/*--

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ

Στήν αἴθουσα συνεδρίων τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου στόν Πεντάλοφο Γουμένισσας, Μετοχίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πραγματοποιήθηκε ἀπό 31-8 ἕως 1η-9-2011 Συνέδριο περί Μοναχισμοῦ, μέ τή συμπλήρωση τριάντα ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Κοινοβίου.

Τό Συνέδριο χαιρέτισαν θερμά ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους Γέρων Νικόδημος Ἁγιοπαυλίτης, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας ἱερομόναχος Θεολόγος, ὁ περιφερειάρχης Μακεδονίας Παναγιώτης Ψωμιάδης καί ὁ δήμαρχος Παιονίας Ἀ. Λαπόρδας. Τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν κήρυξε ὁ Καθηγούμενος τοῦ Κοινοβίου ἀρχιμ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀνέγνωσε καί μελέτη τοῦ ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου περί τοῦ εὐαγγελικοῦ μοναχισμοῦ καί τῆς ὀργανώσεως τοῦ κοινοβίου, μέ γνώση τῆς ἱστορίας, τῶν μοναχικῶν θεσμῶν καί τῆς σημερινῆς καταστάσεως τοῦ Μοναχισμοῦ. Ὁ ἱερομ. Χρυσόστομος Ἁγιονικοδημίτης ἔκανε τήν εἰσαγωγική ὁμιλία τῆς τριαντάχρονης ἱστορίας τοῦ Κοινοβίου τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου.

Πραγματοποιήθηκαν ὀκτώ ἐνδιαφέρουσες εἰσηγήσεις ἀπό διακεκριμένους ρασοφόρους. Ἀναπτύχθηκαν θέματα διάφορα περί τοῦ Μοναχισμοῦ. Ὑπῆρξε καί αὐτοκριτική, γιά τό ποιός θά πρέπει νά εἶναι ὁ γνήσιος πνευματικός πατέρας, τί θά τόν χαρακτηρίζει καί τί θά πρέπει νά ἀπουσιάζει ἀπό αὐτόν γιά νά καθοδηγεῖ ψυχές ὀρθά. Πῶς στέκεται ὁ Μοναχισμός στή σύγχρονη πνευματική καί οἰκονομική κρίση. Τό παράδειγμά του, ἐγκρατείας, μετανοίας καί σεμνότητος, εἶναι ἐνδεικτικό καί διδακτικό.

Παρουσιάστηκαν φωτεινές μορφές σύγχρονων Γερόντων πού μέ τόν λόγο, τήν ἐμπειρία καί τό βίωμά τους βοήθησαν πολλούς πολύ. Εἰπώθηκε πώς ὁ Μοναχισμός εἶναι εὐαγγελιοπαράδοτος καί ἁγιοπατερικός. Ἀναφέρθηκαν στοιχεῖα καί σημεῖα τριβῆς καί διαφορᾶς Μονῶν καί ἐπισκόπων μέ βάση τήν ἱστορία, τήν παράδοση καί τή νεότερη νομολογία. Τονίστηκε πώς τό γνήσια ἀναγεννητικό κίνημα τῶν ἱεροπρεπῶν Ἁγιορειτῶν λεγομένων Κολλυβάδων στάθηκε ὑποστηρικτής τῶν πατρώων, ἀναγεννητής τῆς παραδόσεως, αὐστηρός ἐλεγκτής τῶν αἱρετικῶν, τῶν διαφωτιστῶν καί τῶν μοντέρνων παρερμηνευτῶν. Ἐντοπίσθηκε ἡ μοναχική πολιτεία ὡς ἰσάγγελος μοναχική βιοτή βάσει τῶν ἀποφθεγμάτων ὁσίων πατέρων.

Τέλος ἀναφέρθηκε πώς ἡ φυγή τοῦ Μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο δέν γίνεται ἀπό μίσος στόν κόσμο ἀλλά ἀπό μεγάλη ἀγάπη στόν Θεό. Ὁ ἐγκλεισμός στό κελλί του δέν γίνεται γιά νά ἀπομονωθεῖ, ἀλλά γιά νά μελετήσει, νά προσευχηθεῖ, νά γνωρίσει καλύτερα τόν ἑαυτό του καί νά τόν διορθώσει. Ὁ ἀββᾶς Μωυσῆς λέγει: «Κάθου εἰς τό κελλίον σου καί αὐτό σέ διδάξει πάντα».

