/*--

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Ἡ ἀξία τοῦ προσώπου

Μὲ τὴ φαντασία μας νὰ γυρίζουμε 2000 χρόνια πίσω. Πόσο θάμβος θὰ μᾶς εἶχε καταλάβει: μιὰ βδομάδα, καὶ ὁ κόσμος ἔγινε ἀλλιώτικος! Ὁ κόσμος, ποὺ γιὰ χιλιάδες χρόνια ἔμοιαζε μὲ τὸ ἀπολωλὸς πρόβατο, εἶναι τώρα τὸ πρόβατο ποὺ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, τὸ βρῆκε, καὶ τὸ πῆρε στοὺς ὤμους Του. Τὸ ἀγεφύρωτο κενὸ ποὺ ἡ ἁμαρτία εἶχε δημιουργήσει μεταξύ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἀρχίζει τώρα νὰ γεφυρώνεται.

 Ὁ Θεὸς μπῆκε στὴν ἱστορία, ἔγινε ὁ Ἴδιος ἄνθρωπος. Ὁ Θεὸς ἀνέλαβε τὴ σάρκα μας, καὶ ὅλα τὰ ὁρατὰ πράγματα, αὐτὰ ποὺ μέσα στὴν τυφλότητά μας θεωροῦμε νεκρὴ ὕλη, ἀδρανῆ, μποροῦν στὸ δικό Του Σῶμα νὰ ἀναγνωρίσουν τὸν ἔνδοξο ἑαυτό τους. Κάτι ἐντελῶς καινούριο ἔχει συμβεῖ καὶ ὁ κόσμος δὲν εἶναι πιὰ ὁ ἴδιος. Ὑπάρχει ὅμως καὶ μία ἄλλη πτυχὴ τῆς Ἐνσάρκωσης. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, ἀλλὰ διὰ τοῦ Χριστοῦ εἶπε κρίσιμες ἀλήθειες, ποὺ σταδιακὰ –ὅπως τὸ προζύμι ποὺ πέφτει στὴ ζύμη- ἐπρόκειτο νὰ ἀλλάξουν τὸν κόσμο. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀποκάλυψε τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστὸς ἔγινε ἄνθρωπος ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει γιὰ πάντα μία ἔνδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι τόσο πελώριος, τόσο μυστηριωδῶς βαθύς, ὥστε ὄχι μόνο μπορεῖ νὰ περιέχει- ὡς ναὸς- τὴ θεία παρουσία, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, νὰ γίνει «θείας κοινωνὸς φύσεως», κατὰ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο. Καὶ ἀκόμη, ὅσο πολὺ κι ἂν παρεξέκκλινε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν κλήση του, ὅσο ἀνάξιος κι ἂν ἔγινε γι’ αὐτήν, ποτὲ δὲν θὰ ἔχει μιὰ σχέση μὲ τὸν Θεὸ κατώτερη ἀπὸ αὐτὴ τῆς πατρότητας καὶ δὲν θὰ πάψει ποτὲ νὰ ἔχει τὴ θέση τοῦ υἱοῦ ἢ τῆς θυγατέρας τοῦ Ὑψίστου.[…]

Καὶ πάλι, αὐτὸ ποὺ φανερώνεται ἐν Χριστῷ καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔχει ὑπέρτατη σημασία εἶναι τὸ κάθε πρόσωπο ξεχωριστά, ὅτι ζεῖ καὶ πεθαίνει γιὰ τὸν καθένα μας, ὅτι δὲν τὸν ἐνδιαφέρουν οἱ μάζες ἀλλὰ ὁ κάθε ἄνθρωπος.[…] Καὶ κατόπιν εἰσήγαγε ἢ μᾶλλον ἐξήγγειλε μία νέα δικαιοσύνη, ὄχι τὴν κατανεμητικὴ ἢ κολαστήρια δικαιοσύνη τοῦ νόμου. Ὅταν μᾶς λέει «ἐὰν μὴ περισσεύσῃ ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλεῖον τῶν Γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5, 20), ἀναφέρεται στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀντιμετωπίζει τὸν καθένα ἀπό μᾶς.

