/*--

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

ΘΑΡΡΟΣ! .. «Θάρσει, τέκνον».

Στ´ Ματθαίου - Ματθ. θ´ 1-8

Διωγμένος ὁ Χριστός μας ἀπό τούς Γεργεσηνούς ἐπιστρέφει μέ τό πλοιάριο στήν πόλη Του, τήν Καπερναούμ. Σέ λίγο φέρνουν μπροστά Του ἕναν παράλυτο ἐπάνω σέ κρεβάτι. Τέσσερις τόν κουβαλοῦσαν, κι ὅταν διαβάσει κανείς τίς λεπτομέρειες πού διασώζουν οἱ ἄλλοι εὐαγγελιστές, ὅτι δηλαδή ἀνέβηκαν ἐπάνω στή στέγη τοῦ σπιτιοῦ, ἔβγαλαν τά κεραμίδια πάνω ἀπό τό δωμάτιο ὅπου βρισκόταν ὁ Κύριος καί κατέβασαν μέ σκοινιά τό κρεβάτι μπροστά Του, καταλαβαίνει πόση πίστη εἶχαν ὅλοι τους –κι ὁ ἴδιος ὁ παράλυτος.

Τή διέκρινε ὁ Κύριος τήν πίστη τους αὐτή καί ἀμέσως στρέφεται στόν ἄρρωστο:

— Ἔχε θάρρος, παιδί μου, τοῦ λέει. Οἱ ἁμαρτίες σου σοῦ συγχωροῦνται...

— Βλασφημεῖ!!!

Ἔντονη διαμαρτυρία ἀπό τούς γραμματεῖς πού ἦταν ἐκεῖ. Ὄχι ἔτσι πού ν’ ἀκουστεῖ δημόσια, ἀλλά μέσα τους, στό νοῦ, στήν καρδιά τους. Διότι –σκέφτονταν– πῶς τολμᾶ αὐτός νά σφετερίζεται δικαίωμα πού μόνον ὁ Θεός ἔχει; (Βλέπεις, δέν Τόν πίστευαν γιά Θεό). Ἀμέσως ὁ Χριστός, ὡς Θεός πού ἦταν, ἀκούει τήν ἐσωτερική τους αὐτή διαμαρτυρία. Καί τούς ρωτᾶ:

— Γιατί σκέφτεστε μέσα σας πονηρά πράγματα; Τί εἶναι εὐκολότερο· νά πῶ στόν ἄρρωστο «σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες» ἤ νά τοῦ πῶ «σήκω πάνω καί περπάτα»; (Ἐσεῖς θεωρεῖτε εὐκολότερο τό πρῶτο, διότι νομίζετε ὅτι αὐθαίρετα τό λέω, χωρίς καί νά πραγματοποιεῖται, ἐνῶ τό δεύτερο τό θεωρεῖτε δύσκολο νά τό κάνω, διότι εἶναι κάτι ἁπτό, θαῦμα φανερό, πού θά δείξει μπροστά στά μάτια ὅλων ἄν εἶμαι Θεός ἤ ὄχι). Γιά νά δεῖτε λοιπόν ὅτι ἔχω τήν ἐξουσία νά συγχωρῶ ἁμαρτίες, διότι εἶμαι Θεός, θά κάνω τώρα τό ἀνέλπιστο γιά σᾶς.

Καί ἀμέσως στρέφεται στόν παράλυτο:

— Σήκω ἐπάνω, πάρε καί τό κρεβάτι στόν ὦμο σου καί πή γαι νε σπίτι σου.

Τήν ἴδια στιγμή σηκώθηκε, φορτώθη κε καί τό κρεβάτι καί ἔφυγε γιά τό σπί τι του. Τά ’χασαν ὅλοι. Καί δόξασαν τόν Θεό γιά τά θαυμαστά αὐτά πού ἔβλεπαν μέ τά μάτια τους. Ἐκτός, βέβαια, ἀπό τούς γραμματεῖς...
􀀃􀀁􀀃􀀁􀀃
«Θάρσει, τέκνον».

Εἶχε τήν πίστη ὁ παράλυτος ὅτι ὁ Χριστός μποροῦσε νά τόν θεραπεύσει. Ἐντούτοις κάτι σάν νά τοῦ δάγκωνε τήν καρδιά· μιά ἐπιφύλαξη, μιά ἀμφιβολία τόν ἔδερνε. Καί τόν ἔκανε νά ἀποθαρρύνεται, νά καταπίπτει. Μή πως, σκεφτόταν, δέν μέ κάνει καλά ὁ Χριστός, ὄχι γιατί δέν ἔχει τή δύναμη, ἀλλά γιατί εἶμαι ἁμαρτωλός; Ἔχω πολλές ἁμαρτίες διαπράξει στή ζωή μου, καί πῶς τώρα θά θεραπευθῶ; Εἶμαι ἄξιος; Μπορῶ νά δῶ τόν Χριστό κατάματα; Μήπως μόλις μέ δεῖ, μέ διώξει; Αὐτά καί τέτοια τοῦ κατέτρωγαν τήν καρδιά.

Γι’ αὐτό ὁ Κύριός μας τοῦ εἶπε αὐτά τά λόγια. Δύο λέξεις. Ὡστόσο ἀρκετές γιά νά χύσουν βάλσαμο εἰρήνης στήν ταραγμένη του ψυχή. Δύο λέξεις... Πόσο, ἀλήθεια, δυνατές! Ὄχι γιά ἄλλο λόγο, ἀλλά ἐπειδή τίς λέει ὁ Χριστός. 

«Ἔχε θάρρος, παιδί μου». Μή φοβᾶσαι. Ὅλα θά πᾶνε καλά!

Καί σύ, φίλε μου, ἴσως κάτι μέσα σου αὐτές τίς μέρες, αὐτές τίς στιγμές νά ἔχεις πού σέ κάνει νά φοβᾶσαι, νά χάνεις τό θάρρος σου, νά ἀπελπίζεσαι. Πολλά μπορεῖ νά 􀀂ναι αὐτά. Ζοῦμε, βλέπεις, καί σέ δύσκολες μέρες ἀπό κάθε ἄποψη. Ὅ,τι καί νά 􀀂ναι, μήν τά χάνεις. Ὅσο καταφεύγεις στόν Χριστό, μέ πίστη καί πόθο, ἔχε θάρρος. Κάτι πολύ σπουδαῖο, μεγάλο, ὡραῖο γιά σένα ἑτοιμάζει ὁ Κύριος. Τώρα ἀκόμα δέν τό βλέπεις· θά τό δεῖς ὅμως. Καί ἡ καρδιά σου θά νιώσει ἀνακούφιση, εὐτυχία, ἀγαλλίαση.

Μόνο αὔξησε τήν ἀγάπη, τήν ἀφοσίωσή σου πρός Αὐτόν. Στηρίξου πάνω Του. Ἀκολούθησε τό δρόμο πού σοῦ ὑποδεικνύει. Καί μή φοβᾶσαι.

«Θάρσει, τέκνον»!

πηγή : Προς τη ΝΙΚΗ
           ΜΗΝΙΑΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...