/*--

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, διατυπωθεῖσα ὑπὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὑπὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὑπὸ τῶν Ἁγίων Συνόδων, περὶ τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἡ ἑξῆς: αἱ αἱρέσεις δὲν εἶναι Ἐκκλησία, οὔτε δύνανται νὰ εἶναι Ἐκκλησία. Διὰ τοῦτο δὲν δύνανται αὗται νὰ ἔχουν τὰ Ἅγια Μυστήρια, ἰδιαιτέρως δὲ τὸ Μυστήριον τῆς Εὐχαριστίας, τὸ Μυστήριον τοῦτο τῶν μυστηρίων. Διότι ἀκριβῶς ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι τὸ πᾶν καὶ τὰ πάντα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ: καὶ Αὐτὸς ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς καὶ ἡ ἰδία ἡ Ἐκκλησία καὶ γενικῶς πᾶν τὸ τοῦ Θεανθρώπου.

Intercommunio, δηλαδὴ ἡ διακοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἐν τοῖς Ἁγίοις Μυστηρίοις, ἰδιαιτέρως ἐν τῇ θείᾳ Εὐχαριστίᾳ, εἶναι ἡ πλέον ἀναίσχυντος προδοσία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ προδοσία τοῦ Ἰούδα. Πρόκειται μάλιστα περὶ προδοσίας ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀποστολικῆς, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγιοπατερικῆς, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγιοπαραδοσιακῆς, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μιᾶς καὶ μοναδικῆς.Ἐνταῦθα θὰ πρέπει νὰ σταματήσῃ τὶς τὸν χριστοποιημένον νοῦν του καὶ τὴν συνείδησιν ἐνώπιον μερικῶν ἁγίων γεγονότων, ἁγίων μηνυμάτων καὶ ἁγίων ἐντολῶν.

Πρῶτον, πρέπει νὰ διερωτηθῶμεν ἐπὶ ποίας Ἐκκλησιολογίας καὶ ἐπὶ ποίας Θεολογίας περὶ τῆς Ἐκκλησίας θεμελιοῦται ἡ λεγομένη «intercommunio »; Διότι ὁλόκληρος ἡ Ὀρθόδοξος θεολογία τῆς Ἐκκλησίας περὶ τῆςἘκκλησίας βασίζεται καὶ θεμελιοῦται ὄχι εἰς τὴν «intercommunio » (διακοινωνίαν), ἀλλ᾽ ἐπὶ τῆς θεανθρωπίνης πραγματικότητος τῆς communio, δηλαδὴ ἐπὶ τῆς θεανθρωπίνης Κοινωνίας (πρβλ. Α´ Κορ. 1,9· 10, 16–17. Β´ Κορ. 13, 13. Ἑβρ. 2, 14· 3, 14. Α´ Ἰω. 13), ἐνῷ ἡ ἔννοια intercommunio, διακοινωνία, εἶναι καθ᾽ ἑαυτὴν ἀντιφατικὴ καὶ ὁλοτελῶς ἀδιανόητος διὰ τὴν ὀρθόδοξον καθολικὴν συνείδησιν.

Τὸ δεύτερον γεγονός, μάλιστα δὲ ἱερὸν γεγονὸς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, εἶναι τὸ ἑξῆς: Εἰς τὴν ὀρθόδοξον διδασκαλίαν περὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἁγίων Μυστηρίων, τὸ μόνον καὶ τὸ μοναδικὸν μυστήριον εἶναι αὐτὴ αὕτη ἡ Ἐκκλησία, τὸ Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, οὕτως ὥστε αὐτὴ νὰ εἶναι καὶ ἡ μόνη πηγὴ καὶ τὸ περιεχόμενον ὅλων τῶν θείων Μυστηρίων. Ἔξω ἀπὸ τὸ Θεανθρώπινον τοῦτο καὶ παμπεριεκτικὸν Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Πανμυστήριον, δὲν ὑπάρχουν οὔτε δύνανται νὰ ὑπάρχουν «μυστήρια»– ἑπομένως, καὶ οὐδεμία «διακοινωνία» (intercommunio) εἰς τὰ Μυστήρια.

