/*--

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Οι Άγιοι Μεγαλομάρτυρες Ρηγίνος και Ορέστης

1.Πρόλογος

Ὁ αἰώνας μας χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὶς μεγάλες ἐπιτυχίες τῆς ἐπιστήμης σ' ὅλους σχεδὸν τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς. Μὲ τὴ συνεχῆ πρόοδο καὶ τὶς διάφορες ἀνακαλύψεις ὁ ἄνθρωπος προσδοκᾶ γιὰ ἕνα εὐτυχισμένο μέλλον. Κι' ὅμως παρ' ὅλη τὴν εὐημερία ποὺ πέτυχε, δὲ βρίσκει τὴν εὐτυχία, ἀλλὰ τὸν βασανίζουν τὸ ἄγχος, ἡ ἀμφιβολία καὶ δὲν ἔχει τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐτυχία ποὺ ποθεῖ καὶ ἀναζητὰ ἡ ψυχή του. Βασίστηκε στὸν ἄνθρωπο καὶ στὴν ὕλη, διαψεύστηκαν οἱ ἐλπίδες του καὶ οἱ προσδοκίες του γιὰ εὐτυχία. Μεγαλώνει ὅλο καὶ πιὸ πολὺ τὸ κενὸ στὴν ψυχή του. Ὁ δρόμος ποὺ διάλεξε τοῦ μεγαλώνει τὴν τραγωδία του, γιατί εἶναι δρόμος λανθασμένος, ἐπειδὴ ἀγνόησε τὸ Θεὸτὸ δηιουργό του. 

Οἱ ὁδοδεῖχτες δείχνουν λαθεμένη πορεία καὶ ὁδηγοῦν τὸν ὁδοιπόρο πρὸς τὴν καταστροφή. Χρειάζονται λοιπὸν ὀδοδεῖχτες σωστοί, φωτεινοὶ μὲ τὴν ἔνδειξη τῆς σωστῆς πορείας γιὰ νὰ κατευθύνουν τὸν ἄνθρωπο στὸν πραγματικὸ του προορισμό, στὴν εὐτυχία. Εἶναι ἀνάγκη μεγάλη νὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος ἀλλαγή πορείας, καὶ γι' αὐτὸ χρειάζεται τοὺς φωτεινοὺς ὁδοδεῖχτες ποὺ δείχνουν πάντα σωστά. Τέτοιοι ὁδοδεῖχτες εἶναι οἱ ἅγιοι τῆς Ὀρθόδοξής μας πίστης, οἱ ὁποῖοι ἀκολούθησαν τὸ μοναδικὸ φάρο τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ γνώρισαν τὴ σωστὴ πορεία, καὶ τὴ βάδισαν μὲ θάρρος, πίστη καὶ ἐπιμονὴ, καὶ ἔφθασαν σίγουρα μέ ἀσφάλεια στὸ ἀπάνεμο λιμάνι τῆς αἰώνιας χαρᾶς καὶ ἀνείπωτης εὐτυχίας. 

Ἡ ἀνδρεία καὶ τὸ θάρρος ποὺ τοὺς διέκρινε παραμέρισε κάθε ἐμπόδιο, ἀγωνίστηκαν καὶ δὲ δίστασαν νὰ δώσουν σὰν τίμημα τῆς σωστῆς πορείας, καὶ αὐτὴ τὴ ζωὴ τοὺς ἀκόμα, ἀλλὰ καὶ βραβεύτηκαν καὶ τιμήθηκαν καὶ δοξάστηκαν ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἀπόδειξη, ἡ χάρη τῶν θαυμάτων ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός. Θεραπεύουν νόσους ἀνιάτους καὶ ἐκβάλλουν δαιμόνια. Τέτοιοι ὁδοδεῖχτες φωτεινοὶ εἶναι οἱ ἅγιοι Μάρτυρες Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης, τῶν ὁποίων περιγράφουμε τὸν βῖο καὶ τὰ θαύματα τοὺς στὸ τεῦχος αὐτό. Μελετώντας τό βίο τους ἂς τοὺς τιμήσουμε, αλλά καὶ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε στὴ πίστη καὶ στὴν ἀνδρεία, γιατί τιμὴ ἁγίου, μίμηση ἁγίου.

Χαράλαμπος Νεοφύτου
Πρεσβύτερος

2.Εἰσαγωγὴ

Ἡ διατήρηση τῶν παραδόσεών μας καὶ ἡ συντήρηση καὶ διαφύλαξή της .μνήμης τῶν γεγονότων τῆς Ὀρθόδοξής μας Ἐκκλησίας, ὅταν προσφέρονται στὸ λαό μας γνήσιες καὶ ξεκαθαρισμένες ἀπὸ λάθη καὶ ἀνακρίβειες, συμπληρωμένες μὲ τὶς σωστὲς πληροφορίες, ἀναμφίβολα βοηθοῦν στὸ νὰ κατανοηθεῖ ὁ μεγάλος θησαυρὸς τῆς πίστεώς μας. Ἀκόμα βοηθοῦν νὰ κατανοηθεῖ ἡ ταυτότητά μας καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ μεγάλο χρέος ποὺ φέρουμε στοὺς ὤμους μας σὰν Ἕλληνες ὀρθόδοξοι, γιὰ νὰ πορευτοῦμε στὸ σωστὸ δρόμο, στὸ μέλλον πού μᾶς ἔρχεται καὶ εἶναι γεμάτο ἀπὸ τὸ δηλητήριο τῆς ἀλλοτρίωσης. Μόνο μὲ τὴ γνώση καὶ τὴ κατανόηση τῆς γνήσιάς μας παράδοσης θὰ διαφυλαχτοῦμε ἀπὸ τὴν πλάνη καὶ τὴν ἀλλοτρίωση.

Μὲ τὸ σκεπτικὸ αὐτὸ τολμήσαμε, παρὰ τὶς ἀδυναμίες μας νὰ παρουσιάσουμε τὴν ἱστορία τῶν Ἁγίων Ρηγίνου καὶ Ὀρέστη, συμπληρώνοντας μερικὰ κενά, διεὐκρινίζοντας ἄλλα καὶ ἀποκαθιστώντας τὴν ἀλήθεια σὲ μερικὲς ἀνακρίβειες. Ἔτσι θὰ διευκρινίσουμε μερικὰ πράγματα γιὰ νὰ ἔχει ὁ ἀναγνώστης μιὰ ξεκάθαρη εἰκόνὰ γύρω ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ρηγίνο καὶ Ὀρέστη, ποὺ ἁγίασαν τὰ χώματα τῆς Νήσου μας, μὲ τὰ αἵματα τοῦ Μαρτυρίου τους.

α) Ἡ ὑπάρχουσα Ἀκολουθία καὶ ὁ βῖος τῶν Ἁγίων πάρ-θηκαν ἀπὸ τὴν πρώτη Ἔκδοση τοῦ 1902, τὴν ὁποία ἐξέδωσε ὁ ἐκ Φασούλας κάτοικος Νέας γόρκης Η.Π.Α. κ. Ρηγίνος Εὐαγγέλου τὸ 1971. Στὸν πρόλογο τῆς ἔκδο-σης αὐτῆς ἀναφέρεται πὼς «τὸ συναξάρι τῶν ἁγίων ἀντέγραψε ἀπὸ χειρόγραφο ὁ ἱερέας Χριστόδουλος τὸ 1837». Ἀπὸ τὸ συναξάρι αὐτὸ μεταφέραμε τὸ βῖο τῶν ἁγίων σὲ ἁπλὴ γλώσσα γιὰ τοὺς ὁλιγογράμματους  ἀδελφούς μας. Δὲν διορθώσαμε ὅμως τὴ βιογραφία τῶν Ἁγίων ποὺ ὑπάρχει στὸ παλιὸ συναξάρι, γιὰ νὰ μὴν ἀλλοιώσουμε τὸ κείμενο τῆς πρώτης ἔκδοσης. Ὅμως στὴν παροῦσα εἰσαγωγὴ συμπληρώνουμε τὴ βιογραφία τῶν ἁγίων μὲ τὶς ἀναφορὲς ποὺ κάνουμε.

β) Ἀπὸ ἔρευνα ποὺ κάναμε, καὶ γράφουμε καὶ σὲ ἄλλη σελίδα, οἱ ἅγιοί μας μετὰ τὴ φυγή τους ἀπὸ τὴ φυλακὴ τῆς Χαλκηδόνας, ἔφθασαν πρῶτα στὴν Πάφο καὶ διώκτηκαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ μετὰ πῆγαν στὴν Νεάπολη τῆς Λεμεσοῦ, καὶ μετὰ στὴν Φασούλα ὅπου καὶ μαρτύρησαν.

γ) Στὸν τρίτο τόμο της Μ. Κυπρ. Ἐγκυκλοπαίδειας, ὁ R. Gunnis (1935) ἀναφέρεται στὸν τάφο τοῦ Ἄγ. Ρηγίνου, στὴ Φασούλα Λεμεσοῦ καὶ ἰσχυρίζεται πὼς αὐτὸς εἶναι ὁ τάφος τοῦ Ἄγ. Ρηγίνου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ποὺ ἀντιπροσώπευε τὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου στὴ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου τὸ 431 μ.Χ. Ὁ ἴδιος ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει πὼς ἀπὸ τὴν Κωνσταντία (Σαλαμῖνα) ποὺ ἦταν ἡ ἔδρα του, βρέθηκε θαμμένος στὴ Φασούλα Λεμεσοῦ. Σίγουρα πρόκειται γιὰ ἀνακρίβεια ποὺ προῆλθε ἀπὸ τὴν σύγχιση τῶν ὀνομάτων χωρὶς ἔρευνα, γιατί στὴ Φασούλὰ εἶναι θαμμένος ὁ Μάρτυρας Ρηγίνος, ποὺ μάρτύρησε καὶ τάφηκε στὸ μέρος αὐτό, καὶ ἡ παρουσία τοῦ εἶναι αἰσθητὴ στὸ χωριό. Ὅπως γράφουμε στὰ θαύματα, ἀρκετὲς φορὲς εἶδαν τὸν Καβαλλάρη Ἅγιο νὰ πηγαίνει πρὸς τὸ μέρος ἐκεῖνο.

