/*--

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Η δύναμη της πίστης και η αδυναμία της απιστίας

 
Οι άνθρωποι έχουν στην καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως απομείνουν απροστάτευτοι και φτωχοί στη ζωή τους, και για τούτο, ο νους κι’ ο λογισμός τους είναι στο να μαζέψουν χρήματα, ή ν’ αποχτήσουν κτήματα κι’ άλλα πλούτη, για να τα΄ χουνε στην ανάγκη τους. Και καλά για εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και κρεμούνε την ελπίδα τους στα χρήματα και στ’ άλλα πλούτη. Αλλά τί να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τούς βοηθήσει στη ζωή, και που λένε πως έχουνε την ελπίδα τους στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέρφια τους, τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; 

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

  
1. Τό πολυτιμότερο πράγμα, ἀδελφοί χριστιανοί, εἶναι ἡ πίστη μας, ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας. Ἡ πίστη μας αὐτή εἶναι θεία ἀποκάλυψη. Δέν εἶναι δηλαδή ἐφεύρημα τῶν παπάδων καί τῶν δεσποτάδων, δέν εἶναι ἀνακάλυψη ἀνθρώπινου νοῦ, ἀλλά εἶναι ἀποκάλυψη. Ἀποκάλυψη τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πού σαρκώθηκε καί ἦρθε σέ ᾽μᾶς καί μᾶς τήν φανέρωσε. Καί ἡ πίστη μας αὐτή ἔφτασε σέ ᾽μᾶς μέ ἀγῶνες καί θυσίες πολλές, χωρίς κἄν νά ἀλλοιωθεῖ οὔτε στό παραμικρό. Αὐτό, χριστιανοί μου, εἶναι θαῦμα. 

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Doubting “Doubting Thomas”

 
Our Holy Week doesn’t lack for bad guys: fickle crowds and Pharisees, centurions and Sadducees, Judas Iscariot and Pontius Pilate. What’s the point in picking on Thomas at the end of it all?

Ἡ Ἐπίσκεψις τοῦ ἁγίου Δεσπότη

«Μὴ οἱ ποιμένες βόσκουσιν ἑαυτούς; οὐχὶ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;» (Ἰεζεκιήλ

Ἀφοῦ τὸ βαποράκι ἐστάθη ὡς μισὴν ὥραν εἰς τὸν μικρὸν ὅρμον, κατέναντι τῆς ἀγορᾶς, ἥτις ἐφαίνετο σχεδὸν γεμάτη ἀπὸ κόσμον, ἔστρεψε τὴν πρῷραν πρὸς ἀνατολάς καὶ ἀπέπλευσε. Συγχρόνως οἱ καμπάνες τῶν δυὸ ἐκκλησιῶν, αἵτινες διέπρεπον μὲ τοὺς ὑψηλοὺς πύργους καὶ τοὺς θόλους των, ἡ μία εἰς τὸ ὕψος τῆς παραθαλασσίας ὁδοῦ καὶ τῆς πλατείας, ἡ ἄλλη εἰς τὸ κέντρον τῆς ἐπάνω συνοικίας, ἐκινήθησαν γοργῶς, ἐκχέουσαι μεγάλην καὶ παρατεταμένην κωδωνοκρουσίαν.

Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

The Second Sunday of Pascha Thomas Sunday

 
John 20:19-31

19–23. Then the same day at evening, being the first day of the week, when the doors were shut where the disciples were assembled for fear of the Jews, came Jesus and stood in the midst, and saith unto them, Peace be unto you. And when He had so said, He showed unto them His hands and His side. Then were the disciples glad, when they saw the Lord. Then said Jesus to them again, Peace be unto you: as My Father hath sent Me, even so send I you. And when He had said this, He breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Spirit: Whose soever sins ye remit, they are remitted unto them; and whose soever sins ye retain, they are retained. 

When Mary Magdalene brought her news to the disciples, it is likely that they reacted in one of two ways: either they did not believe her, or, if they did, they were crestfallen because they were not deemed worthy to see Christ. Meanwhile, fear of the Jews was increasing the disciples’ longing to see the only One Who could relieve their anxiety. And so the Lord appeared to them that very evening, when all of them were gathered together. It is written that He appeared when the doors were shut, meaning, He entered through locked doors. This was to show that He had risen in the very same manner, while the entrance to the tomb was shut with a stone. One would think they might have taken Him for a ghost, but Mary Magdalene’s testimony had greatly strengthened their faith. Also, He manifested Himself in such a way as to calm their tumultuous thoughts: Peace be unto you, He said gently, meaning, “Be not afraid.” This was to remind them of what He had told them before the crucifixion: My peace I give unto you (Jn. 14:27). Then were the disciples glad, when they saw the Lord. This, too, He had foretold before His death: I will see you again, and your heart shall rejoice (Jn. 16:22). It was well that He should say to them again, Peace, for the disciples were now engaged in desperate struggle with the Jews. As He had said, Rejoice! to the women (Mt. 28:9), because sorrows were their lot, so He grants peace to the disciples, who were now, and would always be, at war with the Jews.

It is fitting that He grants joy to the women, condemned to bear children in pain and suffering; and peace to the men, on account of the warfare that would engulf them for preaching the Gospel. At the same time He reveals that the cross has ushered in peace: “The cross has brought peace: now I send you forth to proclaim it.” To strengthen and embolden the disciples, He declares, “As My Father hath sent Me, even so send I you. It is My work you have undertaken, so do it boldly: I will be with you.” Behold the authority of his command: “It is I Who sends you (̓Εγὼ πέμπω ὑμᾶς).” No longer does He condescend to the limitations of their understanding, saying as He often did before the resurrection, “I will ask My Father and He will send you.” Now He breathes on them and gives them the Holy Spirit—but not the entirety of the gift He would bestow at Pentecost. Receive ye the Holy Spirit, means, “Let this partial bestowal of grace make you ready to receive later the fullness of the Holy Spirit.” The words, Whose soever sins ye remit, they are remitted unto them, indicate the particular gift He gives the disciples now: power to forgive sins. Later, on Pentecost, the Holy Spirit Himself would descend in all His might, lavishing upon the apostles every spiritual gift and power to work wondrous deeds, such as raising the dead.

