/*--

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

«Τοὺς ζωντανοὺς νὰ θάψης»!

                          
Ὁ μέγας τῆς Ἐκκλησίας Θελόγος Γρηγόριος εἶχε πεῖ κάποτε τοῦτο τό λόγο στούς ἀκροατές του: «Τούς ζῶντας κατόρυσσε. Τί γάρ νεκρούς κατορύσσει;». Γιατί θάβεις τούς νεκρούς; Μήπως εἶναι προτιμότερο νά θάψεις τούς ζωντανούς;

Χρησιμοποιεῖ τό ρητορικό σχῆμα τοῦ ἑνικοῦ, γιά νά προσδώσει ἐντονώτερη προσοχή καί σημασία. Ὁ λόγος βέβαια εἶναι μεταφορικός. Ὅλοι γνωρίζουμε ἀπ᾽ τήν Ἁγία Γραφή πώς ἡ ἁμαρτία χαρακτηρίζεται μέ νέκρωση, ἐνῶ ἡ ἀρετή καί ἡ ἁγιότητα, μέ ζωή καί φῶς. 

Ὁ λόγος του, ὡστόσο, ξαφνιάζει, ἀλλά καί ξυπνάει συνειδήσεις. Δέ χρειάζεται οὔτε εἰδική, οὔτε μεγάλη ἔρευνα γιά νά διαπιστωθεῖ πώς, οἱ περισσότεροι τῶν ἀνθρώπων, δυστυχῶς βρίσκονται στό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καί τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ. Ἀπουσιάζει σέ θλιβερό βαθμό ἡ θεογνωσία καί ἡ θεοσέβεια. Αὐτό ἐννοοῦσε ὁ Κύριος, ὅταν ἀπαντοῦσε στόν ἄνθρωπο, πού ζητοῦσε νά Τόν ἀκολουθήσει, θέλοντας πρῶτα νά πάει νά θάψει τόν πατέρα του: «Ἄφες τούς νεκρούς θάψαι τούς ἑαυτῶν νεκρούς» (Ματθ. Η´ 22). 

Τά πάντα πρέπει νά ὑποχωροῦν μπροστά στήν κλήση καί τήν ἀφοσίωση τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε, «ὁ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας» (Ρωμ. ΣΤ´ 7). Ὁ νεκρός δέ μπορεῖ ν᾽ ἁμαρτήσει.Ἡ πνευματική νέκρωση ἀποτελεῖ τή μεγαλύτερη τραγωδία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. 

Ἀλοίμονο δέ, ἄν ξαπλωθεῖ σ' εὐρύτερα κοινωνικά στρώματα. Θά συμβεῖ τότε, ὅ,τι συμβαίνει στίς ἐπιδημίες τῆς χολέρας! Χίλιες φορές προτιμότερος ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, παρά ἡ ἐπαίσχυντη καί φιλήδονη ζωή τοῦ πνευματικά νεκροῦ, καί ἀποστάτη ἀνθρώπου. 

Πόσοι ἄνθρωποι, «πονηροί καί γόητες», «πλανῶντες καί πλανώμενοι», γίνονται φορεῖς τῆς κακίας καί τῆς ἀσέβειας καί τῆς πλάνης! Γι᾽ αὐτούς, εἶχε πεῖ ὁ Κύριος τό σκληρό ἐκεῖνο λόγο: «Εἰ τό φῶς τό ἐν σοί σκότος ἐστί, τό σκότος πόσον;» (Ματθ. ΣΤ΄ 23). Καί ἐάν, βέβαια, ὁ ἄνθρωπος πού παρασύρθηκε στά ἔργα τοῦ σκότους, μέ συναίσθηση καί ἀληθινή μετάνοια ποθήσει τό γυρισμό του στό χῶρο τοῦ φωτός καί τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας - σάν τόν ἄσωτο τῆς παραβολῆς - τότε ἐπανορθώνονται τά πάντα. 

Αὐτή, ἀκριβῶς, ἦταν καί ἡ διαπίστωση τοῦ πατέρα μέ τό γυρισμό τοῦ παιδιοῦ του: «Νεκρός ἦν καί ἀνέζησε...» (Λουκ. ΙΕ´ 24). Οἱ χριστιανοί νά προσέξουμε τήν παρατήρηση τοῦ Κυρίου πρός τόν ἄγγελο(ἐπίσκοπο) τῶν Σάρδεων, ὅτι, «ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῆς, καί νεκρός εἶ. Γίνου γρηγορῶν» (Ἀποκ. Γ´ 1-2). «Ἔχεις ὄνομα, πού σημαίνει πώς ζεῖς, κι ὅμως εἶσαι νεκρός. Γίνε ἄγρυπνος καί προσεκτικός» (Παν. Τρεμπέλας). 

Ἄχ! Αὐτοί οἱ ζωντανοί νεκροί! Τούς νεκρούς μή τούς κλαῖς. Αὐτούς πού ἰσχυρίζονται πώς εἶναι ζωντανοί, ἀλλά φοροῦν «προσωπεῖο» κι ἐξαπατοῦν τούς ἄλλους, αὐτούς νά κλαῖς. Λοιπόν; «Γίνου γρηγορῶν», ἄγρυπνος, νηφάλιος, φιλόθεος, φιλάνθρωπος, «ἐν μηδενί λειπόμενος» . 

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

πηγή : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...