/*--

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Στοχασμοί από το Ειλητάριον


                                 

Βρες μου,σε παρακαλώ, μια αγωνία και μια αδημονία, που να ωφέλησε ποτέ πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις..

Ομορφιά που δε δέχθηκε μέσα της το μικρόβιο της τελειομανίας, μπορεί να θυμίζει έναν παράδεισο που έρχεται.

Ο ελεύθερος άνθρωπος δε σημαίνει ποτέ πως είναι ο πρόχειρος άνθρωπος.

Η αυστηρότητα και η ανεπιείκεια δεν έφερε ποτέ εκείνη την τελειότητα που ξεκουράζει πάντα την καρδιά.

Δεν είναι όλα τα καλά που κάνουμε καλά.Γιατί δεν είναι καλό εκείνο μονάχα που νομίζουμε εμείς καλό.Αλλά κάθε αυθεντικά καλό φέρει πάντα την αιώνια σφραγίδα του Θεού μέσα του.

Πόση αγαπολογία χρειαζόμαστε πια, για να καλύψουμε καλά το μίσος από τις σχέσεις μας? Σκέψου,,,

Σύνηθες φαινόμενο οι ηγέτες και οι ηγεσίες της πολιτικής,να ξεκινούν από την εντυπωσιακή ανατροπή και να καταλήγουν στην αποκαρδιωτική εκτροπή. Πως να σώσει άνθρωπος τον άνθρωπο?

Να ζούμε παντοτινά με έμπνευση. Που διώχνει το τέλμα της κάθε ηλικίας.

Ας είμαστε διαφορετικοί. Ας είμαστε με σφάλματα ο καθένας. Ας είμαστε με αντιθέσεις και διαφωνίες.Ας είμαστε τουλάχιστον κάτω από τον ίδιο ορίζοντα, που ατενίζει της καρδιάς το βλέμμα.

Μια κενόδοξη και φίλαυτη ψυχή και να θέλει δε μπορεί ποτέ να χαρεί. Προσκύνησε τη μάταιη δόξα του κόσμου που είναι ο εχθρός της κάθε χαράς.

Δεν είναι σπάνιο ούτε και αφύσικο, αν συμβεί να συμπλέει η μοναξιά μας με την ανομολόγητη ευθύνη της ιδιότροπης καρδιάς μας. Θέλει προσοχή!...

Όλα τα μαράζια του ανθρώπου ποτίζουν τους λογισμούς του. Όλοι οι λογισμοί γιγαντώνουν τη λύπη. Μα, κανένα μαράζι, κανένας λογισμός και καμμιά λύπη δε νικά ποτέ τη θερμή πίστη και προσευχή.

Οι περισσότεροι των ανθρώπων ποθούν και διεκδικούν μια θέση σ ύψος. Και βέβαια ελάχιστοι από αυτούς ψάχνουν τη θέση τους στο πολύτιμο βάθος.

Πόσα λόγια δεν έγιναν πετρες, που τα πέταξε ο θυμός και τα γύρευε η μεταμέλειά μας, Μα δε γύρισαν πίσω ποτέ! Μονάχα πλήγωσαν βαθιά τις καρδιές που βρήκαν!...

Η αγάπη που γυρεύεις, να είναι πάντα αυτή που δίνεις.Διαφορετικά ό,τι θα ζεις, θα είναι μια φούσκα, ένα τίποτα!...


Και το πιο απλό πράγμα πάνω στη γη με τη φιλία που ξέρει μονάχα η καρδιά περιμένει κάποτε να γίνει επάξιο, μοναδικό και πολύτιμο...

Είναι ορισμένα πράγματα που, ενώ τ'αφήνεις πίσω σου, προχωράς με τη νοσταλγία τους.

Καμμιά μοναξιά δεν πρέπει να εμποδίσει τη συνέχεια. Καμμιά απουσία δε γίνεται να φράξει την προσπάθεια. Προχώρησε!...

Οι σχέσεις των ανθρώπων μόνο με υπομονή κρατιούνται. Και υπομονή έχει όποιος αγαπάει. Και αυτός που αγαπάει έχει μέσα του Θεό.

 Κοίταξα στις μνήμες βαθειά και αντάριασα το θυμικό της ψυχής. Μια κλαίουσα, μια λεμονιά, ένας μενεξές, δορυφόρησαν τον πόνο της Πατρίδος μου. Εσχατικά τα έτη, υποδέχονταν άφραστο κλέος...

Το μεγαλύτεο γλέντι του αιώνιου εχθρού μας, αρχίζει πάντα με την απόγνωση του ανθρώπου. Και η λύπη που φιλοξενούμε συχνά μέσα μας, ισοδυναμεί με τη δική του χαιρέκακη χαρά.

πηγή :  http://toeilhtarion.blogspot.gr

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...