/*--

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Ἡ πρός τόν Θεόν ἀγάπη καί ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν Αὐτοῦ

 «Ὁ ἔχων τάς ἐντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δέ ἀγαπῶν με ἀγα­ πηθήσεται ὑπό τοῦ πατρός μου, καί ἐγώ ἀγαπήσω αὐτόν καί ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν» (Ἰω. 14,21). Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής, ὁ ἐπι­στήθιος φίλος καί παρθένος, ὁ ἠγαπημένος τοῦ Κυρίου μαθητής, Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, καταγρά­ φοντας τόν λόγο αὐτόν τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ μοναδικοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου, μᾶς ἀποκαλύπτει τόν τρόπο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.


Στήν ταραγμένη ἐποχή μας, πού τά πάθη καί ἡ ἁμαρτία προβάλλονται, ἐπιμόνως καί δαιμονικῶς, ὡς φυσικός καί πολιτι­ σμένος τρόπος ζωῆς· σήμερα, πού ἀκόμα καί ὀρ­θόδοξοι θεολόγοι προβάλλουν μιά Ὀρθοδοξία ἄνευ ἀσκητικοῦ καί θυσιαστικοῦ ἤθους· τώρα πού ὁρισμένοι, ἐντέχνως, παρερμηνεύουν ἤ καί προ­ κλητικῶς θέτουν τούς θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας στό περιθώριο, εἶναι ἀνάγκη νά κατανοήσουμε τόν θεραπευτικό καί σωτήριο χα­ρακτήρα τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, ὅπως οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα ἀπό τήν ἀλάνθαστη ἁγιοπνευματική τους ἐμπει­ρία, μᾶς διδάσκουν.

Ὁ πιστός, μέ τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, εἰσέρχεται στόν σωτήριο χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, γίνεται μέλος της καί πολιτογραφεῖται ὡς ὑποψήφιος πολίτης τῆς αἰώνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Μέ τό Μυστήριο τοῦ Χρίσματος λαμβάνει τά Χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί, ἔτσι, περιβεβλημένος τήν πανοπλία τοῦ Χριστοῦ, μπορεῖ νά ὑπερβεῖ τήν φθορά καί τόν θάνατο ἀλλά καί νά ἀντιπαλέψει τόν θεομάχο καί ἄσπονδο ἐχθρό του, τόν ὄφι τόν ἀρχαῖο, τόν σατανᾶ. Δυστυχῶς, ὁ πιστός μεγαλώνοντας μέσα στόν κόσμο τῆς ἁμαρ­τίας, ἀμαυρώνει μέ τήν αὔξηση τοῦ ἐγωισμοῦ, τήν καλλιέργεια τῶν παθῶν καί τῆς κακίας, τό Μυστή­ριο τοῦ Βαπτίσματος καί, ἔτσι, ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος παραμένει στήν καρδιά τοῦ βαπτισμέ­νου καλυμμένη καί ἀνενεργής.

Οἱ θεοφόροι Πατέ­ρες τῆς Ἐκκλησίας μας λέγουν, ὅτι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου εἶναι ὁ ἀληθινός τρόπος τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν σκλαβιά τῶν παθῶν, τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου. Εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης μας πρός τόν Θεό, ὅπως μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο. Αὐτή ἐνεργοποιεῖ τήν Χάρη τοῦ Βαπτί­σματος καί τοῦ Χρίσματος, πού ἐνδημεῖ στήν καρ­διά τοῦ κάθε βαπτισμένου ὀρθοδόξου χριστιανοῦ. Ἐκεῖ ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστός καί ὅπου ὁ Χριστός ἐκεῖ καί ἡ αἰώνια ζωή, ἐκεῖ καί ἡ σωτηρία. Γιά τήν ἀποκάλυψη τοῦ Κυρίου, μέσα ἀπό τήν ἐργασία τῶν θείων ἐντολῶν, λέγει ὁ ἅγιος Μάρκος, ὁ ἀσκητής: «Ὁ Κύριος εἶναι κρυμμένος μέσα στίς ἐντολές Του, καί σ’ ἐκείνους πού Τόν ζητοῦν, βρίσκεται ἀνάλο­γα μέ τήν προθυμία καί τήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν. Μήν πεῖς: «Ἔκανα τίς ἐντολές καί δέν βρῆκα τόν Κύριο». Γιατί γνώση καί ἀρετή, κατά τήν Γραφή, πολλές φορές βρῆκες. Καί ὅποιοι ὀρθά Τόν ζη­τοῦν, θά εὕρουν εἰρήνη» (Παροιμ. 16,8).