δ) Μιὰ ἀνακρίβεια ποὺ κυκλοφορεῖ μεταξὺ τῶν κατοίκων τῆς Φασούλας εἶναι πὼς στὸ δυτικὸ μέρος τοῦ σπηλαίου ὑπάρχει μιὰ τρύπα καὶ λένε πὼς εἶναι ὁ τάφος τοῦ Ἄγ. Ὀρέστη. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀλήθεια, γιατί τὸ συναξάρι γράφει πὼς τὰ ὀστὰ τῶν Ἁγίων βρέθηκαν μέσα στὴ λάρνακα. Ἡ τρύπα ἔχει κατεύθυνση πρὸς βορρᾶ καὶ  νότο, ἐνῶ ἂν ἦταν τάφος θὰ εἶχε κατεύθυνση ἀνατολικὴ καὶ δυτική. Σίγουρα δὲν πρόκειται περὶ τάφου.

ἕ) Ἡ ἐμφάνιση κατὰ καιροὺς στὴν περιοχὴ τοῦ μαρτυρίου τῶν Ἁγίων, ἑνὸς καβαλλάρη, ἀλλὰ καὶ ἡ συχνὴ ἀναφορὰ τῶν κατοίκων τῆς κοινότητας μόνο στὸν Ἅγιο Ρηγίνο, καὶ σπάνια στὸν Ἅγιο Ὀρέστη, δημιουργεῖ τὴν ὑποψία πὼς ὁ τελευταῖος δὲν ἐμαρτύρησε στὴ Φασούλα. Αὐτὴ εἶναι μιὰ ὑποψία, ποὺ ἴσως οἱ ἴδιοι οἱ Ἅγιοι θὰ μᾶς τὴν διαλύσουν. Πάντως δὲν θὰ πάψουν νὰ συνεορτάζονται, ἀφοῦ μαζὶ καὶ ἀχώριστοι βάδισαν τὸν στενὸ δρομὸ τῆς σωτηρίας. Καὶ ἐμεῖς δὲν θὰ πάψουμε νὰ τοὺς ἐπικαλούμαστε νὰ μᾶς προσφέρουν τὴν βοήθειά τους, ἐπειδὴ ἔχουν μεγάλη παρρησία στὸ θρόνο τῆς Χάριτος.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Μαρτύρων σύλλογος νῦν εὐφραίνεται, ἀγγέλων ἄσμα, μεγαλύνομεν τὴν μνήμην ὑμῶν ἅγιοι, ἅπαντες μελωδοῦντες καὶ πιστῶς ἐκβοῶντες, χαίροντες τῆς Τριάδος, Δυὰς μαρτύρων καὶ κλέος Ρηγίνε καὶ Ὀρέστα, ὑπὲρ ὑμῶν ἀεῖ πρεσβεύετε.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ
Ὡς θησαυρὸν πολυτελὴ ὁ Δεσπότης, καὶ κρήνην βρύουσα κρουνοὺς ἰαμάτων, τοὶς ἐπὶ γῆς παρέσχετο τὰ λείψανα ὑμῶν νόσους μὲν καθαίροντα, πάθημάτων ποικίλων χάριν βραβεύοντα, ταῖς ψυχαῖς ἀεννάως, διὸ συμφώνως Ρηγίνε τὴν ὑμῶν, Ὀρέστα πόθω τελοῦμεν πανήγυριν.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Χαίροις ἀθλοφόρων ἡ ξυνωρίς, οἱ ἐκ Χαλκηδόνα ἀριστεύσαντες ἱερῶς, Ρηγίνε καὶ Ὀρέστα, ἐχθροῦ τὰς παρατάξεις κατενικήσατε.

Ἕτερον τοῦ Ἁγίου Ρηγίνου
Ἔχων παρρησία πρὸς τὸν Θεὸν τῶν σοὶ πρόστρεχόνων, τί αἰτήματα συμπαθῶς τὰ πρὸς σωτηρία, δίδου τοῖς πρεσβεῖαι Ρηγίνε τῶν Μαρτύρων τὸ ἐγκαλλώπισμα.

3.Ἡ παράδοση γιὰ τοὺς ναοὺς τῶν Ἁγίων Ρηγίνου καὶ Ὀρέστη, στὴν Τριμιθοῦσα τῆς Πάφου καὶ στὸ Ἀπλίκι Λευκωσίας

Α. ΣτὴνΤριμιθοῦσα τῆς Πάφου.

Ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχουν γραπτὲς πηγὲς γιὰ τὸ θέμα μας, κατεφύγαμε στὶς τοπικές μας παραδόσεις ποὺ ὑπάρχουν καὶ κυκλοφοροῦν ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά. Γνωρίζαμε ὅτί στὴν Τριμιθοῦσα τῆς Πάφου γιορτάζονται οἱ ἅγιοι Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης, καὶ ἐπισκεφθήκαμε τὴν κοινότητα αὐτή. Συναντήσαμε τὸν ἱερέα τοῦ χωριοῦ π. Μιχαὴλ Δημητρίου, καὶ τὸν ρωτήσαμε σχετικά. Μᾶς εἶπε πὼς ἡ τοπικὴ παράδοση ἀναφέρει πὼς οἱ Ἅγιοί μας, ἔφθασαν πρῶτα στὴν Πάφο, ἀλλὰ συνάντησαν μεγάλο διωγμὸ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες κατοίκους της. Γι' αὐτὸ προχώρησαν βορειοδυτικὰ καὶ ἔφθασαν στὴν Τριμιθοῦσα σὲ μιὰ περιοχὴ ποὺ κατὰ τὰ φαινόμενα ἦταν δασώδης. Ἐδῶ ὑπάρχει ἕνα μεγάλο φαράγγι, ποὺ ἄρχιζε ἀπὸ ἕνα πολὺ μεγάλο σπήλαιο, ἦταν ἕνα φυσικὸ καταφύγιο καὶ μέρος κατατάλληλο γιὰ ἄσκηση, καὶ ἐδῶ κρύφτηκαν οἱ Ἅγιοι. 

Δὲν γνωρίζουμε ὅμως μὲ πόσους ἄλλους, ἢ πόσο καιρὸ ἔμειναν στὸ σπήλαιο αὐτό. Ἀπὸ τὴν Τριμιθοῦσα πῆγαν στὰ μέρη τῆς Λεμεσοῦ γιὰ νὰ συνεχίσουν μέχρι τὴ Φασούλα ὅπου μαρτύρησαν. Τὸ σπήλαιο στὸ ὁποῖο κρύφτηκαν οἱ Ἅγιοι, στὴν Τριμιθοῦσα, ὑπάρχει μέχρι σήμερα. Μερικὰ χιλιόμετρα νότια τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νεοφύτου, καὶ στὰ νότια κράσπεδα τοῦ χωριοῦ βρίσκεται τὸ σπήλαιο αὐτό. Ἀπὸ τὸ σπήλαιο ὅπως ἔχουμε πεῖ, ἀρχίζει ἕνα μεγάλο φαράγγι ποὺ ἐντυπωσιάζει τὸν ἐπισκέπτη. Τὸ σπήλαιο τώρα σκεπάζεται σχεδὸν ἀπὸ μεγάλες τριμιθιὲς καὶ μὲ δυσκολία τὸ πλησιάσαμε. Δὲν μπορέσαμε νὰ μποῦμε μέσα γιὰ τὸ δύσβατο τοῦ τόπου.

Ὁ ἱερέας π. Μιχαήλ μας εἶπε: ὅτι παλιὰ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν φάρμακα, στὸ σπήλαιο αὐτὸ οἱ κατοικοι τῆς πε-ριοχῆς θεραπεύονταν ἀπὸ τὸν πυρετὸ καὶ τὸ ρίγος ὡς ἐξῆς: Στὸ σπήλαιο ὑπῆρχε ἁγίασμα ποὺ ἔτρεχε ἀπὸ ψηλὰ καὶ μὲ τὸν καιρὸ στέρεψε, ἔμειναν ὅμως σταλακτίτες. Οἱ ἄρρωστοι κατέβαιναν στὸ σπήλαιο καὶ κάπνιζαν θυμίαμα καὶ ἀπὸ τοὺς σταλακτίτες ἔτρεχε λίγο νερὸ μὲ τὸ ὁποῖο ἔπλεναν τὸ πρόσωπό τους καὶ μέχρι νὰ ἀνέβουν στὸ δρόμο θεραπεύονταν

Καὶ ἄλλα θαύματα γίνονταν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους, στὸ χωριό, τὰ ὁποῖα δὲν θυμοῦνται μὲ λεπτομέρεια, γιατί πέρασαν πολλὰ χρόνια καὶ γι' αὐτὸ δὲν τὰ καταγράψαμε. Καταγράφουμε ὅμως ἕνα, στὸ μέρος τῶν θαυμάτων, ἐκεῖνο τῆς κόρης τοῦ π. Μιχαήλ, ὅπως μας τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος.

Δίπλα ἀπὸ τὸ σπήλαιο ποὺ κρύφτηκαν οἱ Ἅγιοι, ὑπῆρχε ἀρχαῖος ναὸς ποὺ καταστράφηκε ἐκ θεμελίων κατὰ τοὺς σεισμοὺς τῆς Πάφου τὸ 1953. Σώθηκε μόνο ἡ εἰκόνα τῶν Ἁγίων ποὺ φέρει ἡμερομηνία 1921.

Ὁ νέος ναὸς τῶν Ἁγίων κτίστηκε τὸ 1965 σὲ ἀπόσταση ἀπὸ τὸν παλαιὸ 1 χιλιόμετρο, περίπου στὸ κέντρο τοῦ χωριοῦ. Αὐτὰ ὅσον ἀφορᾶ τὸ ναὸ τῶν Ἁγίων μας στὴ Τριμιθοῦσα.

Β. Τί ἀναφέρεται γιὰ τὴν Ἐκκλησίατῶν Ἁγίων στὸ χωριὸ Ἀπλίκι.

