/*--

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

Πρωὶ τῆς εἰκοστῆς ἑβδόμης Νοεμβρίου καὶ κατὰ τὶς 11:00 δέχομαι τὸ πιὸ εὐχάριστο τηλεφώνημα ἀπὸ τὸν πιὸ εὐχάριστο Ἐπίσκοπο, ἀδελφὸ καὶ φίλο, τὸν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου κ Νεόφυτο: «Ταῖς αὐτοῦ Ἁγίαις Πρεσβείαις ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, εἶπε καὶ συμπλήρωσε: Ἀδελφέ, σήμερα ἔγινε ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου πιὰ Πατρὸς ἡμῶν Πορφυρίου τοῦ Διορατικοῦ»!

Χτὲς πρωὶ μὲ ξαναπῆρε ὁ Πανιερώτατος καὶ μοῦ εἶπε: «Σὲ ἐντέλλομαι ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἤδη εἶπα καὶ σὲ ἄλλους, νὰ γράψεις κάτι γιὰ τὸν ἅγιο Πορφύριο». Νὰ πῶ σήμερα ὅτι δὲν συστέλλομαι; Νὰ πῶ ὅτι δὲν ντρέπομαι, ἐγὼ νὰ μιλήσω γι’ αὐτὸν ποὺ ζήσαμε ἀπὸ τὸ 1980, ποὺ γευτήκαμε, ὡς οἰκεῖο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ποὺ ὅλος ὁ κόσμος ὑποκλινόταν στὴν ἄφθαστη ταπείνωση, ἁπλότητα, ἑκούσια ἠπιότητα, καταστάσεις ποὺ κρύβονταν μέσα στὸ ἐκπληκτικὸ χάρισμα τῆς Διορατικότητας ποὺ εἶχε;

Σὲ παρακαλῶ Ἅγιε Πορφύριε, φώτισέ με νὰ γράψω γιὰ σένα αὐτὰ ποὺ ἔχω μέσα στὴν καρδιά μου! Τὸ διορατικὸ χάρισμά του, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχουν γραφτεῖ πολλά, ἦταν αὐτὸ ποὺ ἄμεσα ἀντιλαμβανόσουν ὅσες φορὲς καὶ νὰ τὸν ἔβλεπες. Πιστέψετέ με ὅμως, ὅσο καὶ νὰ φαίνεται ἀνόητο, δὲν γοητεύτηκα ποτὲ ἀπὸ αὐτὸ τὸ θεϊκὸ χάρισμα, γιατί ἡ καρδιά μου δὲν εἶχε αὐτὸ πρώτιστα ἀνάγκη, ἀλλὰ νὰ καταλάβει πῶς λειτουργοῦσε ἡ καρδιά του, ποιὰ ἦταν ἡ βαθύτερη σχέση του μὲ τὸν Θεό.

Ποιὸ ἦταν τὸ Μυστικό τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου;

Δὲν μοῦ ἔδωσε ποτὲ τὴν ἐντύπωση τοῦ Γέροντα, ποὺ ἀπαιτοῦσε μὲ τρόπο, ὑπακοὴ σὲ αὐτὰ πού σοῦ ἔλεγε, ἀλλὰ, ἐνῶ μιλοῦσε αὐθεντικὰ κατ᾽ εὐθεῖαν στὴ συνείδησή σου, σοῦ ἄφηνε μία τέτοια ἐλευθερία, ποὺ προκαλοῦσε τὸ φιλότιμο. Ἐνῶ σοῦ ἔλεγε ἀπίστευτα πράγματα καὶ σοῦ ἀπεκάλυπτε ὅλα τὰ κεκρυμμένα, γιὰ νὰ σὲ βοηθήσει, αὐτὸ ποὺ κυριαρχοῦσε στὴν ἀποκαλυπτικὴ αὐτὴ ἐπικοινωνία, ἦταν ἡ ἐν Χριστῷ ταπείνωση καὶ ἀγάπη, χωρὶς κανένα συναισθηματισμό.

Ποιὸ ὅμως ἦταν τὸ Μυστικό του;

Ἡ διόραση, ἡ ἁπλότητα, ἡ ταπείνωση, ἡ διαρκὴς ἐπικοινωνία του μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεό, ἦταν καταστάσεις ἐμφανέστατες. Εἶχε γίνει τὸ φῶς τῆς γῆς, τὸ ἅλας, ἡ πόλις ἐπὶ Ὄρους κειμένη! Ὁ μέγας αὐτὸς ἅγιος, ποὺ ἦταν ἀνάμεσά μας, ὅπως καὶ ἄλλοι ἅγιοι ποὺ ζήσαμε, ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὁ Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης, ὁ Γέροντας Εὐμένιος τοῦ Λοιμωδῶν νόσων, ὁ Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος τῆς Ἱ. Μονῆς Δαδίου καὶ ἄλλοι, ποὺ γνωρίζουμε, εἶχαν ἕνα κοινὸ μυστικὸ, ποὺ ἐπιμελοῦνταν καθημερινὰ καὶ διαρκῶς στὴν καρδιά τους: Τὴν διαρκῆ Μετάνοια!