It is worth considering why John records only that Christ appeared to His disciples in Jerusalem, while Matthew and Mark say that He promised to appear to them in Galilee (see Mt. 26:32; Mk. 14:28). Some have explained it this way: “Christ never said He would appear to the disciples only in Galilee, and not in Jerusalem. In Jerusalem, He appeared to the twelve, whereas in Galilee, He appeared to all His disciples, in accordance with His promise. The fact that He showed Himself many times to the twelve indicates that He honored them more highly than the others.” From this we again see that there are no irreconcilable disagreements between the accounts of the Evangelists. There were many appearances of the Lord after His resurrection, and each Evangelist selected certain ones to record. When two Evangelists describe the same event, the second usually tells what the first has omitted. And now, O reader, reflect upon the divine rank of the priesthood. The power to forgive sins is a divine power; hence, we must show honor to the priests as to God. Even if they are unworthy, they are still ministers of divine gifts, and grace empowers them (ἐνεργεῖ διʹαὐτῶν) just as it empowered Balaam’s ass, enabling it to speak (see Num. 22:28-30). Human frailty does not hinder the working of grace. Therefore, since grace is bestowed through the priests, let us honor them.

24–29. But Thomas, one of the twelve, called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said unto him, We have seen the Lord. But he said unto them, Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the print of the nails, and thrust my hand into His side, I will not believe. And after eight days again his disciples were within, and Thomas with them: then came Jesus, the doors being shut, and stood in the midst, and said, Peace be unto you. Then saith He to Thomas, Reach hither thy finger, and behold My hands; and reach hither thy hand and thrust it into My side: and be not faithless, but believing. And Thomas answered and said unto Him, My Lord and My God. Jesus saith unto him, Thomas, because thou hast seen Me, thou hast believed: blessed are they that have not seen, and yet have believed. 

Thomas … was not with the disciples, perhaps because he had not yet returned from where he was hiding after the disciples had scattered. Elsewhere, we learned that the Hebrew name “Cephas” means “Rock” (Πέτρος, see Jn. 1:42); here we are told that “Thomas” means “Twin” (Δίδυμος). The Evangelist provides the meaning of the name here to indicate that Thomas was prone to be of two minds—a doubter by nature. He doubted the news brought to him by the others, not because he thought they were liars, but because he considered it impossible for a man to rise from the dead. And his doubt made him excessively inquisitive. Gullibility is a sign of light-mindedness; but stubborn resistance to truth is a sure indication of thick-headedness. Thomas would not even trust his eyes, but demanded proof by touch, the least discriminating of the senses: except I shall … thrust my hand into His side. How did Thomas know there were wounds in Christ’s hands and side? Because the other disciples had told him. And why does the Lord wait eight days before appearing to him? To allow time for each of Thomas’ fellow disciples to tell him what they had witnessed. Hearing the same story from each one individually made him more willing to believe, and increased his desire to see the Lord. In order to show that He was invisibly present eight days earlier, when Thomas had expressed disbelief, the Lord does not wait for Thomas to speak. Instead, He straightway proposes exactly what Thomas desired, quoting his very words. 

First He rebukes Thomas, saying, Reach hither thy hand; then He admonishes him: and be not faithless, but believing. From this it is clear that Thomas’ doubt was caused by lack of faith, and not because he was careful to verify the facts (as some say, wishing to put him in better light). But as soon as Thomas touched the Lord’s side, he was revealed as a superb theologian, proclaiming the two natures and single hypostasis of the one Christ. Thomas refers to the human nature of Christ, calling Him Lord; for the term “Lord” (Κύριος) is applied not just to God, but to men as well. (Thinking that Jesus was the gardener, Mary Magdalene had said to Him, Sir (Κύριε), if thou have borne Him hence… (v. 15). But when Thomas cries out, …and My God, he confesses Christ’s divine essence, and affirms that the names Lord and God refer to one and the same Person. By declaring blessed those who have not seen, and yet have believed, the Lord teaches us that faith means the acceptance of things not seen. He is referring, first to the disciples who believed without touching His side or the print of the nails, and second to those who would later believe (without any physical confirmation). He is not depriving Thomas of his share of blessedness, but encouraging all who have not seen. There was a common saying, “Blessed are the eyes that have seen the Lord.” Christ, however, praises those who will believe without seeing, declaring them to be truly blessed. 

A question arises: how can an incorruptible body display the mark of nails and be touched by human hands? The answer is that such things are possible as part of the divine economia: they are manifestations of God’s condescension and love for man. By entering the room when the doors were shut, Christ makes it absolutely clear that after the resurrection His body is altered: it is now light and subtle, free of all material coarseness. But to confirm that it is indeed their Lord and Master Who has appeared to them, He permits His resurrected body, bearing the wounds of the crucifixion, to be touched. For the same reason, when He walked on the water before the Passion (see Mk. 6:48]), His body was unchanged from when He was walking about on land, and this reassured the disciples. But though He allows His resurrected body to be touched, it is now impassible and incorruptible. When Christ eats now with the disciples, it is no longer to satisfy any physical demands of His body (for there were none). Food once eaten is altered in the stomach and passes out into the drain (see Mt. 15:17). But it was not so with Christ after the resurrection. The food He ate during that time was consumed by an invisible, divine power. His only purpose in eating was to confirm the reality of His resurrection, and He permitted His incorruptible body to bear the mark of nails, and to be handled, for the same reason. Do you see, O reader, how, in order to save one doubting soul, the Lord did not spare His own dignity, but condescended to bare His side? Neither should we despise even the least of our brethren.

30–31. And many other signs truly did Jesus in the presence of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that ye might believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that believing ye might have life through His name. 

To what other signs is the Evangelist referring? To those that Jesus did after the resurrection, and not those before His crucifixion, as one might suppose. The Evangelist is speaking about the signs which Jesus did in the presence of His disciples only. The miracles before the Passion were performed in the presence of the multitude and revealed Jesus to all as the Son of God. The miracles after the resurrection were performed while He was alone with the disciples during the forty days: their purpose was to convince them that He was still the Son of man, with a human body, albeit one now incorruptible, more Godlike, and no longer subject to the laws of the flesh. Of the many miracles after the resurrection, only these are written. They are not described ostentatiously, to vaunt the glory of the Only-begotten, but simply, as the Evangelist says—that ye might believe. So what is the profit here, and to whom does it accrue? Certainly not to Christ, for what does He gain by our belief? It is we who gain. The Evangelist himself tells us that he wrote so that believing ye might have life through Jesus’ name. When we believe that Jesus rose from dead and lives, we win for ourselves eternal life. He arose, and is alive, for our sake. But whoever imagines that Christ is dead and did not rise from the grave has no life in him. Indeed, by thinking this he confirms and ensures his own eternal death and corruption.

