/*--

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Ἡ ἁπλότητα τοῦ Σπηλαίου

Οὐσία τῶν Χριστουγέννων εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ συγκατάβασις τῆς θείας ἀγάπης, ἡ θυσία τοῦ Θεοῦ, ὁ πλοῦτος τῆς συγκαταβάσεως τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς. Θεὸς δὲν σημαίνει κυβερνήτης ποὺ κάθεται ψηλὰ στὰ σύννεφα ἀδιάφορος, ὅπως τὸν εἰκόνιζαν μερικοὶ ἀρχαῖοι λαοί, ἀλλὰ σημαίνει Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔρχεται γιά μᾶς, ἔρχεται κοντὰ στὸ πλάσμα Του, γιὰ νὰ τὸ ἁρπάξει στὴν ἀγκαλιά Του, νὰ τὸ πάρει στοὺς ὤμους Του, νὰ λυτρώσει τὸ ἀπολωλός, νὰ τὸ πάρει κοντά Του, νὰ τὸ βάλει σὲ μιὰ νέα ζωή, νὰ τοῦ φτιάξει μία καινούρια κατάσταση χάριτος, ἀγάπης, ἑνότητος μὲ τὸν Θεό. 

Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο θέμα καὶ δὲν εἶναι τὰ τόσα ἄλλα μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολούμεθα. Ἐδῶ εἶναι ἡ οὐσία, ἐδῶ εἶναι τὸ πᾶν. Θεὸς συγκαταβαίνων, ταπεινούμενος, παροικῶν ἐν τῷ Σπηλαίῳ καὶ ἐν τῇ Φάτνῃ, γιὰ νὰ ἑνωθεῖ μαζί μας, γιὰ νὰ μᾶς ἀνεβάσει σὲ κάτι καλύτερο. Τὸ τονίζουμε αὐτὸ καὶ σήμερα, ἐπειδὴ μᾶς τὸ τόνισαν τὸ Εὐαγγέλιό μας καὶ ἡ Ὑμνολογία μας, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ Εὐγγέλιο, δηλαδὴ τὸ ἄγγελμα τὸ μοναδικὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, νὰ νοιώσουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Εἴμαστε προσκολλημένοι, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, καὶ δεμένοι μὲ πολλὰ πράγματα, μὲ πολλὰ εἴδωλα. Ἔστω κι ἂν λέμε ὅτι δὲν προσκυνοῦμε τὰ εἴδωλα, στὴν πραγματικότητα πολλοὶ ἀπὸ μᾶς λατρεύουμε μὲ ἀπέραντη ἀφοσοίωση ποικίλα εἴδωλα, τὴν σάρκα μας, τὸ ἐγώ μας, τὸ χρῆμα μας. Ἔχουμε τόσες θρησκεῖες! Ἀλλὰ τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι εἶναι καμουφλαρισμένες, καὶ ὁ πονηρός μᾶς κάνει νὰ μὴ λέμε ὅτι εἴμαστε εἰδωλολάτρες, ἀλλὰ μᾶς κάνει στὴν πράξη τέτοιους. Λατρεύουμε λοιπὸν τὶς ἀνέσεις, τὶς συμβατικότητες, τὶς μικρότητες, τὴν σχετικοκρατία, τὴν συμφεροντολογία. Αὐτὰ εἶναι τὰ κάστρα, τὰ ὁποῖα ἔχουμε μέσα μας ὀχυρωμένα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐννοοῦμε νὰ τὰ ἀφήσουμε πολλὲς φορές, παρ’ ὅλο ποὺ στὴν ἐπιφάνεια βάζουμε ἕνα ἐπίχρισμα εὐλαβείας καὶ μιὰ συμβατικότητα θρησκευτικοφανείας.