Μᾶς ἀποκάλυψε ὁ ἅγιος Πορφύριος τὸ μυστικό του αὐτὸ στὴν τελευταία ἐπιστολή του πρὸς τὰ Πνευματικά του παιδιά. Παρόμοια ἐπιστολὴ ἄφησε καὶ ὁ Γέρων Παΐσιος. Ὁ Γέρων Ἰάκωβος, τί ἄλλο ἀπεκάλυπτε, ὅταν σὲ κάθε φράση του πρὸς ὁποιονδήποτε, ἔλεγε: «Μὲ συγχωρεῖτε»! Ὁ Γέρων Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, ἐπανευαγγελίζει τὴν Θεολογία λέγοντας ὅτι ἔβλεπε τὸ ἄκτιστο Φῶς, μετὰ ἀπὸ ὀδυρμὸ Μετανοίας.

Ὁμολογοῦν οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ τὴν ἁμαρτωλότητά τους ἐνώπιον ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, μὲ τόση συντριβὴ καὶ ζητοῦν τὴ συγχώρεση ὅλων. Αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ εἶναι στὴν ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου Πορφυρίου, δὲν εἶναι ταπεινολογίες, εἶναι παγκόσμια ἐξομολόγηση, ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτει ποιὸ ἦταν τὸ μυστικό του:

«Ἡ ἀδιάλειπτη Μετάνοια».

Ἔγινε ὁ ταπεινὸς Πορφύριος ἀκόλουθος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ποὺ γράφει: «Ἂν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστι μεθ᾽ ἡμῶν». Μᾶς καθορίζει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἐδῶ τί εἶναι πλάνη: «Ἡ ἔλλειψη συνείδησης ἁμαρτωλότητας».

Ἔγινε ὁ ταπεινὸς Πορφύριος ἀκόλουθος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κλίμακας, ποὺ γράφει στὴν κλίμακα στὸ κεφάλαιο γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια πρὸς τὸ τέλος, ὅτι τοῦ ὁμολογεῖ ὁ πονηρός, ὅτι δὲν τὸν νικᾶ τίποτα ἄλλο παρὰ ἡ διαρκὴς Μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Γνώριζε ὁ ταπεινὸς Πορφύριος τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν Θεολόγο, ποὺ ἀποκαλύπτει στά γραπτά του ὅτι τοῦ ἐμφανιζόταν ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ ἔλεγε: «Μὴ ἀποστεῖς τῆς Μετανοίας ἐπιμελούμενος, ἡ γὰρ τοιαύτη, μετὰ τῆς ἐμῆς εὐσπλαγχνίαἑνουμένη, ἐξαλείφει πάντα τὰ ἀνομήματα» Περισσότερο ὅμως εἶχε ὁ ἅγιος Πορφύριος διαρκῶς συναίσθηση,τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ μας καὶ τοῦ Τιμίου Προδρόμου: «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γὰρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Γνώριζε ὁ ταπεινὸς Πορφύριος ὅτι ἡ Μετάνοια ὡς μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας θεμελιώνεται στὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Γνώριζε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει τὸν Χριστὸ, ἂν δὲν τηρεῖ τὶς ἐντολές Του, ἂν δὲν τὶς φυλάσσει ἐντός τῆς καρδίας του ὡς τὸν Θησαυρὸ τῶν ἀγαθῶν καὶ ὅτι αὐτὴ ἡ φύλαξη μαζὶ μὲ τὴν ἐγρήγορση, τὴν ἀγρυπνία τοῦ νοῦ καὶ τὴ διάθεση νὰ ἀκολουθήσει τὸν Χριστὸ γεννοῦσαν τὴν Μετάνοια καὶ προσευχόταν ἀπὸ βάθους καρδίας καὶ διαρκῶς: «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν!».

Γνώριζε ὅτι ἡ Μετάνοια εἶναι τὸ ἐπίκεντρο τῆς προσευχῆς του γιατί: «Πᾶς ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται καὶ ὅτι ὁ καταβάς, οὗτός ἐστιν ὁ ἀναβάς». Γνώριζε ὅτι ἡ Μετάνοια, ὡς Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, ἐνεργοποιεῖ ὅλα τὰ Μυστήρια μὲ πρῶτο τὸ Βάπτισμα, τὴν ἐξομολόγηση, τὴ Θεία Κοινωνία.

Γνώριζε ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ παιδιόθεν, ὅτι κάθε φορά ποὺ κοινωνοῦσε, ἔπαιρνε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τὴν αἰώνιον ζωήν. «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωήν τὴν αἰώνιον!», λέγει ὁ λειτουργὸς καὶ κοινωνῶν τὸν λαὸ Ἱερέας. Γνώριζε ὅτι μὲ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν ποὺ ἐλάμβανε ὅταν κοινωνοῦσε, ἄνοιγε ἡ πύλη τῆς Αἰωνίου Ζωῆς, ποὺ εἶναι ἡ γνώση τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὅτι γνώση στὴν Ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα σημαίνει κοινωνία ζωῆς.

