/*--

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Χαριτωμένου χαριτωμένα

Οι άγιοι και οι γέροντες είναι σίγουρα τα καλύτερα πρότυπα για τα παιδιά μας. Αφηγούμενοι σ’ αυτά τη ζωή τους, τους μιλάμε ουσιαστικά με έμμεσο τρόπο για όλες τις πλευρές της πνευματικής ζωής. Αντί δηλαδή να κάνουμε στα παιδιά μαθήματα ηθικής, κάτι που συνήθως απεχθάνονται, τα αφήνουμε να εμπνευσθούν με ελευθερία από το παράδειγμα των αγίων. Συχνά όμως τα παιδιά αισθάνονται ότι είναι πολύ δύσκολο να μοιάζουν στους αγίους, γιατί ο δρόμος τους είναι πολύ δύσκολος. Η Άννα Ιακώβου μας παρουσιάζει ιστορίες από τα παιδικά χρόνια των αγίων, ώστε τα παιδιά μας να συνειδητοποιούν ότι και οι Άγιοι ήταν κάποτε παιδιά.

                                   
Ο γέροντας πήγαινε συχνά σ’ ένα μικρό ραχώνι, ένα βουναλάκι, λίγο πιο πάνω απ’ το καλύβι του για να προσεύχεται με το κομποσχοίνι. Εκεί έπιασε φιλίες με ένα μικρό κοκκινολαίμη και του έδωσε το όνομα Όλετ, που στα βεδουίνικα θα πει παιδί. ‘Οταν τον φώναζε ο γέροντας, εκείνο πετούσε κοντά του, καθόταν στον ώμο του κι έτρωγε από την παλάμη του. Πριν φύγει, του άφηνε τροφή, ρύζι και σιτάρι. Κάποτε που αρρώστησε ο γέροντας, ο Όλετ πέταξε ως το καλύβι του και πήγε να τον δει.¯Το καημένο, με συγκίνησε, έλεγε ο Γέροντας. Τα ζώα για Θεό τους έχουν τον άνθρωπο. Γι’ αυτό πρέπει ο άνθρωπος να τα αγαπά.
Κάποιο παιδί είχε μεγάλη αγάπη στα γλυκά. Έτσι στο σπίτι του δεν άφηνε γλυκό για γλυκό. Πολλές φορές μάλιστα η μητέρα του είχε εκτεθεί, γιατί πήγαινε να κεράσει τους επισκέπτες της και τότε διαπίστωνε πως τα γλυκά της είχανε κάνει φτερά. Ο θείος του πηγαίνοντας κάποια φορά στο Άγιο Όρος πήρε μαζί του και το νεαρό ανιψιό του. Οι δυο τους έφτασαν και στο κελάκι του γέροντα για να πάρουν την ευχή του. Εκεί ήταν και άλλοι προσκυνητές καθισμένοι στο υπαίθριο αρχονταρίκι του γέροντα. Εκείνος κρατώντας ένα κουτί με λουκούμια πέρασε απ’ όλους και τους κέρασε. Όταν τελείωσε, ξαναγύρισε και στάθηκε μπροστά στο νεαρό και του είπε γελώντας:

¯Εσύ πάρε ακόμη τρία λουκούμια!

Ο μικρός δίστασε και προφασίστηκε ότι δε θέλει άλλο. Τότε ο γέροντας γελώντας του είπε:

¯Εδώ ντρέπεσαι, όμως τη μάνα σου την έχεις σκάσει και δεν της αφήνεις γλυκό για γλυκό!
Κάποια φορά στη μονή Στομίου ήρθαν δυο μικρές αρκούδες στην αυλή του μοναστηριού. Ο γέροντας τις έπιασε από το λαιμό και τους είπε:

¯Άλλη φορά να μην μπαίνετε μέσα στο μοναστήρι. Να έρχεστε πίσω από την κουζίνα να σας ταΐζω...

Τις οδήγησε τότε σ’ εκείνο το μέρος και οι αρκούδες κάνοντάς του υπακοή πήγαιναν πάντα πίσω από την κουζίνα για να τις φιλέψει

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο Γέρων Παΐσιος»

πηγή : εφημερίδα: Φεγγαράκι μου λαμπρό
Αθ. Σταμούλης

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...