From The Explanation of the Gospel of St. John
by Blessed Theophylact, Archbishop of Ochrid and Bulgaria

source                    : 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

 
Κύριο χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι η απιστία. Η δυσκολία δηλ. να δεχθούμε ότι πάνω από εμάς βρίσκεται, όχι απλά μια ανώτερη δύναμη, αλλά ο Θεός ο οποίος μας βλέπει και ακολουθεί πατρικά κάθε μας βήμα. Η άρνηση της ύπαρξης του Θεού εντοπίζεται στο επιχείρημα ότι αφού δεν βλέπουμε τον Θεό, άρα δεν υπάρχει. Μόνο ότι βλέπουμε, ότι ψηλαφίζουμε, ότι πιάνουμε είναι πραγματικό ενώ από κει και πέρα όλες οι θεωρίες περί υπάρξεως Θεού ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας.

Ομιλία στην καινή Κυριακή και στον Απόστολο Θωμά (Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

   
Παίρνοντας θάρρος από τις πρεσβείες του αποστόλου και μάρτυρα Θωμά  διαλαλώ την πρώτη του απιστία και την ύστερη ομολογία, που είναι της Εκκλησίας  κρηπίδα και θεμέλιο. Όταν μπήκε ο Χριστός στον χώρο που ήταν οι μαθητές του, ενώ οι πόρτες  ήταν κλεισμένες και βγήκε πάλι με τον ίδιο τρόπο, ο Θωμάς έλειπε μονάχα. Ήταν κι  αυτό έργο της θείας οικονομίας. Γιατί αν ήταν μαζί ο Θωμάς, δεν θα είχε αμφιβολία κι αν δεν είχε αμφιβολία, δεν  θα ζητούσε μ’ επιμονή και αν δεν ζητούσε, δεν θα  ψηλαφούσε αν όμως δεν ψηλαφούσε, δεν θα ομολογούσε τον Κύριο και Θεό κι αν  δεν ομολογούσε Κύριο και Θεό, τον Χριστό, δεν θα είχαμε εμείς διδαχθεί να τον  δοξολογούμε μ’ αυτόν τον τρόπο.

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἐκλεκτοῦ

  
Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ ἐκεῖνο τὸ περιστατικὸ μὲ τὴν Μάρθα καὶ τὴν Μαρία, τὶς ἀδελφὲς τοῦ  Λαζάρου, καλοί μου φίλοι. Ὅταν ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς μαθητές Του, κουρασμένοι ἀπὸ τὴν περιοδεία, μπῆκαν στὸ χωριό τους, αὐτὲς προθυμοποιήθηκαν νὰ Τὸν φιλοξενήσουν στὸ σπίτι τους. Καὶ ἡ μὲν Μάρθα δόθηκε στὸ νὰ ἑτοιμάζει τὰ φαγητά, ἡ δὲ Μαρία κάθισε στὰ πόδια Του καὶ ἄκουγε μὲ ἀφοσίωση τὰ λόγια Του.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Τα ιερά κείμνα της Μεγάλης βδομάδος και η επίδρασή τους στο νεοελληνικό λόγο

  
Mέσα στήν ἑαρινή εὐδία οἱ πιστοί γιά μιά ἀκόμη φορά κατέκλυσαν τούς καλλιμάρμαρους ναούς καί μέ κατάνυξη καί εὐλάβεια παρακολούθησαν τίς ἱερές Ἀκολουθίες τοῦ Πάθους. Κάτω ἀπό τούς θόλους τῶν ναῶν ἀντήχησαν οἱ μελίρρυτοι ὕμνοι, πού ἡδύνουν τήν ἀκοή καί πλημμυρίζουν τήν καρδιά ἀπό αἰσθήματα λυτρωτικά καί εὐφρόσυνα. Τίς ἡμέρες αὐτές, κατά τόν ὑμνωδό, καλοῦνται οἱ Χριστιανοί «νά ἀφήσουν πάντα λογισμόν πολυμέριμνον καί νά προσκολληθοῦν εἰς τά γεγονότα τοῦ Σταυροῦ».

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Το προβλημα του κακου κατα την Ορθοδοξη Θεολογια

  
Το πρόβλημα εάν ο άνθρωπος είναι ανεξάρτητο και αυτόνομο όν, μέσα σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο κοινωνικό γίγνεσθαι είναι παλαιό. Τόσο η θεολογία όσο και η φιλοσοφία ήδη από την εμφάνισή τους, προσπάθησαν να απαντήσουν στο θέμα αυτό, άλλοτε μέσα από θέσεις ενότητας και άλλοτε μέσα από συγκρούσεις. Ιδιαίτερα κατά την Ορθόδοξη Θεολογία η σχάση ανάμεσα σε έναν Θεό κατά φύση αγαθό που κατά συνέπεια δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό από την φύση Tου και στην κατάσταση του σημερινού ανθρώπου, ο οποίος αν και είναι δημιούργημα αυτού του Θεού απέχει από την κατάσταση της αγαθότητας δεν θα την αφήσει αδιάφορη. Η αντίθεση ανάμεσα στον Θεό που δημιουργεί τόσο τον άνθρωπο όσο και τον περιβάλλοντα αυτόν κόσμο «καλόν λίαν», και στο κακό του κυριαρχεί μέσα στην κτιστή πραγματικότητα κάνοντας την ζωή του ανθρώπου αγχώδη και δυστυχισμένη, αποτέλεσε για τους Πατέρες της Εκκλησίας βασικό μέλημα θεολογίας.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Ἡ εἰκονογραφία τοῦ μεγαλομάρτυρος στρατιωτικοῦ Ἁγίου Γεωργίου