 Ὡς ἐκ τούτου μόνον μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, εἰς τὸ μοναδικὸν τοῦτο Παμμυστήριον τοῦ Χριστοῦ, δύναται νὰ γίνῃ λόγος περὶ τῶν Μυστηρίων. Διότι ἡἘκκλησία ἡ Ὀρθόδοξος, ὡς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ πηγὴ καὶ τὸ κριτήριον τῶν Μυστηρίων καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετον. Τὰ Μυστήρια δὲν δύνανται νὰ ἀναβιβάζωνται ὑπεράνω τῆς Ἐκκλησίας οὔτε νὰ θεωρῶνται ἔξω ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἕνεκα τούτου, συμφώνως πρὸς τὸ φρόνημα τῆς Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ συμφώνως πρὸς ὁλόκληρον τὴν ὀρθόδοξον Παράδοσιν, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν παραδέχεται τὴν ὕπαρξιν ἄλλων μυστηρίων ἔξω ἀπ᾽ αὐτήν, οὔτε θεωρεῖ αὐτὰ ὡς μυστήρια, ἕως ὅτου προσέλθῃ τις διὰ τῆς μετανοίας ἐκ τῆς αἱρετικῆς «ἐκκλησίας», δηλαδὴ ψευδοεκκλησίας, εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Μέχρις ὅτου δὲ μένει τις ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, μὴ ἡνωμένος μετ᾽ αὐτῆς διὰ τῆς μετανοίας, μέχρι τότε εἶναι οὗτος διὰ τὴν Ἐκκλησίαν αἱρετικὸς καὶ ἀναποφεύκτως εὑρίσκεται ἐκτὸς τῆς σωτηριώδους Κοινωνίας = communio.Διότι «τὶς μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τὶς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; (Β´ Κορ. 6, 14).

Ὁ πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος, μὲ τὴν ἐξουσίαν τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπον, δίδει ἐντολήν: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. 3, 10). Ἐκεῖνος λοιπόν, ὁ ὅποιος ὄχι μόνον δὲν παραιτεῖται ἀπὸ τὸν «αἱρετικὸν ἄνθρωπον», ἄλλα δίδει εἰς τοῦτον καὶ Αὐτὸν τὸν Κύριον ἐν τῇ θείᾳ Εὐχαριστίᾳ, οὗτος εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀποστολικὴν καὶ θεανθρωπίνην ἁγίαν πίστιν; Ἐπὶ πλέον ὁ ἡγαπημένος Μαθητὴς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὁ Ἀπόστολος τῆς ἀγάπης, δίδει ἐντολήν: ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος δὲν πιστεύει εἰς τὴν σάρκωσιν τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν παραδέχεται τὴν εὐαγγελικὴν περὶ Αὐτοῦ ὡς Θεανθρώπου διδασκαλίαν «μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν» (Β´ Ἰω. 1, 10).

Ὁ Κανὼν ΜΕ´ τῶνἉγίωνἈποστόλων βροντοφωνεῖ: «Ἐπίσκοπος ἢ πρεσβύτερος ἢ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω».1 Ἡ ἐντολὴ αὕτη εἶναι σαφής, ἀκόμη καὶ διὰ τὴν συνείδησιν τοῦ κώνωπος. Δὲν εἶναι ἔτσι;

Ὁ Κανὼν ΞΔ´ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων διατάσσει: «Εἴ τις κληρικὸς ἢ λαϊκός, εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν, προσεύξασθαι, καὶ καθαιρείσθω, καὶ ἀφοριζέσθω». Καὶ τοῦτο εἶναι σαφέστατον καὶ διὰ τὴν πλέον πρωτόγονον συνείδησιν.

Ὁ Κανὼν ΜΣ´ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων: «Ἐπίσκοπον ἢ πρεσβύτερον αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἢ θυσίαν καθαιρεῖσθαι προστάττομεν. Τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;». Εἶναι ὀφθαλμοφανὲς καὶ διὰ τοὺς ἀομμάτους ὅτι ἡ ἐντολὴ αὐτὴ ὁρίζει κατηγορηματικῶς ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀναγνωρίζωμεν εἰς τοὺς αἱρετικοὺς οὐδὲν ἅγιονΜυστήριον καὶ ὅτι πρέπει νὰ θεωρῶμεν αὐτὰὡς ἄκυρα καὶ ἄνευ θείας Χάριτος.

