείνουμε ἐδῶ κοντά. Γιά νά μή σέ κουράσω, θά στά πῶ περιληπτικά. Νά, ὁ πάτερ Κυπριανός τῆς Κορώνης. Καλόγερος εἶναι στήν Μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου τῆς Κορώνης, πάνω στό κάστρο. Ἦταν καθηγητής στό Γυμνάσιο τῆς Κορώνης, βλέπεις σπούδασε στό Πανεπιστήμιο. Εἶχε μαθητή καί τόν Ἀντώνη. Ἀγαποῦσε ὅλα τά παιδιά καί τόν Ἀντώνη ἰδιαίτερα, αὐτός διάβαζε πολύ κι ἔγραφε. Ὁ Κυπριανός, ὅσο μποροῦσε, κρατοῦσε ἐπαφές μέ τούς μαθητές του κι ἄς εἶχαν τελειώσει.

Τέλος πάντων, νά μή στά πολυλογῶ, τελείωσε τό Γυμνάσιο ὁ Ἀντώνης, πῆρε σύνταξη ὁ Κυπριανός, ἀραιώσανε. Δύσκολα χρόνια, ἔψαχνε ὁ Ἀντώνης γιά δουλειά, χαθήκανε. Δέν μάθαμε ξεκάθαρα πράγματα γιά τόν Ἀντώνη, ὥσπου τό καλοκαίρι πού μᾶς πέρασε ἦρθε κοντά μας κι ἄκου τό σπουδαῖο: Σ’ ἕνα ἀπ’ τά τραπεζάκια στό πέρα καφενεδάκι τῆς πλατείας, στοῦ Ζήρα, καθόταν μιά παρέα ἀπ’ τό χωριό μας κι ἔπιναν τά κεράσματά τους. Περνοῦσε ὁ Κυπριανός, σκυφτός ἀπό τά χρόνια, κι ἄκου τί ἔγινε: Εἶδε στήν παρέα τόν Ἀντώνη πού πρίν ἀπό μερικές μέρες εἶχε γυρίσει ἀπ’ τό Μακρονήσι καί βιάστηκε νά τόν χαιρετήσει, ἀνεβαίνοντας τό πεζουλάκι, ἀλλά σχεδόν συγχρόνως κι ὁ Ἀντώνης σηκώθηκε καί ἅρπαξε τό χέρι του, ἀγκαλιάστηκαν. 

– Παιδί μου Ἀντώνη, χαίρομαι πού σέ βλέπω, καί τόν καμάρωνε ὁλόκληρο. Παιδί μου, νἆσαι καλά, χαρά μοῦ δίνεις, κι ἔσυρε τό ἀριστερό του χέρι στόν ὦμο καί τά μαλλιά τοῦ Ἀντώνη.

– Παιδί μου εἶσαι καλά, ἡ ὑγεία σου; Φαντάζομαι, ἡ Γιώργαινα, ἡ μανούλα σου στίς τρελλές χαρές της. 

– Δέν κάθεσθε πάτερ, εἶπε ὁ Ἀντώνης καί πρόσφερε καρέκλα. 

– Εὐχαριστῶ, Ἀντώνη μου, ἔχω μιά δουλίτσα πού πρέπει νά γίνει τώρα... ἴσως αὔριο.... Πές μου το μόνο. Κατεβαίνω ἤ ἐσύ ἀνεβαίνεις καί τά λέμε. Ἔχομε πολλά νά ποῦμε. Διαβάζεις καί γράφεις ὅπως πρίν, ἔ! Μή χαθοῦμε Ἀντώνη...

Ὁ Ἀντώνης πῆρε τό χέρι τοῦ Γέροντα γιά νά τό φιλήσει, αὐτός τό τράβηξε ὅπως στήν ἀρχή. Ὁ Κυπριανός τράβηξε πρός τή Μεγάλη Πόρτα. Σάν ἀπομακρύνθηκε κάπως, ἕνας τῆς παρέας, ὁ Λέκας ὁ θερμοκέφαλος πετάχθηκε· 

– Ὤπα, τί εἶδα, χαιρετοῦρες ἡ ἐπανάσταση μέ τήν συντήρηση, πλακάκια μέ τό παπαδαριό ντέ, τί ἔχουν νά δοῦν τά μάτια μου... 

Τότε ὁ Ἀντώνης... ποιός εἶδε θεριό καί δέν τό φοβήθηκε. Ἁρπάζει τόν Λέκα ἀπ’ τό γιακά, ἕτοιμος νά τοῦ καταφέρει γροθιά. 

– Τί εἶπες ρέ... Ξέρεις γιά ποιόν μιλᾶς; Ξέρεις τί εἶναι αὐτός, πού τόν ἔπιασες στό ἄπλυτο στόμα σου;...

Μπῆκαν οἱ ἄλλοι στή μέση, ἄφησε τόν γιακά ὁ Ἀντώνης. Ὁ Λέκας εἶχε χλωμιάσει.

– Ἔλα, ρέ Ἀντώνη, μή δίνεις βάση... Τοῦ ξέφυγε.... δέν ξέρει... 

Ὁ Ἀντώνης δέν εἶχε συνέλθει ἀκόμη... 

–Ἔτσι μούρχεται νά σοῦ δώσω μιά νά δεῖς τόν οὐρανό σφοντήλι... Νά σοῦ ἀστράψω μιά νά δεῖς...

– Ἔλα βρέ Ἀντώνη, τοῦ ἔκανε ἕνας τῆς παρέας... 

Αὐτός σιγά-σιγά ἠρεμοῦσε καί μουρμούρισε. 

– Ἄν ὅμως μέ ἄκουγε ὁ παπούλης νά μιλάω καί νά κάνω ἔτσι, μέ τό δικό του τρόπο, καλλίτερα ν’ ἄνοιγε ἡ γῆ... τό εἶχε μέσα ὁ Κυπριανός, δέν ἔκανε ἰδιαίτερη προσπάθεια. 

Αὐτός ἦταν ὁ πάτερ Κυπριανός.... Αὐτός κι ὁ Ἀντώνης...

Δημήτρης Χρ. Μποσινάκης

πηγή : ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ 
          Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...