/*--

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

«Ἡ ἄρνησις τοῦ Πέτρου »

«Οὐκ οἶδα τόν ἄνθρωπον». (Μάρκ. 14,71) Mεγάλη ἑβδομάδα! Ἡμέρες πόνου καί πάθους. Ἡμέρες κατά τίς ὁποῖες κάθε εὐαίσθητη χριστιανική ψυχή δονεῖται καί κάμπτεται στή θέα τοῦ ἐσταυρωμένου Λυτρωτοῦ, ὁ ὁποῖος ζεῖ δράμα καί μαρτύριο, καί ὡς ἄνθρωπος λυπᾶται καί ἀδημονεῖ. (Ματθ. 26, 37) Ὁ ξένος, κατά τόν Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθαίας, συλλαμβάνεται ὡς κοινός κακοῦργος ἀπό τόν δυσεβῆ καί παράνομο ἑβραϊκό λαό καί καταδικάζεται εἰς τόν πλέον ἀτιμωτικό θάνατο, τόν θάνατο διά Σταυροῦ.


Τό Ἅγιο σῶμα Του, ὅπως ὁ Ἠσαΐας εἶχε προφητεύσει, εἶναι μία πληγή καί ἕνα τραῦμα. Ὁ νῶτος Του ἀπό τό φρικτό φραγγέλιο, τό πρόσωπό Του ἀπό τούς κολαφισμούς, τούς ἐμπτυσμούς καί τά ραπίσματα, ἡ κεφαλή Του, τό ταμεῖον τῆς σκέψεως καί τῆς χάριτος, ἀπό τά ἀγκάθια καί τά κτυπήματα, τό στόμα Του ἀπό τήν κερασθείσα χολή καί τό ὄξος, τά αὐτιά Του ἀπό τίς φρικτές βλασφημίες, τά χέρια καί τά πόδια Του ἀπό τά σουβλερά καρφιά καί ἡ πλευρά Του ἀπό τήν αἰχμηρή λόγχη. « Ἕκαστον μέλος τῆς ἁγίας σου σαρκός ἀτιμίαν δι’ ἡμᾶς ὑπέμεινε…», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας τό βράδυ τῶν Ἀχράντων Παθῶν.

Τό σκληρό, ὀδυνηρό καί ἀπάνθρωπο αὐτό σωματικό μαρτύριο καρτερικά καί ἀγόγγυστα τό ὑπομένει ὁ Κύριός μας. Ὑπομένει τήν ταπείνωση, τήν περιφρόνηση, τούς γέλωτες, τόν πόνο. Ἐκεῖνο ὅμως πού τόν συγκλονίζει καί τόν καταβάλλει εἶναι τό ἄλλο, τό ψυχικό μαρτύριο, τό ὁποῖο εἶναι ἀσύγκριτα σκληρότερο καί ὀδυνηρότερο γι’ Αὐτόν. Ἡ ψυχή Του πονᾶ ἀβάστακτα ὅταν βλέπει ἕνα λαό τόν ὁποῖο ἀγάπησε τρυφερά καί εὐεργέτησε πολυειδῶς καί πολυτρόπως νά κραυγάζει «σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν» (Λουκ. 23,21).

Τί ἀχαριστία! Τί ἀγνωμοσύνη! Τί παράπονο, ὅταν οἱ ἄμεσα εὐεργετηθέντες ἀπ’ Αὐτόν, τοῦ προσφέρουν ἀντί τοῦ μάννα χολή, ἀντί τοῦ ὕδατος ὄξος, ἀντί ἀγάπης καί εὐγνωμοσύνης Σταυρό καί θάνατο. Ἀλλά καί τοῦτο τό ἀντέχει, τό βαστᾶ, τό ὑπομένει. Ἄν ὅμως ὁ λαός τοῦ Ἰσραήλ δέν Τόν κατανόησε καί δέν Τοῦ ἀνταπέδωσε τήν ὀφειλόμενη ἀγάπη, οἱ δώδεκα ἐκεῖνοι μαθητές Του τί ἔγιναν; Τί ἔπαθαν; Γιατί Τόν ἐγκατέλειψαν μόνο καί ἀβοήθητο, γιατί Τόν ἄφησαν μονώτατο μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς; Ἐκεῖνοι δέν ἦταν πού τούς πῆρε ἀπό τήν βάρκα καί τούς ἔκανε ἁλιεῖς ἀνθρώπων; Ἐκεῖνοι δέν ἦταν πού ἔζησαν κοντά Του τρία χρόνια, διδάχτηκαν ἀπ’ αὐτόν τά ὡραιότερα μαθήματα στή γῆ, γεύτηκαν τήν πλούσια ἀγάπη Του καί ἀπήλαυσαν τούς θησαυρούς τῆς σοφίας καί τῆς χάρης Του; 

