/*--

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

«Xαῖρε λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν»

   
Τη συνείδηση μας την φύτεψε μέσα μας ο Θεός Δημιουργός. Είναι η φωνή του Θεού στα βάθη του είναι μας. Ο νόμος του Θεού είναι «γραπτὸς ἐν ταῖς καρδίαις» όλων (Ρωμ Β᾽15). Όμως, ποιός δεν το ξέρει – πολλές φορές σκοτίζεται η συνείδηση. Άνθρωποι γεμάτοι από προκατάληψη, επηρεασμένοι από ιδεολογίες διάφορες, πάμπολλες και διεστραμμένες, άνθρωποι που δουλεύουνε στα πάθη τους τα σκοτεινά και φθοροποιά. Όλα αυτά αμβλύνουν και αλλοιώνουν τη φωνή της συνείδησης. Και ενώ το παράπτωμα είναι ολοφάνερο, ακούμε τον παρεκτρεπόμενο να λέει:

– Δεν έχω τύψεις, δεν με ελέγχει η συνείδησή μου γι’ αυτό που κάνω!

Στ’ αλήθεια πόσοι άνθρωποι θα μπορούσαν να υποσχεθούν πως έχουν καθαρή συνείδηση;

Ιδιαίτερα σ’ ένα κόσμο σαν τον σημερινό όπου τα πάντα αυτονομούνται και δικαιολογούνται. Η συνείδηση έχει καταντήσει από καθάριο κρύσταλλο σε γυαλί θαμπό. Από καθρέπτης φωτεινός σε σκουριασμένο και σκοτεινό γυαλί. Ο Χριστός στην επί του όρους ομιλία Του λέγει: «εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;» (Ματθ. ΣΤ᾽ 23). Δηλαδή, εάν λοιπόν εκείνο που σου εδόθη – η συνείδηση – για να μεταδίδει φως σε σένα, γίνει σκοτάδι, σε πόσο σκοτάδι θα βυθισθής; (Ερμ. κ. Τρεμπέλα).

Τρομερό το κατάντημα. Όμως υπάρχει ελπίδα. Γιατί όση σκουριά και νά’ χει συσσωρευτεί στην επιφάνεια του καθρέπτη, όσο και νά’ χει πωρωθεί η συνείδηση από τη πλάνη και την αμαρτία, όσο και νά’ χουμε σπρώξει στο υποσυνείδητο όλα όσα μας ενοχλούν και αποστρεφόμαστε, όμως κάποια σπίθα μικρή, από το έλεος του Θεού, παραμένει. Και μέσα από τη στάχτη, φωνούλα μικρή εξακολουθεί να προκαλεί, να ελέγχει, να αποζητά το δίκιο και την αλήθεια. Να ποθεί κάθαρση και συγχώρηση. Αν ο άνθρωπος εξακολουθεί να αδιαφορεί σ’ αυτή τη φωνούλα, τότε οι συνέπειες είναι φοβερές.

Η συνείδηση αρρωσταίνει. Το καρκίνωμα του άγχους εμφανίζεται. Καταθλίβεται η ψυχή και βασανίζεται και υποφέρει από νευρασθένεια, αλλοίμονο, και ψυχασθένεια. Ποιός θα σώσει την ψυχή μας; Ποιός θα γιάνει την πληγή της; Ποιός θα την καθαρίσει από τη μαυρίλα και τον ρύπο της αμαρτίας; Ο στίχος του Ακαθίστου ύμνου «χαῖρε λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν» απευθύνεται στην Υπεραγία Θεοτόκο, τη Μητέρα του Κυρίου, αλλά και Μάννα όλων των πιστών. 

Την προσαγορεύει σαν λουτήρα που πλένει και καθαρίζει τη ψυχή απ’ όλα εκείνα που λερώνουν και βασανίζουν τον άνθρωπο. Είναι φανερό πως εδώ υπονοείται το Λουτρό της Εξομολογήσεως, το μόνο ικανό να φέρει τη πολυπόθητη ΚΑΘΑΡΣΗ. Και όταν η εξομολόγηση είναι αποτέλεσμα «καρδίας συντετριμένης» τότε ακολουθεί η Θεία Κοινωνία. «τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ…καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων» (Εβρ. Θ᾽ 14).

Ο ιερός υμνωδός του Ακαθίστου ύμνου ατενίζει προς την Παναγία. Τη βλέπει να βαστά μέσα της τον Χριστό που πρόκειται να χύσει το αίμα Του (που είναι δικό της αίμα) για μας τους αμαρτωλούς. Και με τη ποιητική του φαντασία την ονομάζει λουτήρα εκπλύνοντα συνείδησιν.

Όλοι εμείς που κατά τη διάρκεια της Αγίας και Μεγ. Τεσσαρακοστής κάθε Παρασκευή θα της απευθύνουμε εκείνα τα πολλαπλά – όπως της πρέπει – «χαίρε», μην αμελήσουμε αυτό το Λουτρό. Να μην ανεχθούμε μήτε και τη μικρότερη ακαθαρσία. Τότε μαζί με το «χαίρε» προς την Παρθένον, ας ευχηθούμε να χαίρει και η αναγεννημένη και κεκαθαρμένη ψυχή μας.

πηγή  : ΛΥΧΝΟΣ A GREEK ORTHODOX PERIODICAL FOR YOUNG PEOPLE

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...