Κανένας δὲν γνωρίζει τὸ ἱστορικὸ ἢ τὴν αἰτία ποὺ γιορτάζονται οἱ Ἅγιοι Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης στὸ Ἀπλίκι. Οἱ μοναδικὲς μαρτυρίες ποὺ ὑπάρχουν, καὶ τὶς ἐπιβεβαίωσα μὲ ἔρευνά μου, εἶναι αὐτὲς ποὺ ἀναφέρει ὁ δάσκαλος Ἀνδρέας Χρ. Νικόπουλος στὸ πρόλογο τῆς ἔκδοσης τοῦ 1991. "Στὸ Ἀπλίκι ἀρχικὰ ὑπῆρχε ἡ Ἐκκλησία τῶν ἁγίων σὲ ἕνα ὕψωμα στὰ ἀνατολικὰ τοῦ χωριοῦ ἀνάμεσα στοὺς δυὸ ποταμοὺς Καμπιοὺ καὶ Μαρούλενας λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ συμβολὴ τοὺς, σ' ἕνα ὕψωμα, ποὺ λέγεται "Ἅγιος Ρηγίνος" καὶ ὑπάρχουν σ' αὐτὸ ἐρείπια.

Ο Ν. Κληρίδης στὸ σύγραμμά του "Χωριὰ καὶ Πολιτεῖες τῆς Κύπρου" στὸ σημεῖο "Παλαιχώρι" γράφει ἀνάμεσα στ' ἄλλα καὶ τὰ ἐξῆς: "Στὸ Κάτω Ἀπλίκι" (δηλ. τὸ σημερινὸ Ἀπλίκι) "δείχνεται ὡς σήμερα ἀπὸ τοὺς χωριανοὺς ἕνας σωρὸς ἀπὸ πέτρες κι ἀνάμεσα τοὺς φυτρωμένες τρεμιθιὲς μὲ τὴν πληροφορία πὼς ἐκεῖ ἦταν ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Ρηγίνου. Ἡ διάλυση τοῦ συνοικισμοῦ αὐτοῦ ἔγινε πρὶν ἀπὸ τὰ 1759, ποὺ κάθισε στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο ὁ Παίσιος, γιατί σὲ κώδικα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς εἶναι σημειωμένο πὼς ὁ Παίσιος ἔστειλε γράμμα στὸν Γιάννην Ἀπλικιώτην νὰ ἀνάβει τακτικὰ τὸ καντήλιν τοῦ Ἁγίου Ρηγίνου καὶ νὰ νέμεται τὰ εἶσοδήματα τῶν κτημάτων τοῦ ναοῦ".

Ἡ Ἐκκλησία τὴν ὁποίαν ἀναφέρει ὁ Ν. Κλήρίδης κατεστράφη, ἀλλὰ οἱ ἅγιοι γιορτάζονται στὸν Παλαιὸ Ἀπλίκι, δυὸ χιλιόμετρα στὰ νότια τοῦ σημερινοῦ χωριοῦ, ποὺ κι ἐκεῖνο ἐγκαταλείφθη τὸ 1940 μὲ τὴ μεταφορὰ τοῦ στὴ θέση ποὺ βρίσκεται τώρα. Ἐπίσης στὴν τοποθεσία ποὺ παλιὰ ὑπῆρχε ναὸς τῶν ἁγίων ὁ παπαΠέτρος καλλιεργοῦσε χωράφι του καὶ βρῆκε νομίσματα τῆς Ρωμαϊκῆς περιόδου ὅπως μᾶς ἀνέφεραν οἱ χωριανοί.

Ἀπ' αὐτὰ τὰ λίγα συμπεραίνουμε πὼς οἱ Ἅγιοι τιμοῦνται ἀπὸ πολὺ παλιὰ καὶ στὸ χωριὸ Ἀπλίκι, χωρὶς ὅμως νὰ γνωρίζουμε τοὺς λόγους. Ἐκεῖνο ποὺ διαπιστώνεται καὶ στὶς τρεῖς κοινότητες, ποὺ τιμοῦνται οἱ Ἅγιοι, εἶναι ὅτι παλιὰ θεραπευόταν τὸ ρίγος καὶ ὁ πυρετός, γεγονὸς ποὺ μαρτυρεῖ τὴ κοινὴ παρουσία τῶν Ἁγίων στὶς κοινότητες αὐτές.

4. ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΑΓΙΩΝ ΡΗΓΙΝΟΥ ΚΑΙ ΟΡΕΣΤΗ

Οἱ ἅγιοι Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης γεννήθηκαν στὴ πόλη Χαλκηδόνα, ποὺ βρίσκεται στὰ παράλια της Μ. Ἀσίας, στὴν προποντίδα. (σήμερα λέγεται Καντκιοϊ). Οἱ τρόποι καὶ ἡ συμπεριφορὰ τῶν νέων αὐτῶν μαρτυροῦσε τὴν εὐγενῆ καταγωγὴ καὶ σωστὴ ἀνατροφὴ ποὺ πήραν ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους, ἀλλὰ καὶ τὸ παράστημα καὶ ἡ λεβεντοσύνη τοὺς μαρτυροῦσε τὸ ἀνδρεῖο φρόνημα καὶ τὴ γενναιότητά τους, ἕνας λόγος ποὺ τοὺς δέχθηκαν στὸ στρατὸ τοῦ βασιλιά, στὸ τάγμα τῶν νεοσυλλέκτων ποὺ πολὺ σύντομα διακρίθηκαν. Γιὰ τοὺς γονεῖς τῶν ἁγίων δὲν ἔχουμε καμιὰ πληροφορία, ἴσως ὅμως νὰ εἶχαν χριστιανοὺς γονεῖς ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν παιδικὴ τοὺς ἡλικία λάτρευαν τὸν Χριστὸ καὶ ἔδωσαν καὶ τὴ ζωή τους γιὰ χάρη του.

Ἤτανε τότε τὰ δύσκολα χρόνια τῶν μεγάλων διωγμῶν τῆς χριστιανικῆς μας πίστεως, ποὺ οἱ Ρωμαῖοι Αὐτοκράτορες μὲ μανία προσπαθοῦσαν νὰ ἐξαλείψουν ἀπὸ τὴ γῆ, καὶ ἔχυσαν ποταμοὺς αἱμάτων.

Ἂς δοῦμε ὅμως τὴν πορεία τοῦ γενναίου ἀθλητή Ρηγίνου, τὸν ὁποῖο ἀκολούθησε πιστὰ καὶ ὁ φίλος τοῦ Ὀρέστης. Τὸ Ρωμαϊκὸ τοῦ ὄνομα ἦταν Βονομήλιξ, ποὺ σημαίνει Ρηγίνος. Ὅταν λοιπόν, ὁ γενναῖος Ρηγίνος κατατάγηκε στὸ στρατό, γιὰ νὰ μὴν ἔχει καμιὰ ὑλικὴ προσωπικὴ ὑποχρέωση, πούλησε τὰ ὑπάρχοντά του καὶ τὰ ἔδωσε ἐλεημοσύνη στοὺς φτωχούς. Ἐλεύθερος πλέον ἀπὸ τὶς ὑλικὲς φροντίδες, ἀγωνίζεται νὰ ζήσει τὴ ζωὴ τῆς ἐγκράτειας καὶ τῆς σωφροσύνης, ἐφαρμόζοντας στὴ πράξη τὶς ἀρετὲς ποὺ βοηθοῦν τὸν ἄνθρωπο νὰ τελειωθεῖ στὴ πνεύματικὴ ζωή. 

Ἐφαρμόζει σωστὰ τὴν ἀρετὴ τῆς νηστείας τρώγοντας ξερὸ ψωμὶ μιὰ φορὰ τὴν ἡμέρα, γιὰ νὰ δαμάσει πρῶτα τὴ σάρκα καὶ νὰ τὴν ὑποτάξει στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀσκεῖται συνεχῶς στὴ εὐσέβεια ἔστω καὶ ἂν εἶναι στὸ στρατό, πάνω ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ κατὰ Θεὸ ζωὴ καὶ ὄχι τὸ ἁμαρτωλὸ θέλημα τῆς σάρκας. (Αὐτὸ νὰ τὸ προσέξουν καὶ οἱ στρατευόμενοι νέοι τῆς ἐποχῆς μας καὶ νὰ μὴν πρόβάλλουν δικαιολογίες ἁμαρτωλές). Δὲν ἄργησε ὅμως πολὺ αὐτὸ καὶ οἱ εἰδωλολάτρες συνάδελφοι τοῦ Ρηγίνου ἐπρόσεξαν τὴν ἄσκησή του καὶ τὸν πρόδωσαν στὸν ἡγεμόνα Πρεζεντίνο τὸν Στρατηλάτη, ὁ ὁποῖος ἐπρόσταξε νὰ παρουσιασθεῖ μπροστὰ τοῦ ὁ ἀγωνιστής. Ὁ εἰδωλολάτρης ἡγεμόνας, σὰν νὰ μὴν γνώριζε τίποτε, ρωτᾶ τοὺς παρευρισκομένους στρά-τιῶτες, ποιὸς εἶναι καὶ τί εἶναι τὸ ὄνομά του, καὶ ἐκεῖνοι εἶπαν:« Λέγεται Βονομήλιξ, ποὺ σημαίνει Ρηγινος» 

Ὁ Ἡγεμόνας τὸν ρώτησε ἄν εἶναι ἀλήθεια αὐτὰ ποὺ λένε οἱ συνάδελφοί του γι' αὐτόν. Τότε ὁ γενναῖος τοῦ Χριστοῦ ἀθλητὴς μὲ θάρρος καὶ παρρησία ἀπαντᾶ στὸν τύραννο. "Ό,τι ἔχουν νὰ εἰποῦν ἐναντίον μου νὰ τὸ εἰποῦνε." Βέβαια ὁ Πρεζεντίνος ἤτανε κατατοπισμένος γιὰ ὅλα καὶ δὲ χρειάζετο τὴν ἀπάντηση τοῦ Ρηγίνου, γι' αὐτὸ τοῦ λέγει ἀμέσως, "Θυσίασε στοὺς θεοὺς Ρηγίνε γιὰ νὰ γλυτώσεις τὴ ζωή σου καὶ νὰ ἀποφύγεις τὰ βασανιστήρια." Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ρηγίνου ἦταν ἄμεση καὶ θαρραλέα: "Δὲν θυσιάζω στοὺς ψεύτικους θεούς σας, παρὰ μόνο στὸ Θεό μου θυσιάζω θυσία αἰνέσεως, γιατί εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ, τὴ θάλασσα καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν σ' αὖτὴ. Θυσιάζω στὸ Θεό μου ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ δημιούργησε τὰ πάντα καὶ τὸν ἄνθρωπο, καὶ μόνο σ' Αὐτὸν τὸ Θεὸ θὰ γίνω θυσία ἐγώ. Οἱ θεοὶ ποὺ προσκυνᾶτε εἶναι εἴδωλα κωφὰ καὶ ἄλαλα χωρὶς πνοὴ καὶ ζωή."