    
Ὑπάρχουν δύο ἀπεικονίσεις τοῦ 19ου αἰώνα τοῦ μεγαλομάρτυρα καὶ στρατιωτικοῦ ἁγίου Γεωργίου στὴν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Γεωργίου στὸ Παραλίμνι. Καὶ οἱ δύο ἀπεικονίσεις –  ἡ τοιχογραφία στὸ τύμπανο τῆς μεγάλης καμαρωτῆς ἐσοχῆς στὸ βόρειο τοῖχο καὶ  μία εἰκόνα (S. Sophocleous, Paralimni. Nicosia 2009, ill. pp 36, 41, 44, 45 (wall paintings) and pp 88, 99 (icon), – δείχνουν τὸν ἅγιο πάνω στὸ ἄλογο νὰ σκοτώνει τὸ δράκο. Παρόλο ποὺ αὐτὴ ἡ ἀπεικόνιση εἶναι σχετικὰ μεταγενέστερη, τουλάχιστο γιὰ ἕνα ἱστορικὸ τέχνης, εἶναι μία εἰκόνα ποὺ εἶναι κατανοητὴ γιὰ πολλοὺς αἰῶνες σὲ ὅλο τὸν κόσμο – ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς στὴν Ἀνατολὴ καὶ Δύση, καὶ ἐπίσης ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους, οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τὸν Dshirdshis (Ντσίρντσις), ὅπως ὀνομάζεται ὁ στρατιωτικὸς ἅγιος στὰ ἀραβικά.

WHAT IS THE LEGEND OF ST. GEORGE AND THE DRAGON?

   
The legend of Saint George and the Dragon appended to the hagiography of Saint George was Eastern Orthodox in origin, brought back with the Crusaders and retold with the courtly appurtenances belonging to the genre of Legend. The earliest known depictions of the motif are from tenth- or eleventh-century Cappadocia and eleventh-century Georgia. Previously, in the iconography of Eastern Orthodoxy, 

Γιατί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες εἶδαν πρῶτες τόν Ἀναστημένο Χριστό;

   
Ἡ πρώτη ἀπό τίς ἕντεκα (11) ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, πού ἀναφέρονται μέσα στήν Καινή Διαθήκη, ἔγινε στίς Μυροφόρες γυναῖκες (Ματθ. 28, 9-10). Οἱ Μυροφόρες ἀπό τήν πρώτη μέρα πού γνώρισαν τόν Κύριο στή Γαλιλαία, ἔγιναν πιστές μαθήτριές Του καί τόν ἀκολουθοῦσαν παντοῦ. 

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

ΜΙΚΡΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

 
Ἀνάσταση! «Πάσχα Κυρίου Πάσχα… ἑορτῶν ἑορτή καί πανήγυρις πανηγύρεων». Ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τό θεμέλιο τῆς χριστιανικῆς πίστης, τό κέντρο τῆς ὀρθόδοξης λατρείας. Γιά καμιά ἄλλη γιορτή δέν ἔχουν γραφτεῖ τόσα πολλά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅσα γιά τή γιορτή τούτη τῆς Ἀνάστασης. Ὑμνογραφία, λόγοι, κείμενα, «φιλολογία», βιβλία ὁλάκερα. Ἀνάμεσα σ’ ὅλα αὐτά ξεχωριστή θέση κατέχει στήν ἀναστάσιμη ἀκολουθία ἕνας ἀπό τούς πιό ἀριστουργηματικούς Κανόνες ὄλου τοῦ χρόνου: Ὁ Κανόνας τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Κυριακῆς τοῦ Πάσχα.

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Η Λαμπρή και τα Λαμπροήμερα στον Πόντο

   
Στις περιπτώσεις που ο Ελληνισμός βρίσκεται εκτός των νόρων της σημερινής Ελλάδας, κάθε εορτή επιτείνει το νόημά της. Οι θρησκευτικές εορτές βιώνονται και ως εθνικές, ενδυναμώνοντας έτσι το συνεκτικό δεσμό της κοινότητας. Ταυτόχρονα, όμως, πραγματοποιούνται και κάποιες κοινωνικές «αποκαταστάσεις», που κατευνάζουν τα ανθρώπινα πάθη και εξισορροπούν την κοινή διαβίωση. Οι μαλωμένοι μονιάζουν και το θρησκευτικό μήνυμα του θείου δράματος βρίσκει εμπράγματη εφαρμογή.

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Pascha: the Bright and Glorious Resurrection of our Lord

   
The Resurrection of Christ is the foundation and the crown of our Orthodox Christian Faith.
The Resurrection of Christ is the first, most important, great truth, with the proclamation ofwhich the Apostles began their preaching of the Gospel after the descent of the Holy Spirit. Just as by the death of Christ on the Cross our Redemption was accomplished, so by His Resurrection eternal life was given to us. 

ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ Μέσα ἀπὸ τὸν Πατερικὸ Λόγο

«Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί,
Πάσχα Κυρίου Πάσχα.
Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωὴν
Καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανὸν
Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμᾶς διεβίβασεν
Ἐπινίκιον ἄδοντας»

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Oh, my sweet spring.. ( Good Friday Hymn)

    All generations offer a hymn to your burial my Christ.
 The Arimathean took you down from the cross and buried you in a tomb.
Women came with spices to give thee perfume and prepare your burial.
Hither creation was made, let us sing hymns to praise our Creator.
Nourished from above with manna, lifted heels of contempt against their benefactor.
Joesph is buried by Nikodemos, body of the Creator.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

   
Μέσα σέ τούτη τή φιλήδονη ὕπνωση τῆς ὑλιστικῆς καί μηχανοκρατούμενης ἐποχῆς μας καί μέ τήν ἀπιστία νά στερεῖ ἀπό τόν κόσμο τό οὐράνιο μέλλον, τό φαιδρό τῆς Ἀναστάσεως κήρυγμα ἔρχεται καί πάλι νά καταυγάσει τίς ψυχές μας καί νά μᾶς μεταδώσει τήν ἔκσταση καί τό θεῖο ρῖγος, τήν εὐλογία καί τήν εἰρήνη, τήν ἐλπίδα καί τή χαρά τῆς ἀθανασίας καί τῆς αἰωνιότητας.

Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΩΡΑΣ ΜΥΚΟΝΟΥ

  
Η εικόνα με το θέμα Μὴ μοῦ ἅπτου βρίσκεται στο ναό της Αγίας Κυριακής Χώρας Μυκόνου που ανήκει στον τύπο του ελεύθερου σταυρού με τρούλο. Είναι αναρτημένη στο νότιο τοίχο της ανατολικής κεραίας του ναού 1. Το 2009 μεταφέρθηκε στο εργαστήριο της 2ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων προκειμένου να συντηρηθεί2.