Σέ μιά ἐποχή ταραγμένη, συγχύσεως, θορύβου, στενοχώριας καί ἀπελπισίας, τί ἔχει νά πεῖ ὁ Μοναχισμός; Οἱ Μοναχοί εἶναι φυγόπονοι και μισόκοσμοι; Εἶναι ἑαυτούληδες καί καλοπερασάκηδες; Κοιτοῦν τόν ἑαυτό τους καί δέν νοιάζονται γιά τίποτε ἄλλο; Ὄχι!

Στήν ἡσυχία τῆς ἐρήμου, στήν κοινωνία τοῦ Κοινοβίου, στήν τάξη τῶν σκητῶν καί τή γαλήνη τῶν κελλιῶν ἐπικρατεῖ εἰρήνη. Δέν κυριαρχεῖ ἡ σύγχυση, ὁ θόρυβος καί ἡ ταραχή. Ἡ ἀκτημοσύνη τῶν Μοναχῶν, ἡ ἐγκράτεια, ἡ σωφροσύνη, ἡ σεμνότητα, ἡ ὀλιγάρκεια καί ἡ ταπεινοφροσύνη τούς ἐλευθερώνουν, τούς ἀναπτερώνουν, τούς χαροποιοῦν.

Ὁ Μοναχός δέν φοβᾶται τίς δοκιμασίες καί τούς πειρασμούς, τά προβλήματα καί τίς δυσκολίες, ἀλλά ὡριμάζει μέσα ἀπό αὐτά.  Δέν μπορεῖ ὁ καλός Μοναχός νά μισεῖ τόν κόσμο, τόν ἄνθρωπο, τόν συνάνθρωπο, ἀλλά τό κοσμικό καί ἀντίθεο φρόνημα. Δέν ὀκνεύει ὁ Μοναχός, ἀλλά ἐργάζεται, διακονεῖ, ἀγωνίζεται, προσπαθεῖ, πέφτει καί σηκώνεται συνεχῶς. Ζεῖ γιά τούς ἁπλούς καί ὄχι γιά τόν ἑαυτό του, τόν ὁποῖο κρίνει καί αὐστηρά. Δέν εἶναι σκληροί, ἀδιάφοροι καί ἀκατάδεκτοι οἱ Μοναχοί. Συμπονοῦν, συμπαρίστανται, συναντιλαμβάνονται καί προσεύχονται.

Εἶναι ἀλήθεια πώς ἔχει παρεξηγηθεῖ ἀπό πολλούς ὁ Μοναχισμός. Θεωρεῖται ἀχρείαστος καί ἄχρηστος, ἀνώφελος καί ἀνοημάτιστος. Ὅλοι μποροῦν νά κάνουν σήμερα τά πάντα καί μόνο νά ἀγαπᾶς τόν Θεό ὁλοκληρωτικά δέν μπορεῖς. Ὁ Μοναχισμός ἔχει λαμπρή ἱστορία, μεγάλη προσφορά, δίκαιη ἐκτίμηση καί δικαιολογημένο θαυμασμό ἀπό πολλούς. Ὡς πρόσωπα ὁρισμένοι μπορεῖ νά λανθάνουν καί νά καθίστανται ἀξιολύπητοι. Ὁ Μοναχισμός ὅμως, ὡς ἱερός καί ἀρχαῖος θεσμός, παραμένει ἀξιόπιστος καί ἀξιοσέβαστος. Ἔχει πολλά νά πεῖ στόν σύγχρονο παραπαίοντα κόσμο. Ἔχει νά φωτίσει, νά παρηγορήσει πολλούς, καί σήμερα καί αὔριο. Μήν εὔκολα τόν κατηγοροῦμε ὡς ἐλεγχόμενοι ἀπό αὐτόν. Ὁ Μοναχισμός θά χρειαστεῖ ἀκόμη πιό πολύ. Δέν εἶπε ἀκόμη τόν τελευταῖο λόγο του. Δέν εἶπε «δι᾿ εὐχῶν». Γνωρίζει νά ὑπομένει καί νά ἀγαπᾶ ἀληθινά.

(Ἄρθρο τοῦ Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου, πού δημοσιεύθηκε στίς 18-9-2011 στήν ἐφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»).

πηγή : ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΟΙ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ»

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...