Μὲ τὴ θαρραλέα αὐτὴ ἀπάντηση τοῦ Ρηγίνου ὁ Πρεζεντίνος κιτρίνησε ἀπὸ τὸ θυμὸ καὶ μὲ ὀργὴ προστάζει ἐννέα στρατιῶτες νὰ ξαπλώσουν κατὰ γῆς τὸ μάρτυρα καὶ νὰ τὸν τιμωρήσουν. Ξαπλωμένος στὴ γῆ ὁ γενναῖος μάρτυρας μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία προσυλωμένος στὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ ὑπέμεινε τοὺς σκληροὺς καὶ ἀνελέητους ραβδισμοὺς τῶν συστρατιωτῶν του, μέχρι ποὺ ξεσχίστηκαν οἱ σάρκες του καὶ ἡ γῆ κοκκίνησε ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ χριστιανοῦ ἀθλητή. Οἱ δήμιοι κουράστηκαν, ἀλλὰ ὁ ἀνδρεῖος τοῦ Χριστοῦ ἀγωνιστὴς δόξαζε τὸν Κύριο ποὺ τὸν ἀξίωσε νὰ βασανιστεῖ γιὰ τὸ ὄνομά του.

Τὰ βασανιστήρια τοῦ Ρηγίνου δὲν τελείωσαν, ἀλλὰ περισσότερο ἐπώδυνες μεθόδους δολιεύεται ὁ τύραννος. Προστάζει καὶ ἔφεραν μιὰ χάλκινη τάβλα κάτω ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἄναψαν φωτιά, μέχρι ποὺ ἔγινε ἡ ἴδια φωτιὰ καὶ πάνω σ' αὐτὴ τὴν πυρακτωμένη μάζα ξάπλωσαν τὸν Ρηγίνο γυμνὸ γιὰ νὰ καεῖ. Ὅμως, ὁ Κύριος ποὺ ξέρει νὰ λυτρώνει τοὺς δούλους του ἀπὸ τὴν κακία τοῦ διαβόλου, ἄκουσε τὴν προσευχὴ τοῦ δικοῦ του ἀγωνιστῆ, ἐξουδετέρωσε τὴ φωτιὰ καὶ τὴν μετέτρεψε σὲ δρόσο, καὶ ὁ Ρηγίνος ἔμεινε ἀβλαβής, χωρὶς τὸ παραμικρὸ σημάδι, ὅπως οἱ τρεῖς παῖδες στὴν κάμινο τοῦ πυρός. Τὸ θαῦμα αὐτὸ ἐξέπληξε τοὺς παρευρισκομένους τὸν δὲ ἡγεμόνα κατεντρόπιασε, καὶ νικημένος ὁ Πρεζεντίνος ἀπὸ τὸν ἅγιο, ἄρχισε νὰ τὸν κολακεύει, λέγοντάς του, "Ρηγίνε, θυσίασε στοὺς θεοὺς γιὰ νὰ τοὺς τιμήσεις καὶ ἐγὼ θὰ σοῦ δώσω μεγαλύτερες τιμὲς ἀπὸ πρίν. Ἐὰν δέ μου παρακούσεις, θὰ σὲ ρίξω στὴ θάλασσα νὰ γίνεις τροφὴ τῶν ψαριῶν. " 

Ὁ δὲ Ρηγίνος  ἀπαντᾶ στὸν τύραννο μὲ τούτα τὰ λόγια. "Τὶς τιμὲς πού μου ὑπόσχεσαι καὶ τὰ χαρίσματα ἄφησέ τα γιὰ σένα νὰ τὰ πάρεις μαζί σου στὴ φωτιᾶ τῆς κόλασης. Ὅσο γιὰ τὸ βυθὸ τῆς θάλασσας ποὺ μὲ φοβερίζεις, ἐγὼ δὲν τὸ λογαριάζω γιὰ τίποτε, διότι ὁ Θεὸς ποὺ γλύτωσε τὸν προφήτη Ἰωνὰ μέσα στὴ κοιλιὰ τοῦ μεγάλου κήτους, Αὐτὸς θὰ γλυτώσει καὶ μένα σήμερα ἀπὸ τὴ θάλασσα. Γιὰ τοὺς μιαροὺς θεούς σου, μιαρώτατε, σοῦ ἐπαναλαμβάνω πὼς ὅλοι οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν εἶναι δαιμόνια, ὁ δὲ Κύριος τοὺς οὐρανοὺς ἐποίησε."

Τότε ὁ ἡγεμόνας ὀργίστηκε πολὺ καὶ διέταξε καὶ ἔφεραν ἕνα σάκκο μεγάλο, ἔβαλαν μέσα τὸν Ρηγίνο καὶ τὸν σφράγισαν μὲ μολύβι, τὸν παρέδωσε στοὺς ναῦτες καὶ τοὺς παράγγειλε νὰ τὸν πᾶνε μακρυὰ μέσα στὴ θάλασσα καὶ νὰ τὸν ρίξουν νὰ γίνει τροφὴ τῶν ψαριῶν. Πήραν οἱ ναῦτες τὸ πολύτιμο φορτίο τους καὶ προχώρησαν κάπου 40 μίλια μέσα στὴ θάλασσα καὶ ἔριξαν τὸ σάκκο μὲ τὸν Ρήγίνο καὶ ἀνεχώρησαν.

Ἀκοῦστε χριστιανοί μου καὶ θαυμάστε τὴ μεγάλη προστασία ποὺ ἔχει ὁ Κύριος στοὺς δικούς του ποὺ τηροῦν τὶς ἅγιες ἐντολές του. Μόλις οἱ στρατιῶτες ἔριξαν στὸ βυθὸ τῆς θάλασσας τὸν ἅγιο, σχίστηκε ὁ σάκκος καὶ ἐκεῖ ποὺ μόλις λευτερώθηκε, βρέθηκαν κοντὰ τοῦ δυὸ δελφίνια, τὰ ὁποῖα τὸν σήκωσαν στὴ ράχη τους καὶ τὸν ἔβγαλαν σῶο στὴ ξηρά. Ὅταν φάνηκε νὰ ἔρχεται ἀπὸ μακρυὰ ὁ ἅγιος πάνω στὴ ράχη τοῦ δελφινιοῦ, διαδόθηκε τὸ γεγονὸς σὰν ἀστραπὴ στὴ πόλη καὶ πολὺς κόσμος, μαζὶ καὶ ὁ Ὀρέστης, πῆγαν στὴ παραλία καὶ βλέποντες τὸ θαύμαστὸ αὐτὸ γεγονὸς ἐφώναζαν "μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν". Ὁ δυσεβὴς εἰδωλολάτρης ἡγεμόνας βλέποντας τὸν ἅγιο νὰ βγαίνει ζωντανὸς ἀπὸ τὴ θάλασσα, ἐνόμισε τὴ διάσωση τοῦ Ρηγίνου γιὰ μάγεία. Ὁ φίλος τοῦ Ρηγίνου ὁ Ὀρέστης ἐκήρυττε πάρρησία τὸ Χριστὸ καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες ἐπίστευσαν στὸ Χριστό, ὁ ἀσεβὴς Πρεζεντίνος διέτάξε καὶ συνέλαβαν τὸν Ρηγίνο, τὸν Ὀρέστη καὶ πολλοὺς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔγιναν χριστιανοί, καὶ τοὺς ἔβαλαν στὴ φυλακὴ μέχρι τὴν ἑπόμενη μέρα γιὰ νὰ σκεφθεῖ μὲ ποιὸ θάνατο νὰ τοὺς τιμωρήσει

Στὴ φυλακὴ ὁ Ρηγίνος δίδασκε τοὺς νέους χριστιανούς τὶς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοὺς στερέωνε στὴ πίστη καὶ στὸ θάνατο ἀκόμα γιὰ χάρη τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Σ' αὐτὴ τὴ χαρούμενη καὶ πνευματικὴ σύναξη τῆς φυλακῆς κυριαρχοῦσε τὸ θάρρος καὶ ἡ θερμὴ πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ θερμὴ ἀνέβαινε ἡ προσευχὴ τῶν δεσμίων στὸν οὐρανό, ἀπ' ὅπου περίμεναν τὴ θεία ἐνίσχυση, ἡ ὁποία δὲν ἄργησε νὰ ἔλθει Κατὰ τὴν αὐγὴ ποὺ ἡ προσευχὴ ἔφθασε στὸ ἀποκορύφωμά της, ἦλθε ἄγγελος Κυρίου, ἄνοιξε τὶς πόρτες τῆς φυλακῆς καὶ οἱ φύλακισμένοι λευτερώθηκαν καὶ ἀνεχώρησε ὁ καθὲ ἕνας ἐκεῖ ποὺ ὁ Θεὸς τὸν ὁδήγησε. Τὸν δὲ ἅγιο Ρηγίνο μὲ τὸν Ὀρέστη καὶ μερικοὺς ἄλλους ὁδήγησεν ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στὴ Κύπρο, ποὺ ἀκόμα ἡ εἰδωλολατρεία ἦταν ἡ κυβερνώσα δύναμη· ἴσως νὰ ἦταν τὸ τρίτο ἢ τέταρτο αἰῶνα ποὺ συνέβησαν αὐτά.