Λόγος Αγ. Επιφανίου Κύπρου εις τη Θεόσωμο Ταφή και εις την εις Άδου Κάθοδο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού


   
(…) Γιατί απέραντη σιωπή βασιλεύει σήμερα στη γη; μεγάλη σιωπή και πολλή ηρεμία. Μεγάλη σιωπή, γιατί ο βασιλεύς κοιμάται. Η γη φοβήθηκε και ησύχασε, γιατί ο Θεός με το σώμα κοιμήθηκε. Ο Θεός με το σώμα πέθανε και ο Άδης ετρόμαξε. Ο Θεός για λίγο κοιμήθηκε και αυτούς που κοιμόνταν αιώνες, από τον Άδη ανέστησε (…).

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Απόλυτη σιωπή απόψε...

 Γράφοντας μετά την Ακολουθία Των Παθών, Μ.Παρασκευή.


                                        Απόλυτη σιωπή απόψε
                                   πενθεί ο ουρανός και η ψυχή μου
                                     μώβ κορδέλα στα μαλλιά μου.

Good Friday: Sermon before the Shroud

 "Say ye, His disciples...stole Him away." So said the high priests to the soldiers when they notified them of what had happened in the tomb. Starting in verse 12 of the 28th chapter of Matthew, it says: "And when they were assembled with the elders, and had taken counsel, they gave large money unto the soldiers, saying, Say ye, His disciples came by night, and stole Him away while we slept. And if this come to the governor’s ears, we will persuade him, and secure you. So they took the money and did as they were taught; and this story has been spread [and is being spread] among the Jews to this day" … to this day ... to this day. And over Jewish life fell darkness, malice, deviousness — darkness.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Σταυροῦ (κήρυγμα Μ. Παρασκευῆς)


   
Κάθε Μεγάλη Παρασκευή, Σεβασμιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, ξαναζοῦμε τό πιό καταπληκτικό καί τό πιό παράδοξο γεγονός τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου: τή σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό δέν εἶναι μία ἀποτυχία πού ἀποκαταστάθηκε κάπως μετά τήν Ἀνάστασή Του. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πάνω στό Σταυρό εἶναι μία νίκη. Νίκη τῆς ὀδυνώμενης ἀγάπης. Νίκη τῆς ἀγάπης πάνω στό μίσος. Ἦταν ἀγάπη θεληματική πού δοκιμάστηκε ὡς τό ἔσχατο σημεῖο, ἀλλά δέν καταπνίγηκε. «Τό φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν». Ὁ Σταυρός, σάν νίκη, μᾶς θέτει τό παράδοξο τῆς παντοδυναμίας τῆς ἀγάπης.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Μεγάλη Πέμπτη - Τὸ φιλί

   
«Μισῶν ἐφίλει, φιλῶν ἐπώλει».
Μ’ αὐτὴ τὴ φράση ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας περιγράφει τὴ στάση τοῦ Ἰούδα ἀπέναντι στὸ Χριστό. Μία φράση κοφτή, σύντομη, ἁπλή, ποὺ κρύβει πόνο.

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΥΠΕΡ ΤΗΝ ΠΟΡΝΗΝ ΑΓΑΘΕ ΑΝΟΜΗΣΑΣ

      
   «Τη αγία και μεγάλη Τετάρτη της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιούμεθα οι θειότατοι πατέρες εθέσπισαν, ότι προ του σωτηρίου πάθους μικρόν τούτο γέγονεν». Αυτό είναι το συναξάρι της σημερινής ημέρας, της Μεγάλης Τετάρτης. Οι συνοδοιπόροι του πάθους του Χριστού μας πιστοί καλούμαστε αυτή την ιερή ημέρα να τιμήσουμε την έμπρακτη και ειλικρινή μετάνοια της πρώην πόρνης γυναικός, η οποία έγινε συνώνυμη με την συντριβή και την αλλαγή ζωής.

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Ἡ Κ α σ σ ι α ν ή

   
Η βυζαντινή ἀρχοντοπούλα Κασσιανή ἤ Κασσία ἤ Εἰκασία, ὅπως ἦταν τό πραγματικό της ὄνομα, ἔγινε πασίγνωστη στόν ὀρθόδοξο χριστιανικό κόσμο ἀπό τό ἰδιόμελο Δοξαστικό τῶν ἀποστίχων τῆς Μεγάλης Τρίτης τό βράδυ (Ὄρθρος τῆς Μεγάλης Τετάρτης), τό ὁποῖο συνέθεσε καί μελοποίησε ἡ ἴδια. Στήν ἱστορία δέ τό ὄνομα της ἔγινε γνωστό, ἐξ αἰτίας τῆς εὐφυΐας της, τῆς παρρησίας καί τῆς ἰσχυρῆς προσωπικότητάς της, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια.

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

'DRINK THE CUP THAT I DRINK'. COMMENTARY ON THE ICON OF APOSTLE JAMES IN THE MONASTERY OF ST JOHN THE THEOLOGIAN, PATMOS

   
I n the icon of Apostle James, a work of rare art from the years around 1260, in the Patmos monastery of St John the Theologian, Christ is depicted in miniature, top right, blessing James and holding a eucharistie chalice in his left hand.

ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ! ΤΙ ΚΡΑΤΑΩ !

Στον ολάνθιστο κήπο της Μεγαλοβδόμαδας, ανοίγω με δισταγμό το πορτάκι του ξύλινου φράχτη και κάνω δυο τρία δειλά βήματα.

Από πίσω μου βοή. Πολέμων ακοές. Παρανοϊκοί εκτελεστές. Δραπέτες. Καταρρεύσεις. Ένοχοι που ψάχνουν ενόχους. Εικόνες χωρίς νόημα. Ηλιακά συστήματα χωρίς ήλιο.

Τον ντρέπομαι τον κήπο. Μοιάζω παράταιρος. Χωρίς γοερές υπερβολές, κοιτάζω κατάματα τα γεγονότα και καταλήγω νηφάλια:

«Ένδυμα ουκ έχω».

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Entry into Jerusalem | The Palm Sunday Icon

                            
The end of Lent and the beginning of Holy Week is heralded by Palm Sunday, which remembers the triumphal entry of Christ into Jerusalem on the back of a donkey (Matthew 21:1-11)
                                    
         Panel showing the Nativity, the Entry, and the Crucifixion   (Mt Sinai)
This is a key event in Christ’s ministry, and so as well as being celebrated since antiquity, it is also a common icon in larger churches, along with other scenes from Christ’s life (c.a. the panel on the left, forming part of a four-paneled icon screen showing the Twelve Great Feasts).

