/*--

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

ΜΠOΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ O ΑΝΘΡΩΠOΣ

Τι γίνεται ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου μετά τόν θάνατο; Νομίζω δέν μποροῦμε νά τά λύσουμε καί ὅλα τά προβλήματα. Ξέρετε, εἶναι πολύ μεγάλο δρᾶμα νά νομίζεις ὅτι ἔχεις λύσει τά προβλήματά σου. Ἐπίσης, εἶναι ἄσχημο ἕνας δάσκαλος, ὅποιος ἀπό μᾶς κάνει τόν δάσκαλο, νά δίδει ἀπαντήσεις καί νά κλείνει τά θέματα. Στήν πορεία πρός Ἐμμαούς ὁ Κύριος κατ' ἀρχήν δίνει τή δυνατότητα στόν ἄλλον νά βγάλει τά ἀπωθημένα του. Γιά νά ἐκτονωθοῦν οἱ ἄνθρωποι, γιά νά ποῦν τόν λογισμό τους, γιά νά δείξουν τήν ἀπογοήτευσή τους, γιά νά φτάσουν στήν ἀπόγνωση. 

Λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος ὅτι δέν ὑπάρχει μεγαλύτερο ὅπλο ἀπό τήν ἀπόγνωση. Γιατί ὅταν κανείς ἀπογοητευθεῖ ἀπό ὅλα τά ἐγκόσμια, ὅπως λέει κι ὁ ἅγιος Νικόδημος, ὅταν φτάσουμε στήν ἀπιστία γιά τόν ἑαυτό μας, τότε ἀρχίζει νά ἀναδύεται μία ἄλλη πίστη καί μία ἄλλη δύναμη νά ὑπάρχει μέσα μας.

Αὐτό πού ἔχει σημασία δέν εἶναι ἄν θά ποῦμε μία κουβέντα σάν ἀπάντηση. Μποροῦμε νά δεχτοῦμε τή χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα μας καί νά ἀναχθεῖ ὅλο τό εἶναι μας σέ ἕνα ἄλλο χῶρο; Μποροῦμε νά ἐλπίζουμε στήν ἀνάσταση τῶν σωμάτων; Αὐτό εἶναι πού δίδει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτό πού ἔχει σημασία εἶναι, ὄχι νά λύνουμε τίς ἀπορίες μας μέ ἕνα τρόπο ἐγκυκλοπαιδικό, μέ τή λογική τοῦ κομπιοῦτερ, ἀλλά εἰ δυνατόν νά μετανοοῦμε, νά μπαίνουμε στήν ἄλλη λογική, τή λογική τῆς Ἐκκλησίας. Τότε καταλαβαίνουμε ὅτι ὅταν ὁ Χριστός φανερώνεται, κρύπτεται. Ὅταν γίνεται ἄφαντος, φανερώνεται. 

Αὐτό πού λέει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης: «ὁ Χριστός ἀπαντᾶ δι̉ ὧν ἀρνεῖται νά ἀπαντήσει». Ἄν, λοιπόν, δέν μποροῦμε νά ἀκοῦμε τή σιωπή Του, σημαίνει ὅτι δέν καταλαβαίνουμε τόν λόγο Του. Ἄν τυχόν νομίζουμε ὅτι τόν καταλαβαίνουμε, κάτι δέν πάει καλά μέσα μας. Τό μεγάλο πρᾶγμα εἶναι ὅτι ὑπάρχει ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία, μποροῦμε νά βάλουμε τόν ἑαυτό μας μέσα ἐκεῖ ὥστε σιγά-σιγά νά παίρνει αὐτή τήν ἄλλη λογική. Πρέπει μέ ταπείνωση νά τρεφόμαστε ἀπό τή στερεά τροφή πού προσφέρει ἡ Ἐκκλησία καί τότε νομίζω ὅτι συνέχεια ἡ καρδιά μαςθά εὐφραίνεται. 

Ἔχουμε ἕνα μεγάλο χρέος: διά τῆς ταπεινώσεως καί διά τῆς ὑπομονῆς νά δεχτοῦμε αὐτά τά μεγάλα τά ὁποῖα τελεσιουργεῖται στόν ὑπερῶον τόπο τόν λειτουργικό, γιά νά μπορέσουμε καί ἐμεῖς νά καταλάβουμε τί εἶναι ἄνθρωπος, νά χαροῦμε τή ζωή μας καί μετά χωρίς ἄλλα σχόλια νά δώσουμε τή δυνατότητα καί στούς ἄλλους νά χαροῦν τή ζωή τους. Αὐτό πού ἔχουμε νά κάνουμε εἶναι νά νιώσουμε ὅτι ἡ ἀγάπη "ἐκ τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι ἡμᾶς παρήγαγε" καί ἐάν τυχόν ὑπομένομε, στό τέλος ἀπό τή δακιμασία βγαίνει μία χαρά καί μία ἀγαλλίαση ἡ ὁποία ξεπερνᾶ ὅλες τίς δοκιμασίες.