Μᾶς ἀποδέχεται ὅπως εἴμαστε. Ἀποδέχεται τὸν καλὸ καὶ τὸν κακό, χαίρεται γιὰ τὸν καλὸ καὶ πεθαίνει ἐξ αἰτίας καὶ γιὰ χάρη τοῦ κακοῦ. Κι αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς καλεῖ νὰ θυμόμαστε: τί μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε καὶ πῶς θέλει νὰ συμπεριφερόμαστε- ὄχι μόνο μέσα στὸν κύκλο τῶν Χριστιανῶν ἀλλὰ σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Νὰ βλέπουμε κάθε ἄνθρωπο μ’ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς δικαιοσύνης, ὄχι κριτικὰ καὶ ἐπικριτικά. Στὸ πρόσωπο τοῦ καθενὸς νὰ ἀτενίζουμε τὴν ὀμορφιὰ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἀποτύπωσε ἐπάνω του καὶ τὴν ὁποία ὀνομάζουμε εἰκόνα Του. Νὰ τιμοῦμε αὐτὴ τὴν ὀμορφιά, νὰ ἐργαζόμαστε ὥστε ἡ ὀμορφιὰ αὐτὴ νὰ ἀναδειχθεῖ σὲ ὅλη της τὴ δόξα, ἀποβάλλοντας ὅ,τι εἶναι κακὸ καὶ σκοτεινό.

Καὶ καθὼς ἐμεῖς θὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν ὀμορφιὰ αὐτὴ στὸν ἄλλο, θὰ τῆς δίνουμε τὴ δυνατότητα νὰ γίνει πραγματικότητα καὶ τελικὰ νὰ ἐπικρατήσει. Μᾶς δίδαξε ἀκόμη μιὰ ἀγάπη τὴν ὁποία ὁ ἀρχαῖος κόσμος δὲν γνώριζε, καὶ ὁ σύγχρονος τόσο πολὺ φοβᾶται: Μία ἀγάπη ποὺ δέχτηκε νὰ γίνει τρωτή, ἀβοήθητη, δοτική, θυσιαστική, μία ἀγάπη ποὺ δίνει ὄχι μόνο ὅ,τι μετρᾶ, μία ἀγάπη ποὺ δίνει ὄχι μόνο ὅ,τι κατέχει ἀλλὰ καὶ τὸν ἑαυτὸ της τὸν ἴδιο. Νὰ τί ἔφερε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Ἐνσάρκωση στὸν κόσμο καὶ αὐτὰ ἔμειναν.

Ὁ Χριστὸς εἶπε «τὸ φῶς ἐν τὴ σκοτίᾳ φαίνει καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβε»- δὲν μπορεῖ νὰ τὸ σβήσει! Καὶ τὸ φῶς αὐτὸ φωτίζει καὶ θὰ φωτίζει, ἀλλὰ θὰ ἐπικρατήσει μόνον ἂν ἀναλάβουμε νὰ γίνουμε ἐμεῖς οἱ ἀγγελιαφόροι του, οἱ τηρητὲς τῶν ἐντολῶν τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης, ἂν ἐνστερνιστοῦμε τὸ ὅραμα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν κόσμο καὶ πιστέψουμε σ’ αὐτὸ μὲ ὅλη τὴ βεβαιότητα καὶ τὴν ἐλπίδα μας, τὴ μόνη δύναμή μας γιὰ νὰ βοηθήσουμε τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν ἀρχή. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ξεκινήσουν οἱ ἄλλοι, πρέπει νὰ δοῦν τὴ δική μας καινότητα.

Ὁ κόσμος ἄρχισε νὰ ἀνανεώνεται ὅταν ὁ Θεὸς ἑνώθηκε μὲ τὸν ἄνθρωπο, ὅταν ὁ Λόγος ἔγινε Σάρξ. Δική μας ἀποστολὴ εἶναι νὰ ἀποκαλύψουμε αὐτὸ τὸ καινούριο, τὴ λαμπρότητα καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ μέσα στὸ σκοτάδι ἢ τὸ μισοσκόταδο αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Εὔχομαι νὰ μᾶς δώσει ὁ Θεὸς θάρρος καὶ ἀγάπη καὶ πλάτυνση καρδιᾶς, ὥστε νὰ γίνουμε ἀγγελιοφόροι καὶ μάρτυρές Του!

«Ὁ Εὐάλωτος Θεὸς, Τὸ μυστήριο τῆς γέννησης τοῦ Σωτήρα» , Ἐκδόσεις «Ἐν πλῶ»

π. Anthony Bloom

πηγή ; ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΖΩΝΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...