Ὅταν ἔφθασε στὴν Κύπρο ἡ ὁμάδα αὐτὴ τῶν πιστῶν δούλων τοῦ Χριστοῦ, σκορπίσανε σὲ διάφορους τόπους καὶ ἀσκήτευαν μακρυὰ ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλά ὅσους συναντοῦσαν οἱ εἰδωλολάτρες τοὺς σκότωναν. Ὁ γενναῖος Ρηγίνος καὶ ὁ φίλος τοῦ Ὀρέστης διάλεξαν τὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο. Ἔφθασαν στὰ μέρη τῆς Νεαπόλεως Λεμεσοῦ καὶ μὲ πολλὴ παρρησία ἐκήρυτταν τὸν Χριστόν. Κάποτε ἔφθασαν στὸ χωριὸ Φασούλα, 8 χιλιόμετρα ἀπὸ τὴ Λεμεσό. (Δὲν γνωρίζουμε πόσο χρόνο χρειάστηκαν νὰ φθάσουν στὴ Φασούλα ἀπὸ τὴ Λεμεσό). Στὸ χωριὸ ὑπῆρχε κέντρο τῆς εἰδωλολατρείας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ παλιὰ ἐρείπια. Ἐκεῖ τοὺς συνέλαβαν οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς, τοὺς βασάνισαν καὶ τοὺς ἀποκεφάλισαν.1

Κάποιοι εὐλαβεῖς χριστιανοὶ ποὺ κρυφὰ παρακολουθοῦσαν τὸ γεγονός, πῆγαν καὶ πήραν τὰ λείψανα τῶν Μαρτύρων καὶ τὰ ἔθαψαν. Πέρασαν πολλὰ χρόνια ἀπὸ τότε καὶ ἡ εἰδωλολατρεία εἶχε παραδώσει τὴ θέση τῆς στὴν ἁγία πίστη τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὅπως ἀναφέρει τὸ παλιὸ συναξάρι, οἱ ἅγιοι φάνηκαν στὸ ὄνειρο ἑνὸς εὐλαβοῦς ἱερέως, ὅπου τοῦ ὑπέδειξαν τὸ μέρος ποὺ βρισκόταν ὁ τάφος τους. Ὁ εὐλαβὴς αὐτὸς ἱερέας ἔψαξε στὸ μέρος ποὺ τοῦ ὑπέδειξαν οἱ ἅγιοι καὶ βρῆκε τὴ λάρνακα ποὺ φιλοξενοῦσε τὴν θήκη τῶν λειψάνων τους. Πάνω στὴ θήκη τῶν λειψάνων ἦσαν χαραγμένα μὲ τέχνη τὰ ὀνόματα τῶν ἁγίων, σύμφωνα πάντοτε μὲ τὸ συναξάρι. Ὁ εὐσεβὴς αὐτὸς λευΐτης γιὰ νὰ τιμήσει τοὺς μάρτυρες ἔκτισε μεγαλοπρεπῆ ναὸ στὸ ὄνομα τῶν ἁγίων, καὶ φρόντισε καὶ ζωγράφισε καὶ εἰκόνα τὴν ὁποία ἐτοποθέτησε στὸ ναό.

Σήμερα ὁ μεγαλοπρεπὴς ἐκεῖνος ναὸς εἶναι χαλασμένος, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὰ θεμέλια τοῦ ἀρχικοῦ ναοῦ ἔκτισαν τοῖχο μὲ πέτρες ἴσα μὲ δυὸ μέτρα. Στὸ χῶρο αὐτό, σὲ κάθε ἐπέτειο τοῦ μαρτυρὶου τῶν ἁγίων (20 Αὐγούστου) ἐλειτουργοῦσαν καὶ πανηγύριζε ἡ κοινότητα τῆς Φασούλας καὶ πολλοὶ εὐσεβεῖς πήγαιναν στὴ μνήμη τῶν ἁγίων γιὰ νὰ τοὺς εὐχαριστήσουν γιὰ τὶς θαυματουργικὲς δυνάμεις ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς χάρισε καὶ θεράπευαν τὸν κόσμο. Κάτω ἀπὸ τὸ δάπεδο τοῦ ἀρχικοῦ ναοῦ ὑπάρχει θολωτὸ σπήλαιο ποὺ βρίσκεται ἀκόμα ἡ λάρνακα ποὺ φιλοξενοῦσε γιὰ τόσο καιρὸ τὰ ἁγιασμένα λείψανα τῶν ἁγίων. Ὑπάρχουν μερικὲς πέτρες στὸ τάφο τῶν ἁγίων (τὶς λένε τυριὰ οἱ κάτοικοι τῆς Φασούλας), ἐπιμένουν πὼς εἶναι θαυματουργές, ὅταν τὶς τρίψει κάποιος στὸ πονεμένο μέρος του, θεραπεύε-ται, καί μου διηγήθηκαν τέτοιες θεραπεῖες.

Ἡ θαυματουργικὴ φήμη τῶν ἁγίων ξεπέρασε τὰ ὅρια τοῦ νησιοῦ μας καὶ ἔφθασε μέχρι τὴν Ἀγγλία, ὅπως θὰ δοῦμε στὴν περιγραφὴ τῶν θαυμάτων. Οἱ ἅγιοι Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης ἀπολαμβάνουν μεγάλης τιμῆς, τόσο στὴ κοινότητα τῆς Φασούλας ὅσο καὶ σ' ὅλο τὸ νησί μας. Αὐτὸ τὸ διαπιστώνουμε ἀπὸ τὴ συγκέντρωση τῶν χριστιανῶν στὴν Ἐκκλησία τὴν ἡμέρα τῆς γιορτῆς τους.

Ἐκτὸς τῆς Φασούλας, οἱ Ἅγιοι τιμοῦνται ἰδιαίτερα στὸ Ἀπλίκι τῆς Λευκωσίας, καὶ στὴν Τριμιθοῦσα τῆς Πάφου ὅπου καὶ ὑπάρχουν ναοὶ ἀφιερωμένοι στὴ μνήμη τους. Ἀκόμα καὶ χωριὸ ὑπῆρχε μὲ τὸ ὄνομα Ρηγίνος, ὅπως γράφει ὁ Μαχαιρὰς στὸ βιβλίο τοῦ Χρονικοῦ του.

Μὲ τὶς πρεσβείαις τῶν Ἁγίων σου Ρηγίνου καὶ Ὀρέστη, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐλέησε καὶ σῶσε τὶς ψυχές μας. Ἀμήν.

5.Λίγα λόγια για τη συλλογή των θαυμάτων

Ὅταν εξυπηρετοῦσα τήν κοινότητα Φασούλας ὡς τακτικός ἐφημέριος καί εἶχα ἐπαφές μέ τούς κατοίκους τοῦ χωριοῦ, μοῦ διηγοῦνταν διάφορα θαύματα τῶν ἁγίων Ρηγίνου καί Ὀρέστη πού μαρτύρησαν στό χωριό τους, τόν καιρό τῶν μεγάλων διωγμῶν.

Ὅπως διαπίστωσα τά θαύματα αὐτά ἄρχισαν νά ξεχνιοῦνται καί εἶναι λυπηρό, γιατί δέν εἶναι κάπου καταγραμμένα καί μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου θά λησμονηθοῦν. Ἔτσι ἀποφάσισα μέ τίς φτωχές μου δυνάμεις νά προσπαθήσω νά μαζέψω τά θαύματά τῶν Αγίων τῆς Φασούλας για να διατηρηθούν και να διδάσκουν.

Τά θαύματα τῶν Ἁγίων ἐνισχύουν καί ἀναζωοπυρώνουν τήν πίστή μας πρός τό Θεό. Τά θαύματα εἶναι ἀποτέλεσμά τῆς θερμῆς πίστης του ἀνθρώπου, καί θά πρέπει νά ὑπάρχουν καί νά μελετοῦνται ἀπό τούς χριστιανούς, γιά νά μιμοῦνται τή χριστιανική ζωή καί εὐσέβειά τῶν Ἁγίων μας.

Τό ἐγχείρημά μου αὐτό, δέν ἦταν εὔκολο γιατί εἶναι θαύματα πολλῶν χρόνων καί ξεχάστηκαν οἱ ἡμερομηνίες. Ἀλλά καί ἡ συνάντηση μέ τά πρόσωπα πού θεραπεύτηκαν εἶναι ἀδύνατη γιατί, ἄλλοι πέθαναν, ἄλλοι εἶναι στό ἐξωτερικό, καί αὐτούς πού βρίσκονται στήν Κύπρο μερικούς μπορέσαμε νά δοῦμε. Ἡ προσπάθειά μου αὐτή κράτησε ἕνα χρόνο καί βρῆκα ἀξιόπιστα πρόσωπα καί μου εἶπαν τα περιστατικά των θαυμάτων καί τά ὀνόματα τῶν θεραπευθέντων καί τό χρόνο πού ἔγιναν. Εἶμαι βέβαιος πώς αὐτά τα θαύματα ἔγιναν ὅπως τά περιέγραψαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί.

Δεχθῆτε λοιπόν, εὐσεβεῖς χριστιανοί τά θαύματα αὐτά τῶν ἁγίων Ρηγίνου καί Ὀρέστη, καί δοξάστε τό  Θεό πού ἔδωσε τέτοιες δυνάμεις στούς δούλους του γιά νά εὐεργετοῦν καῖ νά παρηγοροῦν ὅλους ἐμᾶς. Τιμᾶτε ἀκόμα τούς συνδούλους μας πού ἀξιώθησαν τέτοιας μεγάλης τιμῆς, καί μιμηθῆτε αὐτούς στή πίστη καί στή παρρησία γιά τόν Κύριο, γιά νά ἀξιωθῆτε καί σεῖς αὐτῶν τῶν δωρεῶν.