The Icons themselves are similar in composition. To the left is the Mount of Olives and to the right is the city of Jerusalem, often depicted with the domed Temple (in later icons it may also anachronistically be topped by a Cross, like a church). In the centre, heading towards Jerusalem, is Jesus Christ sat upon either a donkey or a colt. The common understanding is that it was the donkey upon which Christ rode into Jerusalem, even though He commanded both a colt and a donkey to be brought to Him. Nevertheless, both animals would have been shocking to the Jews in Jerusalem: the donkey because it is an animal of peace and the Jews expected a conquering, war-like, Messiah; the colt because it was an animal associated with the Gentiles, whilst the Jews expected the Messiah to be only for them.

Despite the apparently inauspicious entry, the icons visibly depict the invisible glory and identity of Jesus: through His halo, and through the scroll He holds, symbolizing Holy Wisdom (see also: Icons of Christ)                                    
Norman Mosaic in Sicily; St Peter is at Christ's side rather than behind Him, a detail which may be due to the Chapel's proximity to Rome

Behind Christ, His disciples follow, usually headed by Peter and John – both Apostles being described as “pillars of the Church” by the Fathers.  
               
                     

                   John and Peter follow Christ    (Venice, 12th Century)

 The Twelve Apostles are often shown deep in conversation; good iconographers will depict them with expressions mixing wonder with apprehension. This is not surprising, as they had already shown consternation at Jesus’ insistence in returning to Judea due to the Jews’ threats (John 11:7-10). Now, not only is Jesus in Judea, but returning to Jerusalem itself, the seat of the Jewish religious authorities so determined to kill Him. They are also perplexed at Christ’s choice of transport. “These things His disciples understood not at first; but when Jesus was glorified, then they remembered that these things were written of Him, and that they had done these things unto Him”(John 12:16)
For this reason, in some Icons, Christ is shown turning back to the Apostles, as if exhorting them to continue.
                          
         Russian Icon with a Willow instead of a Palm tree   (18th Century)
 Out of Jerusalem’s gates come the Hebrews who had gathered to celebrate the Passover. They are crying out: Hosanna to the Son of David! Blessed is He who comes in the name of the Lord!’ Hosanna in the highest!”(Matthew 21:9). Children are breaking off branches from the palms and laying them before Christ’s donkey, whilst others are laying their clothes before Him. In Russian icons, the palms sometimes look more like the local trees found there than the foliage of Jerusalem. In northern Eurasia, readily available willow branches are often used in place of the non-existent palms during services for the feast; the icons reflect this familiar local custom so as to more readily “connect” worshipers with the event they are celebrating.

That children are laying down their garments and cutting down palm branches is a detail found in almost all Icons of the Entry into Jerusalem, despite not being explicitly stated in Scriptures. However, the Icons are in perfect harmony with the hymns of the Church, which do specifically mention children: 

Mounted on the throne in heaven, Christ God, and on the foal on earth, you accepted the praise of the Angels and the hymn of the children who cried to you: Blessed are you who come to call back Adam.(Kontakion for Palm Sunday)

                                        The message is clear: it is those with child-like simplicity and devotion who truly praise the Lord, whilst the adults – both the Apostles and the Jews – tend to get distracted and start wondering among themselves. In many icons the children taking off their clothes are revealed to be wearing white robes underneath, further emphasizing their purity and innocence. From the 14th century onwards a small detail appears of a child pulling a thorn from the foot of another. The thorn is picked up from climbing the palms, but the message behind this is that it is the spiritual ascent which is rough and uncomfortable, even for innocents.

The didactic function of the images reflects the ancient homilies of the Church Fathers, which link the event with the celebration, and the rituals of the celebration with our own lives. From St Andrew of Crete’s homily for Palm Sunday:


Let us go together to meet Christ on the Mount of Olives. Today he returns from Bethany and proceeds of his own free will toward his holy and blessed passion, to consummate the mystery of our salvation. 

Let us run to accompany him as he hastens toward his passion, and imitate those who met him then, not by covering his path with garments, olive branches or palms, but by doing all we can to prostrate ourselves before him by being humble and by trying to live as he would wish. Then we shall be able to receive the Word at his coming, and God, whom no limits can contain, will be within us.”
source :  

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

    
1. Κυριακή τῶν Βαΐων σήμερα, ἀδελφοί μου χριστιανοί. Τελείωσε καί φέτος ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Προχθές, τήν Παρασκευή τό βράδυ, ψάλαμε τό τροπάριο «Τήν ψυχοφελῆ πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν». Εὐχαριστοῦμε τόν Θεό πού ἀξιωθήκαμε καί φέτος νά κάνουμε ὅ,τι μπορέσαμε ὁ καθένας μας ἀπό τόν κανόνα τῆς Τεσσαρακοστῆς γιά τήν σωτηρία μας. Καί ἄς μᾶς συγχωρέσει πάλι ὁ Θεός γιά ὅσα παραλείψαμε ἀπό ἀδυναμία μας νά κάνουμε . Ὅλες οἱ Κυριακές τῆς Τεσσαρακοστῆς εἶχαν τό ὄνομα «Κυριακή τῶν Νηστειῶν», γιατί πρέπει νά νηστεύουμε τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἡ σημερινή ὅμως Κυριακή ἔχει ἄλλο ὄνομα, λέγεται «Κυριακή τῶν Βαΐων» καί δέν λέγεται «Κυριακή τῶν Νηστειῶν». Νηστεύουν λοιπόν ἤ δέν νηστεύουν τήν σημερινή Κυριακή; 

Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΗΘΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

   
H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Mεγ. Σαρακοστής ονομάζεται «Εβδομάδα των Βαϊων». Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγγείλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ. Το θέμα και ο τόνος αυτής της εβδομάδας δίνονται την Κυριακή το απόγευμα στον Εσπερινό:

ΤΑ ΘΡΗΝΗΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ όπως σώζονται στο Σουλιώτικο χωριό ΡΕΥΜΑΤΙΑ (ΓΚΙΩΝΑΛΑ) Ν. ΠΡΕΒΕΖΑΣ

