/*--

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

«...δεν φοβάμαι τον διάβολο· τον Χρυσόστομο φοβάμαι...»

Η ιστορία διασώζει ένα περιστατικό ανάμεσα στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο και έναν υποτακτικό του, ενώ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ένα βράδυ ενώ κοιμόταν ο Χρυσόστομος συνέβη κάτι έκτακτο και ο υποτάκτικός του έπρεπε να τον ειδοποιήσει. Ενώ χτυπούσε επίμονα την πόρτα του δωματίου του, δεν έπαιρνε απάντηση και αναγκάστηκε να μπει μέσα. Έκπληκτος αντίκρισε τον Πατριάρχη να κοιμά ται στο δάπεδο και όχι στο κρεβάτι του. Απορημένος ο υποτακτικός του, του λέει 

«Δεν κοιμάστε στο κρεβάτι σας γιατί φοβάστε τον διάβολο, ε;» και ο Χρυσόστομος του απαντά: 

«Δεν φοβάμαι τον Διάβολο, αλλά τον Χρυσόστομο φοβάμαι».

Ποτέ η Εκκλησία δεν αψήφησε ή υποτίμησε τον Διάβολο. Γνωρίζει και αναγνωρίζει την δύναμή του. Γνωρίζει ότι βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση και «δίπλα στον καθένα», όπως σημειώνει ένας Γέροντας για να τονώσει την εγρήγορσή μας. Ακόμα και ο Χριστός του επέτρεψε να Τον πειράξει. Όμως ο Θεός αναγνωρίζει πολύ σοβαρά και το πρόσωπο του δημιουργήματός Του, του Ανθρώπου και γι’ αυτό του αναγνωρίζει και την απόλυτη ελευθερία των επιλογών και των κινήσεων στη ζωή του. Αναγνωρίζει την προσωπική ευθύνη που έχει ο Άνθρωπος για τον εαυτό του και τη ζωή του. Και ο άνθρωπος από την πλευρά του είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίζει την δική του προσωπική ευθύνη.

Ο Άνθρωπος καταδικάστηκε από τον Θεό σε μια υπέρτατη δωρεά: αυτή της «Ελευθερίας». Ελεύθερος ο άνθρωπος να διαφεντεύει τη ζωή του αλλά και να βιώνει το τίμημα των επιλογών του. Σημαντικός παράγοντας για τη διαχείριση αυτής της ελευθερίας είναι και η γνώση του εαυτού μας. Πόσο καλά μπορούμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας; Πόσο είμαστε σε ετοιμότητα να κάνουμε αυτοκριτική και αυτοέλεγχο και να μαθαίνουμε ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε; Είναι σημαντικό βήμα αυτό! Να μάθουμε τον εαυτό μας με ειλικρίνεια και έπειτα με την ίδια ειλικρίνεια μπορούμε και να αναζητήσουμε τον Θεό και να Τον προσεγγίσουμε. Να έρθουμε σε σχέση μαζί Του.

Όταν αποφασίσουμε να έρθουμε κατάματα με τον εαυτό μας, τότε θα εντοπίσουμε κακίες, ελαττώματα, αδυναμίες, φοβίες, κακές προδιαθέσεις. Θα εντοπίσουμε όμως και χαρίσματα και τάλαντα δοσμένα από τον Θεό. Ο άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος. Έχει πλεονεκτήματα και ελαττώματα. Τα ελαττώματά μας όμως είναι αυτά, τα οποία συχνά μας εμποδίζουν  να έρθουμε σε σχέση με τον Θεό. Είναι ο βαθύτερος εαυτός μας τον οποίο καμιά φορά δεν τον αναγνωρίζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι. Και όταν κάτι το αγνοούμε – θελημένα ή αθέλητα – τότε αναζητάμε να βρούμε ένα άλλο «θύμα» για να αποδώσουμε σε αυτό την ευθύνη για τις όποιες παρατυπίες, σφάλματα και αμαρτίες μας. Στην προκειμένη περίπτωση, με απίστευτη ευκολία επικαλούμαστε τον διάβολο ως μοναδικό υπεύθυνο και αίτιο του όποιου αμαρτήματός μας. Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Είπαμε ότι ο Διάβολος υπάρχει και γνωρίζουμε ότι διαρκώς διαβάλει. Όμως δεν ευθύνεται για όλα. 

Πρωταρχική ευθύνη έχουμε εμείς οι ίδιοι που δεν εντοπίσαμε τα ελαττώματά μας και δεν παλέψαμε να τα διορθώσουμε. Που δεν τολμάμε το άλμα της μετάνοιας, της αλλαγής δηλαδή τρόπου σκέψης και επομένως ζωής. Που αφήνουμε στον Διάβολο πόρτες ανοιχτές για να εισέλθει στην ψυχή μας. Έχουμε ευθύνη για τη Ζωή μας! Μεγάλη ευθύνη! Ο Θεός δεν επεμβαίνει στην ανθρώπινη ιστορία, στην ανθρώπινη πορεία. Εμείς χαράσσουμε την πορεία μας με τις επιλογές μας, οι οποίες εξαρτώνται κυρίως – αν όχι αποκλειστικά – από τον χαρακτήρα μας. Αληθεύει το ρητό ενός Γάλλου φιλοσόφου:

«Πρόσεχε τα λόγια σου, γίνονται πράξεις.
Πρόσεχε τις πράξεις σου, γίνονται συνήθειες.
Πρόσεχε τις συνήθειές σου, γίνονται χαρακτήρας.
Πρόσεχε τον χαρακτήρα σου, γίνεται η μοίρα σου».

Για να συμπληρώσει και ο Αριστοτέλης ότι «όπου ο πόνος σου, εκεί και το λάθος σου». Ό,τι είναι ο χαρακτήρας μας, αυτή είναι και η ζωή μας. Θυμάμαι τα λόγια ενός αγιορείτη Γέροντα που μου έλεγε 

«Παιδί μου, πολλές φορές πρέπει να φτάνουμε να λέμε στον Θεό «αλλα ρυσαι ημας – όχι από του Πονηρού – αλλά «εκ του κακου μας εαυτου».

Ας παρακαλούμε τον Θεό να μας χαρίζει το ακριβό δώρο της διάκρισης. Τη δυσκολότερη αρετή, κατά τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο. Να μας χαρίζει τη διάκριση και τη δύναμη να μπορούμε να ερχόμαστε «ενώπιος ενωπίω» με τον εαυτό μας, να εντοπίζουμε τα ελαττώματά μας, τις αδυναμίες και τις αμαρτίες μας. Να αναλαμβάνουμε την προσωπική ευθύνη της μετάνοιάς μας, της αλλαγής δηλαδή νοοτροπίας μας, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε μια ζωή «εν Θεω» και «συν Θεω».

Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι για να προσεγγίσουμε και να έρθουμε σε σχέση με τον Θεό, χρειάζεται να νικήσουμε το μεγαλύτερο είδωλο όλων: το είδωλο των ειδώλων, που δεν είναι άλλο από το «Εγώ»... τον ίδιο μας τον Εαυτό.

Του κ. Ανδρέα Χρονάκη
Υποψήφιου Διαδάκτορα Θεολογίας

πηγή : ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΝΕΑ
ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΟΛΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...