6.ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΡΗΓΙΝΟΥ ΚΑΙ ΟΡΕΣΤΗ

Ἄρρωστο παιδί θεραπεύεται

Τό πρῶτο καί πιό πρόσφατο θαῦμα πού θά ἀναφέρουμε εἶναι ἡ θεραπεία του μικροῦ Ἀνδρέα ἀπό τή Φασούλα. Τό περιστατικό συνέβηκε στίς 20 Φεβρουαρίου 1994. Ἰδού ἡ ἱστορία ὅπως μου τή διηγήθηκε ἡ μητέρα του μικροῦ, κ. Ρούλα Βασιλείου.

Μιά μέρα ξαφνικά ὁ μικρός μου γιός Ἀντρέας, ἐνάμισυ χρόνων, ἀρρώστησε ξαφνικά. Οἱ ἀναλύσεις ἔδειξαν μόλυνση στό αἷμα. Οἱ γιατροί ἔκαναν πολλές προσπάθειες νά τοῦ βάλουν ὀρούς χωρίς ἀποτέλεσμα. Ἡ μόλυνση εἶχε προχωρήσει καί οἱ φλέβες τοῦ Ἀντρέα, ὅπως εἶπε καί ὁ γιατρός εἶχαν σχεδόν διαλυθεῖ. Μετά ἀπό πολλές προσπάθειες, εὐτυχώς βρέθηκε μιά φλέβα στό πόδι τοῦ παιδοῦ, πού κράτησε τόν ὀρό μέ τίς ἰσχυρές ἀντιβιώσεις. Τό μωρό εἶναι σοβαρά, μοῦ δήλωσε ὁ γιατρός.

Ὁ πόνος μου δέν περιγραφόταν, ἦταν ἀβάστακτος. Δέν μποροῦσα νά τό πιστέψω, ἔλεγα καί ξανάλεγα πώς δέν ἦταν ἀλήθεια. Κι ὅμως ὁ ἐφιάλτης ἦταν ζωντανός. Μέ τύλιξε μαύρη ἀπελπισία, βρισκόμουν σ’ ἀδιέξοδο ἀφοῦ δέν μποροῦσα νά κάνω τίποτα.

Καί ξαφνικά αὐτές τίς δύσκολες στιγμές, μέσα στό μαῦρο σκοτάδι καί στήν ἀπελπισία μου, μιά ἀόρατη δύναμη μέ συνέφερε. Κάτι μέσα μου, πολύ δυνατό μου ἔλεγε πώς τό μωρό θά γινόταν καλά. Ἡ διάθεσή μου ἄλλαξε καί μέ μεγάλο κουράγιο, καί ψυχική δύναμη, στάθηκα δίπλα στό ἄρρωστο μωρό μου. Δέν γινόταν νά πάθει κακό ἀφοῦ ὁ Ἅγιος Ρηγίνος τό προστάτευε. Ἐκείνη τή μέρα, πολύ πρωί, εἴχα πάρει το μωρό στό παρεκκλήσι του Ἁγίου Ρηγίνου καί Ὀρέστη, τό προσκύνησα καί τό ἔτριψα μέ τίς θαυματουργές πέτρες, πού ὑπάρχουν στό τάφο του καί μέ ὄλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς μου παρακάλεσα τόν Ἅγιο νά τό θεραπεύσει Καί τό θαύμα ἔγινε!! Τό μωρό ἔγινε καλά.

Παιδί πού μίλησε.

Ἡ κυρία Ξένια Σκώττη κάτοικος Λεμεσοῦ, μᾶς διηγεῖται: Τό 1971 μετά ἀπό 8 μῆνες ἐγκυμοσύνης γέννησα ἕνα χαριτωμένο ἀγοράκι Ὅμως δέν πέρασαν 24 ὦρες καί τό παιδί ἔπαθε ψύξη. Μέ τή βοήθειά του Θεοῦ καί τίς προσπάθειές των γιατρών ἔγινε καλά, ἀλλά ὅπως φάνηκέ τοῦ ἔμεινε ἀναπηρία. Ὁ Ἄθως, αὐτό ἦταν τό ὄνομά του παιδιοῦ, μεγάλωνε φυσιολογικᾶ, ἀλλά πέρασαν οἱ δέκα μῆνες καί δέ μας ἄρθρωσε λέξη, οὔτε μάμα οὔτε παπά. Ὁ παιδίατρος πού τό παρακολουθοῦσε δέ μποροῦσε νά κάνει τίποτα. Κάποια κυρία ἀπό τό χωριό Φασούλά μας εἶπε γιᾶ τούς θαυματουργούς ἁγίους του χωριοῦ της, το Ρηγίνο καί τόν Ὀρέστη. Ἔτσι στίς 20 Αὐγούστου, ἡμέρα της γιορτής των ἁγίων, ὁ σύζυγός μου κι ἐγώ πήραμε τό παιδί καί πήγαμε στή Φασούλα. Ἡ θεία Λειτουργία γινόταν μέσα στό χαλασμένο ναό πάνω ἀπό τόν τάφο των ἁγίων. Τήν ὥρα πού γινόταν ἡ Μεγάλη Εἴσοδος, καί περνοῦσε ἀπό κοντά μας ὁ ἱερέας μέ τά τίμια δῶρα, βλέπω τόν μικρό νά ἀπλώνει τά χέρια του γιά νά τόν πάρω ἀγκαλιά, καί μέ ἔκπληξη τόν ἀκούω νᾶ φωνάζει γιᾶ πρώτη φορά μάμα. Φαντάζεσθε τήν χαρά μου. Μέ πολλή συγκίνηση τότε δοξολογοῦσα το Θεό καί εὐχαριστοῦσα τους ἁγίους Ρηγίνο καί Ὀρέστη.

Αὐτή τήν εὐεργεσία δέ θά τή ξεχάσουμε ποτέ μας. Γι αὐτό δοξολογούμε τό Θεό καί τιμούμε τούς ἀγίούς του. Από τότε κάθε χρόνο πηγαίνουμε στό ναό τους τήν ἠμέρα τῆς γιορτῆς τῶν ἁγίων καί δίνουμε τά δώρα τῆς εὐχαριστίας καί τῆς εὐγνωμοσύνής μας.

Σήμ. Τό θεραπευμένο παιδί, ὁ Ἄθως, εἶναι τώρα σπουδαστής σέ Πανεπιστήμιό τῆς Ἀμερικής. Ἡ δέκ. Ξένια ἀπό εὐγνωμοσύνη πρός τούς ἁγίους Ρηγίνο κα Ὀρέστη, ξόδεψε ἀρκετά γιά τό πλακόστρωτό της αὐλῆς του νέου ναοῦ τῶν ἁγίων.

θεραπεία ἀπό λευχαιμία

Κάτοικοi τοῡ χωριοῦ Φασούλας μου διηγήθηκαν τό θαῦμα αὐτό.

Ἔνας κύπριος πού ζοῦσε καί ἐργαζόταν στήν Ἀγγλία καί πού τό ὄνομά του ἦταν Γιάννης, ἔπασχε ἀπό λευχαιμία. Οἱ γιατροί δέν μποροῦσαν νά τόν βοηθήσουν, γιατί ἡ λευχαιμία εἶναι μιά μορφή καρκίνου. Ὅταν ἡ ἐπιστήμη δέ μπόρεσε νά τόν βοηθήσει, τότε στράφηκε πρός τό Θεό καί τούς ἁγίους. Εἶχεν ἀκούσει γιά τά θαύματά τοῦ ἁγίου Ρηγίνου, καί μιά μέρα πῆρε τή γυναίκα τοῦ Γιαννούλα καί ἦλθαν στή Φασούλα. Βρῆκαν τόν ἱερέα καί τοῦ εἶπαν καί τούς ἔκανε παράκληση πρός τούς ἁγίους Ρηγίνο καί Ὀρέστη, καί πολύ σύντομά το θαῦμα ἔγινε. Ἡ ἀρρώστεια ὑποχώρησε καί ὁ Γιάννης ἔγινε τελείως ὑγιής. Ἀπό εὐγνωμοσύνη ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἔκανε τάμα χίλιες λίρες τίς ὁποῖες ξόφλησε μέ δόσεις, εὐχαριστώντας το Θεό καί τούς ἁγίους.

θεραπεία κακοήθη ὄγκου

Ὁ ἱερέας της κοινότητας Φασούλας, π. Ἰωάννης Παπαμαρκίδης, ἔβγαλε ἕνα ὄγκο στό πλευρό του, καί ὁ γιατρός τοῦ εἶπε νά τόν παρακολουθοῦν γιατί εἶναι καρκίνος. Ὁ ἱερέας ὅμως ἀνάθεσε τή θεραπεία στούς θαυματουργούς ἁγίους της κοινότητάς του. Καθημερινά, ὅπως ὁ ἴδιος μου εἶπε, πήγαινε καί παρακαλοῦσε τους ἁγίους Ρηγίνο καί Ὀρέστη νά τόν θεραπεύσουν. Καί πραγματικά, σέ δεκαπέντε ἠμέρες ἐξαφανίστηκε τό κουβάρι ἐκεῖνο καί ἔγινε τελείως καλά.

θεραπεία παράλυτου

Ὁ μικρός Χριστάκης Παναγιώτου ἀπό τή Φασούλα, ἦταν παράλυτος στά κάτω ἄκρα καί δέ μποροῦσε νά περπατήσει Μιά μέρα ἡ μάνα τοῦ πῆρε το μικρό Χριστάκη στό ναό τῶν ἁγίων καί εἶπε στό συγχωριανό της ἱερέα Ἰωάννη καί τῆς ἔκαμε παράκληση γιά θεραπεία του μικροῦ Χριστάκη. Μετά κατέβηκε στό τάφο τῶν ἁγίων καί πῆρε τίς πέτρες, πού οἱ χωριανοί τίς λένε τυριά, καί μ’ αὐτές ἔτριψε τά πόδια του μικροῦ, καί ὦ! τοῦ θαύματος, ὁ μικρός ἄρχισε νά περπατεῖ. Οἱ γονεῖς του παιδιοῦ, ἀπό εὐγνωμοσύνη μετονόμασάν το μικρό ἀπό Χριστάκη σέ Ρηγίνο, τό ὄνομά του ἁγίου.