Ἡ μεγάλη γιορτὴ ἔρχεται νὰ μᾶς πεῖ, μέσα στὴν συγκλονιστικὴ ἁπλότητα τοῦ Σπηλαίου, ὅτι στὴν καινούρια κτίση, στὴν νέα θρησκεία, ποὺ λέγεται Χριστιανισμός, δὲν ἔχουν τόπο οἱ συμβατικότητες, ἡ σχετικοκρατία τῶν τύπων. Γιὰ νὰ μπεῖς στὸ Σπήλαιο, χρειάζεται ἁγνὴ καρδιά. Τὸ μονοπάτι τῆς ἁγνότητος τῆς ψυχῆς καὶ τῶν διαθέσεων, αὐτὸ μᾶς προσεγγίζει πρὸς τὴν Βηθλεέμ. Καὶ μόνο ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ σθένος, τὴ δύναμη, τὴν εἰλικρίνεια νὰ ξεκολλήσουν τὸ ἄτομό τους ἀπ’ τὰ εἴδωλα, νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν λατρεία τοῦ Ἐγὼ καὶ τοῦ χρήματος, αὐτοὶ μποροῦν ν’ ἀντικρύσουν τὸ Βρέφος, αὐτοὶ μποροῦν νὰ συλλάβουν τὸ νόημα τῆς πίστεως καὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, τὸ νόημα τῆς ζωῆς ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ποὺ βρίσκεται ὑπὸ τὴν πνοὴν τοῦ Θεοῦ. 

Καὶ δὲν μπορεῖ ἡ ζωὴ νὰ κυβερνᾶται ἀπ’ αὐτὰ τὰ τόσο ψεύτικα καὶ ἀμφίβολα εἴδωλα. Ὅπως τὰ μάτια μας εἶναι πλασμένα γιὰ νὰ ἀντικρύζουν τὸ φῶς, τὰ αὐτιά μας νὰ ἀκοῦν τοὺς ἤχους, ἡ μύτη μας γιὰ νὰ εἰσπνέει τὸ ὀξυγόνο, ἔτσι καὶ οἱ ψυχὲς μας εἶναι νὰ νοιώθουν τὸν Θεό. Τὸ νόημα τῆς ψυχῆς μας δὲν εἶναι ἄλλο, δὲν εἶναι νὰ χορταίνει ἐπίγεια, σχετικὰ καὶ βρωμερὰ πολλάκις ἀγαθά. Ἀλλὰ νὰ μπορεῖ μὲ εἰλικρίνεια νὰ εἰσέρχεται στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Νὰ μπορεῖ νὰ ἀναπνέει τὸ μέγα γεγονὸς τῆς θεϊκῆς συγκαταβάσεως, τῆς ἀπόλυτης ἀγάπης, ἡ ὁποία εἶναι θυσία καὶ τὴν ὁποία μᾶς δείχνει σήμερα ἡ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.[…] Δὲν μπορεῖ ἡ ζωή μας ἐπάνω σ’ αὐτὸν τὸν πλανήτη νὰ βαδίσει ἀληθινά, σὲ μιὰ τροχιὰ πραγματική, ἐὰν δὲν εἰσέλθει στὴν σφαῖρα αὐτὴ τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος σαρκοῦται γιὰ νὰ σταυρωθεῖ μεθαύριον. Τοῦ μυστηρίου, ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ καὶ κορυφώνεται στὸν Γολγοθά. Τοῦ μυστηρίου μιᾶς τέτοιας συγκλονιστικῆς θυσίας, ἡ ὁποία εἶναι ξεχείλισμα εἰλικρινοῦς ἀγάπης, εἶναι δόσιμο γιὰ τὸν ἀγαπώμενο, εἶναι προσφορὰ γιὰ τὴν ἐξύψωση τοῦ πλάσματος.

Περιοδ. «Τόλμη», Τεῦχ. 80 Δεκέμβριος 2007

Ἀρχιμ. Ἠλία Μαστρογιαννόπουλου

πηγή ; ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΖΩΝΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...