Αὐτοί δέν ἦταν πού ὑπόσχονταν σέ Κεῖνον ὅτι ποτέ δέν θά Τόν ἐγκαταλείψουν καί ποτέ δέ θά Τόν προδώσουν, ἀλλά θά Τόν ἀκολουθήσουν καί εἰς τήν φυλακή καί εἰς τόν θάνατο; Θεέ μου! Ὅλα στή στιγμή λησμονήθηκαν. Ὅλα φαίνεται ξεχάστηκαν. Ὅλοι Σέ ἐγκατέλειψαν. Ὁ φλογερότερος τῶν μαθητῶν Σου Σέ ἀρνήθηκε καί ὁ ἄλλος Σέ πρόδωσε. Εἶναι δύσκολο, ἀδελφοί μου, νά κατανοήσομε καί νά σκιαγραφήσουμε τό ψυχικό ἐκεῖνο μαρτύριο τό ὁποῖο ὑφίστατο ὁ Κύριος ἐκεῖνες τίς συγκλονιστικές στιγμές. Ἡ ψυχή Του ὁμοίαζε μέ πλοῖο ἐν μέσῳ ὠκεανοῦ κλυδωνιζόμενο ὑπό τῶν κυμάτων.

Μόνος καί ἀνυπεράσπιστος μπροστά στό πλῆθος τοῦ ὄχλου, πού Τοῦ ἀπέδιδε κατηγορίες, ὕβρεις καί συκοφαντίες. Δύο ἀπό τούς ἀγαπημένους μαθητές Του, ὁ Ἰωάννης καί ὁ Πέτρος δειλά καί φοβισμένα Τόν ἀκολουθοῦν ἀπό μακριά γιά νά φθάσουν στήν αὐλή τοῦ Ἄννα καί τοῦ Καϊάφα καί νά ἰδοῦν τό τέλος. Ὁ ἀναμάρτητος ἤρεμος καί σιωπῶν δικάζεται. Ὁ Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος «ἦν γνωστός τῷ ἀρχιερεῖ», (Ἰωάν. 18,16) εἰσέρχεται καί ἄφωνος παρακολουθεῖ τά δρώμενα. Μεσολαβεῖ γιά τόν Πέτρο, καί ἐκεῖνος, χάρη στή μεσολάβηση, φθάνει ἕως τήν αὐλή τοῦ Ἄννα. Τό δικαστήριο σείεται. Οἱ πληρωμένοι ψευδομάρτυρες ἀραδιάζουν τά ψέμματά τους κατηγορώντας τόν Ἰησοῦ ὅτι, ὅτι, ὅτι... καί ὁ λαός μέ φθόνο καί κραυγές ἐπιμένει «σταυρωθήτω, σταυρωθήτω...» (Ματθ. 27,23).

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ποιητής τοῦ παντός, ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, χλευάζεται, ραπίζεται, ἐμπτύεται καί βασανίζεται γιά νά παραδώσει σέ μᾶς τήν εἰκόνα τῆς τέλειας ὑπομονῆς καί ἄκρας ταπείνωσης καί «ἵνα ἡμεῖς ἀκολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ, γινόμενοι ὑπήκοοι μέχρι θανάτου»... Ὁ ἄλλοτε φλογερός καί αὐθόρμητος Πέτρος, κυριευόμενος ἀπό φόβο καί δειλία στιγμιαία, γίνεται ὁ ἑκούσιος ἀρνητής τοῦ Διδασκάλου. Ἐκείνη τήν νύκτα μπροστά σέ μία παιδίσκη καί ἕναν θυρωρό πού τόν ἀναγνωρίζουν, ἀρνεῖται τρεῖς φορές τόν Κύριο καί μάλιστα μέ ὅρκους καί κατάρες, ὅτι δέν τόν ξέρει, δέν τόν γνωρίζει, δέν τόν εἶδε ποτέ στή ζωή του.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θεολογώντας ἐξηγοῦν, ὅτι ἡ ἄρνηση τοῦ Πέτρου ἦταν ἀποτέλεσμα πτώσεως, ἡ δέ πτώση ἀποτέλεσμα τῆς ὀλιγοπιστίας του καί ἐκείνη ἀποτέλεσμα τῆς ὑπερηφανείας του. Ὑπερηφανεύτηκε ὁ Πέτρος, καί ὅπου ὑπερηφάνεια ἐκεῖ καί πτώση. Ὅμως ἡ κατάσταση αὐτή δέν ἦταν μόνιμη, ἦταν προσωρινή, ἦταν στιγμιαία. Ὅταν ὁ Κύριος, στρέφοντας τό πρόσωπό Του πρός αὐτόν καί ρίχνοντάς του μία ματιά παραπόνου, τοῦ ὑπενθύμισε τή ρήση Του, ὁ μαθητής αἰσθάνθηκε τό ὀλίσθημα καί τό βαρύτατο ἁμάρτημά του. Ἄκουσε τόν πετεινό νά λαλεῖ καί ἐνθυμούμενος τά λόγια τοῦ Διδασκάλου βγῆκε ἔξω καί ἔκλαυσε πικρῶς.