        
Η δύναμη της συνήθειας αναμφισβήτητα αποτελεί και τρόπο ζωής, ιδιαίτερα για τους ανθρώπους που διαβιούν σε κλειστές κοινωνίες, όπου οι σχέσεις τους είναι παραπάνω από στενές. Στους χώρους αυτούς η κάθε πράξη είναι επιταγή και χρέος απέναντι σε δυνάμεις ηθικές, που κατέληξαν να είναι τέτοιες ύστερα από συνεχή επανάληψη και διαιώνιση.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Ἱστορικό τοῦ ὕμνου «Ἄξιον ἐστὶν»

    
Τὸ παρακάτω ἱστορικὸ γράφηκε ὡς ὑπόμνημα ἀπὸ τὸν ἱερομόναχο Σεραφεὶμ τὸν Θυηπόλο τὸ 1548 (ἀπὸ κτίσεως κόσμου 7056) ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καὶ Πρῶτος τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ διέσωσε ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Η ψυχή μας μπροστά στο μεγάλο Μυστήριο..Θεία Κοινωνία

   

Γελοῖοι καί θλιβεροί

                           
«Ἐὰν κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους σηκωνόταν στὸ ὕψος τοῦ Θεοῦ, μόνο γιὰ εἰκοσιτέσσερις ὧρες, καὶ παρατηροῦσε τὴ ζωὴ ὅλων τῶν ἀνθρώπων στὴ γῆ, θὰ ἔπρεπε δώδεκα ὧρες νὰ γελᾶ καὶ δώδεκα ὧρες νὰ κλαίει. Ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι εἶναι μὲ τὸ μισό τῆς ζωῆς τους γελοῖοι, μὲ τὸ μισὸ θλιβεροί».

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ, Π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΜΕΜΑΝ


 
Το προοίμιο του Σταυρού.

«Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την Αγίαν Εβδομάδα τον πάθους σον, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε …» Με αυτά τα λόγια του στιχηρού στον εσπερινό της Παρασκευής, πριν την Κυριακή των Βαΐων, τελειώνει η Μεγάλη Σαρακοστή. Μπαίνουμε πια στην «Αγία Εβδομάδα», στην περίοδο του εορτασμού των παθών του Χριστού, του Θανάτου και της Αναστάσεως Του. Περίοδος που αρχίζει από το Σάββατο του Λαζάρου . 

Τα γεγονότα της διπλής γιορτής, η ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, αναφέρονται στα λειτουργικά κείμενα σαν «προοίμιο του Σταυρού». Έτσι, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτά τα γεγονότα, θα πρέπει να τα δούμε μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το κοινό απολυτίκιο των δύο αυτών ημερών: «την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός…» μας βεβαιώνει, με κατηγορηματικό τρόπο, για την αλήθεια της κοινής ανάστασης. Είναι πολύ σημαντικό ότι μια από τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, γίνεται ο οδηγός στην πορεία μας μέσα στο σκοτάδι του Σταυρού. Έτσι το φως και η χαρά λάμπουν όχι μόνο στο τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και στην αρχή της. Το φως και η χαρά φωτίζουν αυτό το σκοτάδι και αποκαλύπτουν το βαθύ και τελικό νόημα του.

Όλοι όσοι είναι εξοικειωμένοι με την Ορθόδοξη λατρεία γνωρίζουν τον ιδιότυπο, σχεδόν παράδοξο, χαρακτήρα των ακολουθιών του Σαββάτου του Λαζάρου. Είναι, θα λέγαμε, Κυριακή και όχι Σάββατο, δηλαδή έχουμε μέσα στο Σάββατο αναστάσιμη ακολουθία. Ξέρουμε ότι το Σάββατο είναι βασικά αφιερωμένο στους τεθνεώτες και η Θεία Λειτουργία γίνεται στη μνήμη τους. Όμως το Σάββατο του Λαζάρου είναι διαφορετικό. Η χαρά που διαποτίζει τις ακολουθίες αυτής της ημέρας τονίζει ένα κεντρικό θέμα: την επερχόμενη νίκη του Χριστού κατά του Άδη.

Άδης είναι ο βιβλικός όρος που χρησιμοποιείται για να ορίσει το θάνατο με την παγκόσμια δύναμη του, που με τα αδιαπέραστα σκότη και τη φθορά καταπίνει κάθε ζωή και δηλητηριάζει ολόκληρο το σύμπαν. Αλλά τώρα, με την ανάσταση του Λαζάρου, ο «θάνατος αρχίζει να τρέμει». Ακριβώς από δω αρχίζει η αποφασιστική μονομαχία ανάμεσα στη Ζωή και το Θάνατο και μας προσφέρει το κλειδί για μια πλήρη κατανόηση του λειτουργικού μυστηρίου του Πάσχα.

Στην πρώτη Εκκλησία, το Σάββατο του Λαζάρου ονομαζόταν «αναγγελία του Πάσχα». Πραγματικά αυτό το Σάββατο αναγγέλει, προμηνύει, το υπέροχο φως και τη γαλήνη του επομένου Σαββάτου, του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, που είναι ημέρα του Ζωηφόρου Τάφου.

Το πρώτο μας βήμα ας είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε το εξής: ο Λάζαρος, ο φίλος του Ιησού Χριστού, είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρωπίνου γένους και φυσικά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά . Η Βηθανία, η πατρίδα του Λαζάρου, είναι το σύμβολο όλου του κόσμου, είναι η πατρίδα του καθενός. Ο καθένας από μας δημιουργήθηκε να είναι φίλος του Θεού και κλήθηκε σ’ αυτή τη θεϊκή Φιλία που είναι η γνώση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του, η συμμετοχή στη ζωή Του. «Εν αύτω ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων» (Ιω. 1, 4). Και όμως αυτός ο φίλος (ο άνθρωπος), τον οποίο τόσο αγαπάει ο Θεός και τον οποίο μόνο από αγάπη δημιούργησε , δηλαδή τον έφερε στη ζωή, τώρα καταστρέφεται, εκμηδενίζεται από μια δύναμη που δεν τη δημιούργησε ο Θεός: το θάνατο . Ο Θεός συναντάει μέσα στον κόσμο, που Αυτός δημιούργησε, μια δύναμη που καταστρέφει το έργο Του και εκμηδενίζει το σχέδιο Του. Έτσι ο κόσμος δεν είναι πια παρά θρήνος και πόνος, δάκρυα και θάνατος.