Θεραπεία καρδιακοῦ ἐπεισοδίου

Ὁ κύριος Πολύβιος Πατσαλίδης, τέως ὑπάλληλος ἀεροδρομίου καί τώρα συνταξιοῦχος, ἔτυχε κι αὐτός ὅπως καί πολλοί ἄλλοι πιστοί της χάρης του Ἁγίου Ρηγίνου. Κάποτε ὅταν ἦταν ἁκόμη νέος ἔπαθε καρδιακό ἐπεισόδιο καί καθώς βρισκόταν στήν ἐντατική παρακολούθησή του Γενικοῦ νοσοκομείου Λευκωσίας, τόν ἐπισκέφθηκε κατά τή διάρκεια μιάς νύχτας, ὁ Ἅγιος Ρηγίνος, τόν ἀκούμπησε στό μέρος τῆς καρδιᾶς καί τόν προέτρεψε νά σηκωθεῖ γιατί τόν ἔκανε καλά. Ἔκπληκτος ὁ ἄρρωστος ρώτησε τόν εὐργέτη του:

- Ποιός εἶσαι; καί πῆρε τήν ἀπάντηση.

- Εἶμαι ὁ Ἅγιος Ρηγίνος.

Πράγματι οἱ γιατροί καί οἱ νοσοκόμες πίστεψαν τίς διηγήσεις του ἀρρώστου, γιατί ἡ ὑγεία τοῦ παρουσίασε ἀπρόσμενη βελτίωση. Ἀπό τότε ξεπέρασε τό πρόβλημα του καί δοξολογεῖ τόν Ἄγιο γιά τήν εὐεργεσία του.

Θεραπεία Ἐπιληψίας

Ὁ ἱερέας τῆς Τριμιθούσας……… διηγεῖται: Πρίν 20 χρόνια ἡ κόρη μου 3 χρονῶν ἔπασχε ἀπό ἐπιληψία, καί οἱ γιατροί μου εἶπαν πώς δέν ὑπάρχει θεραπεία καί θά ὑποφέρω ἀρκετά. Τό κορίτσι ἔπεφτε σάν νεκρό καί ἄφριζέ το στόμα του καί μποροῦσε νά καταπιεῖ τήν γλώσσα του. Ἕνα βράδυ κατά τίς 11 ἡ ὥρα, μέ ξύπνησε ἡ παπαδιά καί μου λέγει σήκω καί τό μωρό ἔπαθε πάλι νά τήν πάρεις στό γιατρό. Ἐγώ λέω οἱ ἅγιοί μας εἶναι θαυματουργοί, ἄς τήν πάρω στήν Ἐκκλησία τους. Σηκώθηκα μέ τίς πυντζάμες, πήρα τήν μικρή, ἦταν περίπου 3 χρονῶν. Τήν ἀπόθεσα χάμω, γιατί δέν μποροῦσε νά σταθεῖ καί ἄρχισα νά προσεύχομαι.

Σέ μιά στιγμή μου λέει ἡ μικρή:

- Παπά, παπά βλέπω δυό καβαλλάρηδες.

Τῆ ρώτησα πού εἶναι; Καί μου λέγει, τους βλέπω κοντά μου. Τήν σήκωσα, τή βοήθησα, ἔβαλέ τό σταυρό της, προσκύνησε τήν εἰκόνα τῶν ἁγίων καί ἔγινε καλά. Ἀπό τότε χαίρει ἄκρας ὑγείας. Τώρα εἶναι παντρεμένη μέ παιδιά χωρίς κανένα πρόβλημα.

Τά 2 ἀκόλουθα θαύματα εἶναι ἀφήγηση τοῦ κ. Χρήστου. Εὐαγγέλου ἀπό τή Φασούλα, ἱεροψάλτη σέ ναό τῆς Λεμεσοό, ὅπωςτά ἔλεγε ὁπατέρας του, ἀλλά καί ἐγώ τα ἔχω ἀκούσει ἀπό τούςχωριανούς νά τά διηγοῦνται 

Κάποιος Μάρκος ἀπό τό γειτονικό χωριό Παραμύθα, ἔκλεψε πρόβατα, μέ ἄλλους συντρόφους, τά σφάξανε καί μέχρι νά τά διαθέσουν τά ἔκρυψαν μέσα στό τάφο τῶν ἁγίων, σέ πλάγιαν κρύπτη πού νομίζεται ὁ τάφος του ἁγίου Ὀρέστη. Μετά ἀπό καιρό ὁ Μάρκος ἀρρώστησε βαριά καί ἐλεγχόμενος ἀπό τή συνείδηση τοῦ ἀπέδωσε τήν ἀρρώστειά του στήν κλοπή ἐκείνη. Γιά νά ἐξευμενίσει τους ἁγίους πῆγε στή γιορτή τους μέ τά δῶρα του. Στό τέλος ὅταν πήραν τήν εἰκόνα τῶν ἁγίων νά τή μεταφέρουν ἐν πομπή στή θέση της στόν κεντρικό ναό, κάπου 500 μέτρα ἀπόσταση, ὁ Μάρκος ἔπεσε κατά γῆς καί ἔβγαζε ἀφρούς ἀπό τό στόμα τοῦ ἀκολουθώντας τήν εἰκόνα κατά ἕνα πολύ παράξενο τρόπο. Ἐνῶ τόν ἔβλεπαν νά σύρεται μέ τό στῆθος του στό δρόμο, καί ἐνῶ πέρασε πάνω ἀπό λάσπες καί νερό, δέ λερώθηκε καθόλου. Χαμηλοπετοῦσε σάν χελιδόνι Ὅταν ἔφθασε ἡ εἰκόνα καί τοποθετήθηκε στή θέση της στήν Ἐκκλησία, ὁ Μάρκος ἔμεινε λίγη ὥρα στό ἔδαφος καί μετά σηκώθηκε ἔβγαλέ το ἄσπρο τοῦ ὑποκάμισο καθαρώτατο καί τό κρέμμασε στήν εἰκόνα καί ἔφυγε. Ἀπό τότε ἄλλαξε ἡ ζωή του. Κυκλοφοροῦσε μέ γενειάδα, φορώντας στό λαιμό ἕνα ξύλινο Σταυρό. Αὐτό τόν ἄνθρωπο τόν εἶδα κι ἐγώ, χωρίς νά γνωρίζω τήν αἰτία τῆς συμπεριφορᾶς του.

Τό δεύτερο θαῦμα πού μας εἶπε ὁ κ. Χρῆστος εἶναι μιά θεραπεία ματιῶν, μιᾶς μικρής κόρης.

Ὁ γνωστός στή Φασούλα καί στή Λεμεσό, Κώστας Φασουλιώτης τήν ἐποχή τοῦ πολέμου (1940) μετοίκησε από τή Λεμεσό στή Φασούλα, αλλά διατηρούσέ τό καφενεῖο του στή Λεμεσό ὅπου πήγαινε τό πρωί καί τό βράδυ ἀργά γύριζε στή Φασούλα. Ἕνα Σάββατο βράδυ πού γύρισε ἀργά ἀπό τό καφενεῖο του στό σπίτι του, βρῆκε τη μικρή τοῦ Πόπη στό στρώμα μέ πρησμένα καί κλειστά τά δυό της μάτια. Ἀντί γιά γιατρό πού τοῦ πρότεινε ἡ οἰκογένειά του γιά τή μικρή, ἔτρεξε στό τάφο των ἁγίων καί πῆρε λίγο χῶμα, καί ἀπό τό ἀναμμένο καντήλι λίγο λάδι, τά ἔσμιξε καί μέ τό μίγμα ἄλειψέ τα μά-τια της μικρής Πόπης. Τήν ἄλλη μέρα ὅταν σηκώθηκε ἡ μικρή ἀπό τό στρώμα ἦταν τελείως καλά χωρίς κανένα σημάδι, πάρ’ ὅλο πού ἦταν σέ ἄσχημα χάλια. Αὐτό τό θαῦμα, ὁ Κώστας τό ἔλεγε συχνά καί εἶναι γνωστό σέ πολλούς.

Ἕνας καβαλλάρης σέ ἄλογο

Ἦταν ἐποχή τοῦ θερισμοῦ, διηγεῖται ὁ κ. Εὐάγγελος, καί ἐγώ ἤμουνα μαθητής τοῦ δημοτικοῦ καί βοηθοῦσα τούς μεγάλους στό θερισμό. Ἕνα ἀπόγευμα πού σχολάσαμε, πῆγα μέ τό γαμβρό μου στό ἁλώνι Μέχρι πού νά τακτοποιήσουμε τή θημωνιά νύχτωσε καί φύγαμε βιαστικά.

Ὅταν ἔφθασα στό σπίτι διαπίστωσα πώς ἄφησα τό σακκάκι μου στό ἁλώνι Τότε ἐπίστρεψα νά τό πάρω καί πήρα το δρόμο δίπλα ἀπό τόν ξεροπόταμο πού ὁδηγεῖ στό κάμπο. Ξαφνικά ἀκούω πηδήματα ἀλόγου καί βλέπω ἕνα καβαλλάρη σέ ἄλογο πού κρατοῦσε ψηλά ἕνα μεγάλο Σταυρό πού σκορποῦσε στά γύρω ἐκτυφλωτικό φῶς πού φώτιζε ὄλο τό κάμπο. Ὁ καβαλλάρης ἐρχόταν ἀπό τά δυτικά, ἀπό τό μέρος πού εἶναι σήμερά το νέο κοιμητήριο τῆς Φασούλας, καί πήγαινε πρός τήν Ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Ρηγίνου. Ἁμέσως τρομαγμένος γύρισα πίσω καί πῆγα στό καφενεῖο καί εἶπα τό γεγονός στούς χωριανούς. Μέσα στό καφενεῖο ἦταν καί ὁ Χριστόδουλος Πατέρας ὁ ὁποῖος εἶπε, πώς καί αὐτός εἶδε φῶς νά ἔρχεται ἀπό τήν ἴδια κατεύθυνση πρός τήν Ἐκκλησία. Τά ἴδια μας εἶπε καί ὁ βοσκός, ὁ Παναής της Κορούς, εἶναι χωριανοί αὐτοί.

