/*--

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Ἡ παιδικότητα τῶν μεγάλων

Μπορεῖς νὰ δεῖς τὸ μικρὸ παιδὶ. Δὲς πόσο γρήγορα ἀποσπᾶται ἀπὸ τὰ βιώματά του. Ξεχνάει τὶς σκέψεις του γιὰ κάποιες ἄλλες. Περνάει εὔκολα σὲ νέα κατάσταση. Ἀλλάζει διάθεση στὴν στιγμή. Ὁ μεγάλος ὅμως; Δές τον πόσο δύσκολα ἀφήνει τοὺς λογισμούς του, τὰ βιώματά του. Θὰ τὸν δεῖς νὰ κατατρώγεται μὲ τὶς σκέψεις του, τὶς ἐπιθυμίες του, τὰ συναισθήματά του, τὶς εἰκόνες του. Εἶναι ὁ κόσμος του. Σκληρὸς καὶ δύσκαμπτος.

Σὰν νὰ γερνάει ὁ μέσα ἄνθρωπος. Δυσκολεύεται. Χάνει τὴν εὐκινησία του. Δύσκολα πιὰ ξεχνᾶ τὰ δυσάρεστα. Δύσκολα ξεφεύγει ἀπὸ κάτι ποὺ τὸν τραυμάτισε καὶ τὸν πλήγωσε. Μένει ἐκεῖ πολλὲς φορὲς γιὰ χρόνια μαραζώνοντας. Μὰ καὶ πιὸ ἁπλὰ πράγματα δὲν μπορεῖ νὰ ξεπεράσει. Τὸν βλέπεις, γιὰ παράδειγμα, μέσα στὴν Θεία Λειτουργία χαμένο στὶς σκέψεις του καὶ τὰ συναισθήματά του. Καὶ ἐνῶ ἔχει μπεῖ στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁλόκληρη ἀνοίγεται μπροστά του, αὐτὸς βουλιαγμένος στὰ δικά του δὲν μπορεῖ νὰ νιώσει τὸ μεγαλεῖο μέσα στὸ ὁποῖο βρίσκεται.

Γερνάει λοιπὸν ὁ μέσα ἄνθρωπος, ὅταν κλείνεται στὰ δικὰ του. Γερνάει καὶ δὲν ἀνοίγεται. Ὅσο πιὸ κλειστὸς εἶναι ὁ κόσμος μας τόσο πιὸ δύσκολα μπορεῖ νὰ φωτισθεῖ. Τόσο πιὸ δύσκολα βγαίνει ἀπὸ τὴν δική του κατάσταση χάριν ἑνὸς ἄλλου κόσμου, μιᾶς ἄλλης πραγματικότητος. Ἀκόμα καὶ στὸ κατ’ ἐξοχὴν μυστήριο τῆς σχέσης καὶ τῆς ἑνότητας τῶν πάντων, τὴν Θεία Λειτουργία, αὐτὸς ζεῖ τὴν φυλακή του.

Αὐτὸς ὁ ἐγκλεισμὸς ὀνομάζεται φιλαυτία, ἐγωισμὸς. Ὅσο πιὸ ἀταπείνωτο εἶναι τὸ φρόνημά μας, ὅσο πιὸ γερασμένο, τόσο πιὸ πολὺ νιώθουμε ἀδύναμοι νὰ ἀνοιχτοῦμε σὲ κόσμους ποὺ ξανοίγονται μπροστὰ μας. Οἱ σκέψεις καὶ τὰ συναισθήματα μοιάζουν τότε νὰ μὴν παράγουν φῶς. Εἶναι ὅλα βαρειὰ καὶ δυσκίνητα. Οἱ λέξεις δύσκολα βρίσκουν στόχο. Ἠ νευρωτικότητα κυριαρχεῖ. Ὁ ἄλλος γίνεται ἐχθρὸς, τὸν φοβούμεθα.

Ἀντίθετα, ὅταν νιώσει κανεὶς μέσα του τὸ φρόνημά του νὰ ταπεινώνεται, τότε μὲ κάποιο τρόπο μυστικὸ βλέπει οἱ δυνάμεις του νὰ ἰσχυροποιοῦνται, οἱ λογισμοί του νὰ τακτοποιοῦνται, ἡ νευρωτικότητα νὰ ἠρεμεῖ. Τότε, ἄν βρεθεῖ στὴν θεία Λειτουργία, νιώθει νὰ βρίσκεται μέσα στὸ μυστήριο. Καταλαβαίνει. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς, οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, μοιάζουν νὰ ἔχουν ἔλθει πιὸ κοντά. Τὸ μυστήριο χύνει τότε τοὺς καρπούς του στὴν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου.

Καὶ στὶς γιορτές, σὰν αὐτὴ ποὺ ζοῦμε τώρα, ταπείνωση χρειάζεται. Ὅλος ὁ κόσμος μας στέκεται μπροστὰ σὲ ἕνα βρέφος. Εἶναι μεγάλο πράγμα νὰ μπορέσουμε βγαίνοντας ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ξέρουμε γιὰ δικό μας κόσμο, δηλαδὴ τὶς ἀπόψεις μας, τὶς ἰδέες μας, τὰ βιώματα, τὰ συναισθήματα, νὰ μπορέσουμε, ὅσο εἶναι δυνατόν, νὰ μποῦμε στὴν δική του πραγματικότητα. Νὰ ἀφήσουμε τὸ βάρος τοῦ δικοῦ μας κόσμου, μὲ ὅ,τι αὐτὸς περιέχει, καὶ σὰν μικρὰ παιδιὰ νὰ μεταφερθοῦμε στὸν δικό Του κόσμο. Σὰν μικρὰ παιδιά.

Ταπείνωση χρειάζεται. Παιδικότητα χρειάζεται γιὰ νὰ μποῦμε στὸ νόημα τῆς γιορτῆς. Καὶ ὄχι τὴν φοβισμένη νοοτροπία τοῦ μεγάλου. Ἡ γιορτή, καὶ κάθε γιορτή, τὴν ταπείνωση τῶν παιδιῶν χρειάζεται. Τότε δικαιώνουμε τὸ νόημα τῆς γιορτῆς μέσα μας.
Ἀμήν

 Ἀρχιμ. Ἄνθιμου Ἠλιόπουλου

πηγή ; ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΖΩΝΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...