Μία στιγμή στόν καθένα μας μπορεῖ νά δημιουργηθοῦν διάφορες ἀπορίες: Τί σημαίνει θάνατος, τί σημαίνει ἀνυπαρξία, μία στιγμή νά νιώσουμε ὅτι ὅλα εἶναι ἄχρωμα καί ἄοσμα, τότε τί νά κάνουμε; Ἐγώ λέω ἕνα πρᾶγμα: Νά περιμένομε. Νά περιμένομε ποῦ; Μέσα στήν Ἐκκλησία ὅπου νιώθεις ὅτι ὑπάρχει μία ζεστασιά καί μία εὐρυχωρία. Ὅπως λέμε τό ἔμβρυο μένει μέσα στή μήτρα τῆς μάνας του καί ἐπειδή μένει ἐκεῖ, συνέχεια αὐξάνει. Ἔτσι καί ἐμεῖς πρέπει νά μένομε μέσα στή μήτρα τῆς μητέρας μας Ἐκκλησίας, αὐτό πού λέμε μετά ἀπό τήν πορεία: "μεῖνον μεθ̉ ἡμῶν", μεῖνε μαζί μας καί ἐμεῖς θά μείνουμε μαζί Σου. Ἄλλα σχόλια δέν θέλουμε πιά. Ἐμεῖς θέλουμε νά μείνουμε μαζί Σου. Αὐτό μᾶς φτάνει. 

Ἔχει μεγάλη σημασία νά μείνουμε κάπου καί νά δοῦμε αὐτό «τό κάπου», τό Ἕνα γιά τό ὁποῖο εἴμαστε καί τό ὁποῖο μᾶς ἐκκολάπτει. Ὁ πόνος ἔχει νόημα ἐπειδή βρισκόμαστε στή μήτρα κάποιου πού μᾶς ἀγαπάει. Ἐκεῖ ὅποιος πολύ πονάει, σημαίνει ὅτι εἶναι ἠλεημένος καί μπορεῖ νά δεχτεῖ μεγάλα χαρίσματα.

Κλείνοντας, ἐγώ λέω ἕνα πρᾶγμα γιά τό ὁποῖο εἶμαι σίγουρος: Προσωπικά εἶμαι χαμένος, ἀλλά σᾶς λέω ἀδελφικά ὅτι ΜΠOΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ O ΑΝΘΡΩΠOΣ. Καί αὐτή ἡ ζωή ἡ ἀπεριόριστη, ἡ αἰώνια πού ἀρχίζει ἀπό τώρα, ἱερουργεῖται καί ὑπάρχει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τή μικρή τήν ἐλάχιστη καί περιφρονημένη ἡ ὁποία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς...

Μή μοῦ κάνετε ἄλλες ἐρωτήσεις, δῶστε ἄλλες ἀπαντήσεις. Ἐγώ θά σᾶς πῶ μόνο αὐτό: Κοιτάξτε, εἴμαστε χαμένοι, μπορεῖ ἐν στιγμῇ χρόνου νά σταματήσει ἡ καρδιά μας ἀλλά κάτι δέν σταματᾶ, βρέ παιδάκι μου, καί ἐγώ θέλω ἀπό ἐκεῖ καί πέρα νά πᾶμε. Καί ἀπό ἐκεῖ καί πέρα πᾶμε μέ τό σῶμα καί ἔρχεται ἡ ἀγαλλίαση καί ἡ χάρη τῆς Θεότητας μέσα στό σῶμα μας καί ἁγιάζεται ἡ ψυχή καί τό σῶμα καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ζοῦμε».

Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὁμιλία «Θάνατος καί χαρά».

Τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Βασιλείου Ἰβηρίτου
Προηγουμένου Μονῆς Ἰβήρων Ἁγ. Ὄρους

πηγή : 
Τριμηνιαία Ἔκδοση τοῦ Ἐπικοινωνιακοῦ καί Μορφωτικοῦ                                                                      Ἱδρύματος Ἱ. Μ. Γορτύνης καί Ἀρκαδίας

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...