Ἀπό τό τεῦχος τῶν Ἀποδήμων Φασούλα 1994, πήραμε τήν ἀκόλουθη διήγηση: «ó Βοσκαρίδης (ἀπό τή Φασούλα) εἶχε κάποιες ἰδιαίτερες σχέσεις μέ τόν Ἄγιο Ρηγίνο· χαρακτηριστικά ὅταν ἐπρόκειτο νά βγάλουν λάκκο γιά τίς ἀνάγκες της Ἐκκλησίας μέ ὑπόδειξη, ὅπως ἔλεγε, τοῦ Ἁγίου Ρηγίνου, ὅρισέ τό σημεῖο ὅπου ἀνωρύχθηκε ὁ λάκκος καί στά δυό μέτρα βρῆκαν τόν ἀρχαῖο λάκκο. Ἔτσι περιορίστηκαν νά βγάλουν τα χώματα καί τίς πέτρες μέχρι πού βρῆκαν το νερό.

Κάποτε ὅταν ἐργαζόταν στόν Ἀμίαντο εἶδε τόν Ἄγιο Ρηγίνο στόν ὕπνο του καί τοῦ εἶπε ὅτι ὁ τάδε Τοῦρκος ἆνοιξε τό κουτί τοῦ Ἁγίου καί πῆρε ἀπό μέσα ἕνα συγκεκριμένο ποσό, ὁπότε ἦλθε στό χωριό, βρῆκε τόν Τοῦρκο, ὁ ὁποῖος παραδέχθηκε καί ἔδωσε πίσω το ποσό πού πῆρε, γιατί φοβήθηκε τόν ἅγιο.

Ἀπό τά διάφορα περιστατικά πού ἄκουσα στό χωριό, ὅταν ὑπηρετοῦσα ἐκεῖ διαπιστώνεται ἡ ζωντανή παρουσία του Ἁγίου Ρηγίνουκαί ἐλάχιστα ἀναφέρονται στόν ἅγιο Ὀρέστη οἱ κάτοικοι τῆς Φασούλας.


7.Σύγκριση των δύο φυλλάδων

Ὑπάρχουν δυό φυλλάδες μέ πλήρη ἀκολουθία των Ἁγίων Ρηγίνου καί Ὀρέστη. Ἡ μία στή Φασούλα Λεμεσοῦ καί ἡ ἄλλη στό Ἀπλίκι τῆς Λευκωσίας, κοντά στό Παλαιχώρι Οἱ φυλλάδες αὐτές διαφέρουν ὡς πρός τό κείμενό της ἀκολουθίας.

1. Η ΦΥΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ

Ἡ φυλλάδα τῆς Φασούλας εἶναι ἐπανέκδοση ἀπό τόν Ρηγίνο Εὐαγγέλου 1971, εἶναι ἀντιγραφή τῆς ἔκδοσης 1902 κατά τόν μῆνα Μάϊο.

Στόν πρόλογο τῆς ἔκδοσης αὐτῆς διαβάζουμε τά ἐξῆς: «ἐνταῦθα (στό τάφο τῶν Ἁγίων) προσέρχονται πρός θεραπείαν οἱ πάσχοντες ἐκ πυρετοῦ, ἰδίως ρίγους, τήν δέ κ΄ Αὐγούστου, ὅτε τιμῶνται οἱ Ἅγιοι, τελεῖται λειτουργία καί ψάλλεται ἡ ἀκολουθία ἐκ τοῦ ἐκδιδομένου χειρογράφου. Τοῦτο φαίνεται ἀντιγραφέν τοῦ 1837 ὑπό ἱερέως Χριστοδούλου ἐκ κειμένου γραφέντος ἴσως κατά τά μέσα τῆς προαπελθούσης ἐκατονταετηρίδος, καί γέμει ἀνορθογραφιῶν, ἰδίως τό προσηρτησμένον συναξάριον (συνηθεστάτη ἀνορθογραφία εἶναι Ριγῆνος καί Ὀρέστης) ἀποτελεῖται δέ ἐκ 40 σελίδων, μέθ’ ἅς ἕ-πονται δυό χωριστά φύλλα γραφῆς παλαιοτέρας, περιέχοντα τόν βῖον τῶν Ἁγίων εἰς ἀρχαίαν γλώσσαν».

Αὐτά γράφει στό πρόλογό της ἡ φυλλάδα τῆς Φασούλας.

Ἡ ἀκολουθία στό κείμενο αὐτό, συντάχθηκε σύμφωνα μέ τή βιογραφία των Ἁγίων, αὐτό μαρτυρεῖται ἀπό τή σύνθεση τῶν τροπαρίων ὅπως: «Εὐφραίνου ἕν Κυρίω Νεάπολις Λεμεσοῦ» «καί τήν τοῦ ρίγους νόσον ἐξ ἀνθρώπων ποιήσαι» (στιχηρά της λιτής) καί «περιβαλλόμενοι σάκκον καί ριφθέντες εἰς θάλασσαν..»> (τροπάριον τῆς α΄ ὠδῆς του Κανόνος).

Ἡ φυλλάδα αὐτή ἔχει πλήρη ἀκολουθία μέ δυό Κανόνες στόν Ὄρθρο, καί φαίνεται νά συντάχθηκε ἀπό ἔμπειρο στό θέμα αὐτό.

2. Η ΦΥΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΑΠΛΙΚΙΟΥ

Ἡ φυλλάδα τοῦ Ἀπλικιοῦ εἶναι ἔκδοση τοῦ δασκάλου Ἀνδρέα Χρ. Νικολοπούλου 1991, μέ βάση τή χειρόγραφη φυλλάδα τοῦ 1857, τοῦ ἱερέα Χριστοδούλου τοῦ Μαλούντας, ὅπως ὁ ἴδιος γράφει

Τό κείμενο τῆς φυλλάδας διαφέρει ἀπό ἐκεῖνο τῆς φυλλάδας τῆς Φασούλας, στά ἐξῆς σημεῖα.

α) Προηγεῖται τυπική διάταξή τῆς ἀκολουθίας. Δέν ὑπάρχει αὐτό στή φυλλάδα τῆς Φασούλας.

β) Διαφέρουν τά τροπάρια, ὁ Κανόνας, καί ὁ Ἦχος τῶν τροπαρίων. Στόν Ἑσπερινό ἡ μέν πρώτη ἔχει τροπάρια τῆς ἑορτῆς, ἐνῶ ἡ δεύτερη ἔχει μεθέορτα, κ.ἅ.

Τά μόνα κοινά σημεῖα τῶν δυό φυλλάδων εἶναι τά ἀναγνώσματα Ἑσπερινού, Ἀπόστολος, Εὐαγγέλιο, τό Ἀπολυτίκιο καί τό Κοινωνικό.

Ἀπό τό δεῖγμά γραφῆς πού παρουσιάζει ὁ ἐκδότης στό τέλος τῆς φυλλάδας, φαίνεται πώς τά τελευταία, «'Η μέν Χείρ ἡ γράψασα κλπ.", Καί ἡ ὑπογραφή τοῦ ἱερέα, δέν εἶναι ὁ ἴδιος γραφικός χαρακτήρας . Ἀπ' ὅτι γνωρίζω ἀπό παλιά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας, τά στοιχεῖα τοῦ κειμένου εἶναι σύμφωνα μέ τόν τότε συνήθη τρόπο γραμμένα, ἄν καί ὑπάρχουν ἀρκετά λάθη. Εἶναι σίγουρο πώς ἡ ὑπογραφή πού ὑπάρχει στό κείμενο αὐτό δέν εἶναι του ἰδίου συγγραφέα. Γι' αὐτό σίγουρα ἄλλος ἔγραψε τήν ἀκολουθία καί ἄλλου εἶναι ἡ ὑπογραφή, ὅπως πολύ ὀρθά λέγει καί ὁ κ. Νικόπουλος.

Ἡ ὑπογραφή ἐδῶ του ἱερέα Χριστοδούλου εἶναι κατά 20 χρόνια ἀργότερα, ἀπό τήν ἀντιγραφή τῆς φυλλάδας τῆς Φασούλας ἀπό τόν ἴδιο.

Ὄσο ἀφορᾶ το κείμενό της Ἀκολουθίας αὐτῆς δέν εἶναι γραμμένο γιά τούς Ἁγίους Ρηγίνο καί Ὀρέστη, γιατί δέν ἔχει καθόλου ἀναφορά στή ζωή τους καί στά θαύματά τους, ὅπως ἐκείνης τῆς Φασούλας. Δέν ὑπάρχει ἐσωτερική μαρτυρία.

Ἡ Ἀκολουθία αὐτή εἶναι ἀντιγραφή ἀπό ἐκείνη τῶν Ἁγίων Σέργιου καί Βάκχου καί προσαρμοσμένη στά ὀνόματα τῶν Ἄγ. Ρηγίνου καί Ὀρέστη, ὡς καί ἀπό ἀλλοῦ κατά προσαρμογή. Αὐτό διαπιστώνεται ἀπό τήν πρώτη ματιά στήν ἀκολουθία, στίς 7 Ὀκτωβρίου στό μηναῖο της Ἐκκλησίας, μνήμη τῶν ἁγίων Σεργίου καί Βάκχου.

Τελειώνοντας πληροφορῶ τόν ἀναγνώστη ὅτι δέ συμπεριέλαβα στό παρόν κείμενο τίς Ἀκολουθίες τῶν ἀγίων, γιατί δέν τό ἔκρινα σκόπιμο. Αὐτό ἔγινε σέ ξεχωριστό τεῦχος πού κυκλοφόρησε πλατειά στό χωριό Φασούλλα κατά τήν μνήμη τῶν ἁγίων καί τώρα εἶναι ἐξαντλημένο.

Πρεσβυτέρου Χαραλάμπους Νεοφύτου 

1 Δέν εἶναι βέβαιο ἄν φονεύτηκε ἐδῶ καί ὁ ἅγιος Ὀρέστης. Ἡ Παράδοση θέλει καί τούς δύο νά μαρτύρησαν στή Φασούλα, ἀλλά δέν ἀποδυκνύεται αὐτό μέ καμιά μαρτυρία.

πηγή : Ι.Ν. ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...