Ὁ θεόπνευστος φορεὺς τῆς ἀποστολικῆς καὶ ἁγιοπατερικῆς καθολικῆς Παραδόσεως τῆςἘκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὁἍγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, εὐαγγελίζεται ἐκ τῆς καρδίας ὅλων τῶν ἁγίων Πατέρων, ὅλων τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ὅλων τῶν ἁγίων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἑξῆς θεανθρωπίνην ἀλήθειαν:

«Οὐκ ἒστι τύπος ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος τοῦ Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ (μὴ γένοιτο), ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου τεθεωμένον... Δι᾽ αὐτοῦ καθαιρόμενοι ἑνούμεθα τῷ Σώματι Κυρίου καὶ τῷ Πνεύματι Αὐτοῦ, καὶ γινόμεθα Σῶμα Χριστοῦ (= ἡἘκκλησία)… Μετάληψις δὲ λέγεται· δι᾽ αὐτῆς γὰρ τῆς Ἰησοῦ θεότητος μεταλαμβάνομεν. Κοινωνία δὲ λέγεταί τε καὶ ἐστιν ἀληθῶς, διὰ τὸ κοινωνεῖν ἡμᾶς δι᾽ αὐτῆς τῷ Χριστῷ καὶ μετέχειν Αὐτοῦ τῆς σαρκός τε καὶ τῆς θεότητος· κοινωνεῖν δὲ καὶ ἑνοῦσθαι ἀλλήλοις δι᾽ αὐτῆς· ἐπεὶ γὰρ ἐξ ἑνὸς ἄρτου μεταλαμβάνομεν, οἱ πάντες ἕν Σῶμα Χριστοῦ καὶ ἕν Αἷμα, καὶ ἀλλήλων μέλη γινόμεθα, σύσσωμοι Χριστοῦ χρηματίζοντες. Πάσῃ δυνάμει τοίνυν φυλαξώμεθα μὴ λαμβάνειν μετάληψιν αἱρετικῶν μήτε διδόναι. «Μὴ δῶτε γὰρ τὰ ἅγια τοῖς κυσίν, ὁ Κύριός φησι, μηδὲ ρίπτετε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων» (Ματθ. 7, 6), ἵνα μὴ μέτοχοι τῆς κακοδοξίας καὶ τῆς αὐτῶν γενώμεθα κατακρίσεως. Εἰ γὰρ πάντως ἕνωσίς ἐστι πρὸς Χριστὸν καὶ πρὸς ἀλλήλους, πάντως καὶ πᾶσι τοῖς συμμεταλαμβάνουσιν ἡμῖν κατὰ προαίρεσιν ἑνούμεθα. Ἐκ προαιρέσεως γὰρ ἡ ἕνωσις αὐτὴ γίνεται, οὐ χωρὶς τῆς ἡμῶν γνώμης. Πάντες γὰρ ἕν σῶμά ἐσμεν, ὅτι ἐκ τοῦ ἑνὸς ἄρτου μεταλαμβάνομεν, καθώς φησιν ὁ θεῖος Ἀπόστολος».2

Ὁ ἀτρόμητος ὁμολογητὴς τῶν θεανθρωπίνων ὀρθοδόξων ἀληθειῶν ἀναγγέλλει εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν κόσμων: «Τὸ γὰρ κοινωνεῖν παρὰ αἱρετικοῦ ἢ προφανῶς διαβεβλημένου κατὰ τὸν βίον ἀλλοτριοῖ Θεοῦ καὶ προσοικειοῖ τῷ Διαβόλῳ».3 Κατὰ τὸν ἴδιον ὁ ἄρτος τῶν αἱρετικῶν δὲν εἶναι «Σῶμα Χριστοῦ».4 Διὰ τοῦτο, «Ὡς οὖν ὁ θεῖος ἄρτος ὑπὸ τῶν Ὀρθοδόξων μετεχόμενος, πάντας τοὺς μετόχους ἕν σῶμα ἀποτελεῖ· οὕτω δὴ καὶ ὁ αἱρετικὸς κοινωνοὺς τοὺς οὕτω αὐτοῦ μετέχοντας ἀλλήλων ἀπεργαζόμενος, ἕν σῶμα ἀντίθετον Χριστῷ παρίστησι.5 Ἐπὶ πλέον, «Ἡ παρὰ τῶν αἱρετικῶν κοινωνία οὐ κοινὸς ἄρτος, ἀλλὰ φάρμακον (=δηλητήριον), οὐ σῶμα βλάπτον, ἀλλὰ ψυχὴν μελαῖνον καὶ σκοτίζον».6

Ὑποσημειώσεις:

1.Πρβλ. Κανόνα ΑΓ´ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου. 

2. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἐκδ. Ὀρθ. πίστεως 4, 13, PG 94, c. 1149. 1152. 1153. Πρεβ. Α´ Κορ. 10,17. 

3.Θεοδώρου Στουδίτου, PG 99, c. 1668D.

4. Αὐτόθι, c. 1597Α. 5.Αὐτό- θι, c. 1480CD. 6. Αὐτόθι, c. 1189C

Τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

πηγή : ΟΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...