Πως είναι δυνατόν αυτό; Πως συνέβηκε κάτι τέτοιο; Αυτά είναι ερωτήματα που διαφαίνονται στη λεπτομερή διήγηση που κάνει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιο του για τον Ιησού Χριστό όταν έφτασε στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. «Που τεθείκατε αυτόν; λέγουσι αυτώ · Κύριε έρχου και ίδε. Εδάκρυσεν ο Ιησούς». (Ιω. 11, 35). Γιατί, αλήθεια, ο Κύριος δακρύζει βλέποντας το νεκρό Λάζαρο αφού γνωρίζει ότι σε λίγα λεπτά ο ίδιος θα του δώσει ζωή; Μερικοί Βυζαντινοί υμνογράφοι βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το αληθινό νόημα αυτών των δακρύων. Μιλάνε για δάκρυα που χύνει η ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η δύναμη της ανάστασης ανήκει στη θεϊκή Του φύση. Η Ορθόδοξη όμως Εκκλησία μας διδάσκει ότι όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν «Θεανδρικές», δηλαδή θεϊκές και ανθρώπινες ταυτόχρονα. Οι πράξεις Του είναι πράξεις ενός και του αυτού Θεού-Ανθρώπου, του σαρκωμένου Υιού του θεού. Αυτός, λοιπόν, που δακρύζει δεν είναι μόνο Άνθρωπος αλλά και Θεός, και Αυτός που καλεί το Λάζαρο να βγει από τον τάφο δεν είναι μόνο Θεός αλλά και Άνθρωπος ταυτόχρονα. Επομένως αυτά τα δάκρυα είναι θεία δάκρυα. Ο Ιησούς κλαίει γιατί βλέπει το θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής στον κόσμο το δημιουργημένο από τον Θεό.

«Κύριε, ήδη όζει…», λέει η Μάρθα και μαζί της oι παρεστώτες Ιουδαίοι, προσπαθώντας να εμποδίσουν τον Ιησού να πλησιάσει το νεκρό. Αυτή η φοβερή προειδοποίηση αφορά ολόκληρο τον κόσμο, όλη τη ζωή. Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Αυτός κάλεσε τον άνθρωπο να ζήσει μέσα στη θεία πραγματικότητα της ζωής και εκείνος τώρα «όζει» (μυρίζει άσχημα). Ο κόσμος δημιουργήθηκε να αντανακλά και να φανερώνει τη δόξα του Θεού και εκείνος «όζει»…

Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά το Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση. Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου». Και όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καθώς πλησιάζει στον τάφο του Λαζάρου, μπαίνουμε μαζί Του στη «δική Του ώρα» («ιδού ήγγικεν η ώρα…») · στην ώρα για την όποια πολύ συχνά είχε μιλήσει και την είχε παρουσιάσει σαν το αποκορύφωμα, το πλήρωμα ολοκλήρου του έργου Του.

Ο Σταυρός, η αναγκαιότητα του και το παγκόσμιο νόημα του αποκαλύπτονται με την πολύ σύντομη φράση του Ευαγγελίου: «και εδάκρυσεν ο Ιησούς…». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : αγαπούσε το φίλο Του Λάζαρο και γι’ αυτό είχε τη δύναμη να τον φέρει πίσω στη ζωή. Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά μια θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.

Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή. Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή… Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και η Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει τη ζωή. Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού. Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά τη σκοτεινή ζωή του ανθρώπου: «Λάζαρε, δεύρο έξω!..» Προσταγή απολύτρωσης. Κάλεσμα στο φως. Ακριβώς γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Εκδ. Ακρίτας 1990.

πηγή : http://www.imconstantias.org.cy/templates/Glow/images/headerImage.jpg



Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΤΝΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ...Ἡ πορεία τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

   
Ἐτέχθης ὡς αὐτός ἠθέλησας, ἐφάνης ὡς αὐτός ἠβουλήθης, ἔπαθες σαρκί, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἐκ νεκρῶν ἀνέστης, πατήσας τόν θάνατον... Μέσα σέ λίγες γραμμές ὁ ἱερός ὑμνωδός τῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρεται καί περιγράφει τήν πορεία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἀπό τή Φάτνη στό Κενό Μνημεῖο καί ἀπό ἐκεῖ στήν Θεία Ἀνάληψη καί τήν ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο. Περιγράφει ὅλο τό Μυστήριο τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ πού ἀφορᾶ στόν ἄνθρωπο καί τή σωτηρία του.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Το Πάθος του Χριστού και ο θρήνος της Θεοτόκου στη βυζαντινή παράδοση

        
1. Το Πάθος του Χριστού

Το Πάθος και η Ανάσταση του Κυρίου αποτελούν το κέντρο της σωτηριολογικής διδασκαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στη βυζαντινή εκκλησιαστική παράδοση, το απολυτρωτικό Πάθος του Χριστού υπογραμμίζει την άπειρη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και προσδιορίζει το μέγεθος της οφειλόμενης αγάπης του ανθρώπου προς το Δημιουργό του. Πρόκειται γι’ αυτήν την ίδια τη σταύρωση και νέκρωση του σαρκικού φρονήματος του ανθρώπου, προκειμένου να ενωθεί με την πηγή της ζωής1. Ο Χριστός, ως τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με τη σταυρική Του θυσία δεν αποκάλυψε μόνο την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, αλλά φανέρωσε την πίστη, την υπακοή και την αγάπη του ανθρώπου Ιησού προς το Θεό Πατέρα.

Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

Παλαμάς, Κωστής
«Στα βάθη της ψυχής μου»

Στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου, χαρίσματα θεϊκά,
Ὁλανοιγμένα νοιώθω δυὸ μάτια μυστικά.

Δὲν τὰ φωτίζει ὁ ἥλιος ποῦ λάμπει γιὰ τὴ γῆ
Καὶ πέρνουν φῶς ἀπ' ἄλλη πιο καθαρὴ πηγή.

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Σχόλιο στό Κοντάκιο τοῦ Μεγάλου Κανόνα

   
"Ψυχή μου, Ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;
Τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι∙
ἀνάνηψον οὖν ἵνα φείσηταί σου Χριστός ὁ Θεός
ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν".

(Κοντάκιον Μ. Κανόνος)

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...