Μετανόησε ὁ Πέτρος, μετανόησε εἰλικρινά, γνήσια. Ἰδού τό μεγαλεῖο μιᾶς ταπεινῆς ψυχῆς. Ἰδού τό μυστικό τῆς σωτηρίας. Αὐτό τό μεγαλεῖο τῆς μετάνοιας τῆς ψυχῆς τοῦ Πέτρου ἀλλά καί τό πέλαγος τῆς ἀγάπης καί εὐσπλαχνίας τοῦ Κυρίου, ἑνώθηκαν γιά νά δώσουν τήν ἄφεση καί συγχώρηση. Συγχωρήθηκε ὁ Πέτρος καί ἔγινε φλογερότερος. Ἀπό δῶ καί ἐμπρός δέν θά δειλιάσει σέ τίποτα, δέν θά ντραπεῖ τούς ἐνδόξους, δέν θά φοβηθεῖ τούς ἰσχυρούς, δέν θά ὑπολογίσει κόπους, ἀλλά θά κηρύξει «Χριστόν, καί τοῦτον ἐσταυρωμένον». Ἐκείνου τό κήρυγμα θά ἀκούσει τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τό πλῆθος τοῦ συγκεντρωμένου λαοῦ στά Ἱεροσόλυμα καί θά πιστέψουν τρεῖς χιλιάδες ψυχές δημιουργώντας τήν πρώτη Ἐκκλησία.

Ἐκεῖνος θά ἀπολογηθεῖ μπροστά σέ ἐξουσίες καί συνέδρια, σέ ἄρχοντες καί ἡγεμόνες, ὑστερούμενος, φυλακιζόμενος, κακουχούμενος. Ἐκεῖνος θά ὀργώσει τήν γῆ μαζί μέ τούς ἄλλους Ἀποστόλους, μεταφέροντας τό μήνυμα τῆς Ἀνάστασης καί τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Ἐκεῖνος θά φτάσει μέχρι τό πάθος καί τό μαρτύριο, χάριν τῆς ἀγάπης του πρός τόν Διδάσκαλο καί θά θυσιαστεῖ πάνω σέ σταυρό, ὅπως καί ὁ ἀγαπημένος Νυμφίος του. Αὐτός, ὁ Πέτρος, ὁ κορυφαῖος τῶν Ἀποστόλων, ἡ πέτρα τῆς πίστεως, τό ὑπόδειγμα τῆς μετανοίας, τό ἑδραίωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ χαρά τῶν πιστῶν γίνεται κάθε ἐποχή, ἀλλά καί σήμερα, παράδειγμα μετανοίας, σανίδα σωτηρίας καί αἰτία ἐπιστροφῆς. 

Ἄς τόν μιμηθοῦμε ἀδελφοί. Ἄς ἐξετάσουμε τή συνείδησή μας πόσες φορές κι ἐμεῖς ἀρνηθήκαμε τόν Κύριο καί Θεό μας, πόσες φορές ἠθελημένα ἤ ἀθέλητα Τόν λυπήσαμε, Τόν ὑβρίσαμε, Τόν προδώσαμε καί ἄς πάρουμε τήν γενναία ἀπόφαση, ποτέ πιά νά μήν τό ἐπαναλάβουμε. Νά Τόν πλησιάσουμε περισσότερο, νά Τόν ἀγαπήσουμε θερμοτέρα καί μέ πεῖσμα νά Τόν ὁμολογοῦμε παντοῦ, Ἅγιο, Κύριο καί Θεό μας.

Τοῦ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβυτέρου
Ἐμμανουήλ Μπαριωτάκη,
Ἀρχιερ. Ἐπιτρόπου Δυτ. Κισάμου

πηγή : ΧΡΙΣΤΟΣ & ΚΟΣΜΟΣ
Διμηνιαῖο Περιοδικό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κισάμου & Σελίνου

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...