Τὸ Μυστικό, τοῦ ἁγίου Πορφυρίου, ἦταν ἡ διαρκὴς ἐπιμελημένη Μετάνοια καὶ ἐκζήτηση ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν. Τὸ Μυστικὸ αὐτὸ, ποὺ ἔκρυβε μία ζωή, ἄφησε νὰ ξεχειλίσει στὴν τελευταία ἐπιστολή του: «Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ εἶχα κάνει πολλὲς ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες μέχρι σήμερα ἔγιναν πάρα πολλές. Ὁ κόσμος ὅμως μὲ πῆρε ἀπὸ καλὸ καὶ ὅλοι φωνάζουνε ἅγιο. Ἐγὼ ὅμως αἰσθάνομαι ὅτι εἶμαι ὁ πιὸ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος τοῦ κόσμου. Ὅσα ἐνθυμόμουνα βέβαια τὰ ἐξομολογήθηκα, μὲ συγχώρεσε ὁ Θεός. Ἀλλὰ ὅμως τώρα ἔχω ἕνα συναίσθημα ὅτι καὶ τὰ πνευματικά μου ἁμαρτήματα εἶναι πάρα πολλὰ καὶ παρακαλῶ ὅσοι μὲ ἔχετε γνωρίσει νὰ κάνετε προσευχὴ γιὰ μένα, γιατί καὶ ἐγὼ ὅσο ζοῦσα, πολὺ ταπεινὰ ἔκανα προσευχὴ γιὰ σᾶς».

Ποιὸ εἶναι τὸ Μυστικό τοῦ Ἁγίου;

Ἡ Μετάνοια ποὺ περικλείεται μέσα στὰ λόγια του Πάτερ Ἡμῶν: «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν»!

Ποιὸ εἶναι τὸ βαθύτερο Μυστικό τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου;

Λέει ὅτι ὁ κόσμος μὲ πῆρε γιὰ καλὸ καὶ ὅλοι μὲ φωνάζουνε Ἅγιο. Ἐγὼ ὅμως αἰσθάνομαι ὅτι εἶμαι ὁ πιὸ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος τοῦ κόσμου. Τί ἀποκαλύπτουν αὐτὰ τὰ λόγια; Ὅτι ὁ ἅγιος εἶχε ἐπίγνωση ὅτι ζοῦσε μέσα του ὁ Θεός, καὶ ὁ Θεός τὸν συγχωροῦσε ἀλλὰ τοῦ ἀπεκάλυπτε βαθύτερα καὶ βαθύτερα τὴν ἁμαρτία του, ποὺ ὀνομάζει πνευματική, δηλαδὴ καρδιακή. Ἁμαρτία στὰ παιδικὰ χρόνια, ἁμαρτία καὶ στὰ γεράματα. Μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ ἅγιος λίγο πρὶν τὸν θάνατο καὶ ὄντας σὲ μεγάλο βαθμὸ τελειότητας, τὸ διάγραμμα τῆς ἁμαρτίας ποὺ γίνεται στὴν ἀρχὴ ἀντιληπτὴ σὰν πράξη, ἀργότερα σὰν λογισμὸς καὶ στὸ τέλος σὰν ἐπιθυμία, σὰν πνευματική, καρδιακὴ ἁμαρτία.

Μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ ἅγιος Πορφύριος μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὅτι ὅσο γινόταν μέτοχος τῆς Θείας Ζωῆς, τόσο ἐμβάθυνε μέσα του ἡ ὅραση τῆς ἁμαρτίας, ἐνῶ ἐξωτερικὰ φαινόταν μόνο τὸ Φῶς γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸν φωνάζανε οἱ ἄλλοι ἅγιο. Μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ ἅγιος καὶ τὸ διάγραμμα τῆς Πνευματικῆς του ζωῆς, ὅτι ὅλο τὸν χρόνο τῆς ζωῆς του ἀπὸ μικρὸ παιδὶ μέχρι καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ γράφει τὴν πνευματικὴ αὐτὴ διαθήκη του, εἶχε διαρκῆ καὶ ἐπιμελημένη ἀντίληψη τῆς ἁμαρτίας ἀλλὰ καὶ τῆς ἄφεσης τῶν ἁμαρτιῶν του.

Ἡ διαρκὴς ἐπιμελημένη Μετάνοια ποὺ προκαλεῖ τὴν ἄφεση ἁμαρτιῶν καὶ τὴν εἴσοδο καὶ μετοχὴ στὴν Αἰώνιο Ζωή, εἶναι τὸ Μυστικό τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου.

Ταῖς τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς! Ἀμήν!

Τοῦ κ. Ἀνδρέα Χριστοφόρου
πηγή : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...