Γιά τήν ἀλληλοεξάρτηση τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό καί τῆς τήρησης τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, μᾶς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Οὕτως γάρ προσγίνεται ἡμῖν ἡ πρός Θεόν ἀγάπη, ἅμα τε διεγείρουσα τήν ἐργασίαν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, καί ὑπ’ αὐτῶν πάλιν αὕτη συντηρουμένη πρός τό διαρκές καί ἀδιάπτωτον». Πρέπει νά διευκρινίσουμε ὅτι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει στήν ὀρθόδοξη πα­ράδοση καί ζωή χαρακτήρα νομικίστικο καί ἀντα­ποδοτικό, ὅπως ἰσχυρίζεται ἡ λατινική θεολογία. Δέν ἀγωνιζόμαστε νά τηρήσουμε τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου ὑπό τήν ἀπειλή καί τόν φόβο τῆς τιμωρίας ἑνός ἀδυσώπητου καί σκληροῦ Θεοῦ, ὅπως τόν βί­ωσε ἡ καθολική Δύση. Μή λησμονοῦμε ὅτι: «Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον· οὐ γάρ ἀπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον ἵνα κρίνῃ τόν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ» (Ἰω. 3,16-17).

 Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ στήν ὀρθοδοξη παράδοση εἶναι ὁ αὐθεντικός καί ἀνόθευτος εὐαγγελικός καί πατερικός τρόπος πολέμου ἐναντίον τοῦ σατανᾶ, ὑπέρβασης τοῦ θα­νάτου καί κοινωνίας μετά τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ μοναδικοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου. Εἶ­ναι ἡ ὁδός πού ὀδηγεῖ στήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ τῆς ὁποίας οὐκ ἔσται τέλος. Ὁ ὀρθόδοξος τρόπος τῆς σωτηρίας τοῦ ἀν­θρώπου, λοιπόν, εἶναι ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό, πού ἀποκαλύπτεται μέ τήν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν καί βεβαιώνεται μέ τήν πρός τόν πλησίον ἀγάπη. Κηρύττει, μεγάλῃ τῇ φωνῇ, ὁ Εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης, Ἰωάννης ὁ Θεολόγος: «Καί ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐγνώκαμεν αὐτόν, ἐάν τάς ἐντο­λάς αὐτοῦ τηρῶμεν. ὁ λέγων, ἔγνωκα αὐτόν, καί τάς ἐντολάς αὐτοῦ μή τηρῶν, ψεύστης ἐστί, καί ἐν τούτῳ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν· ὃς δ’ ἂν τηρῇ αὐτοῦ τόν λόγον, ἀληθῶς ἐν τούτῳ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τετελείωται· ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐν αὐτῷ ἐσμεν· ὁ λέγων ἐν αὐτῷ μένειν ὀφείλει, καθώς ἐκεῖ­νος περιεπάτησε, καί αὐτός οὕτω περιπατεῖν» (Α΄ Ἰω. 2,3-6).

Χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου πού ἀγαπᾶ τόν Θεό εἶναι ἡ σφοδρή ἐπιθυμία νά δοξά­ζεται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Μᾶς λέγει χαρακτηριστι­ κά ὁ ἅγιος Διάδοχος, Ἐπίσκοπος Φωτικῆς: «Εἶναι ἰδίωμα τῆς ψυχῆς πού ἔχει πνευματική αἴσθηση καί ἀγαπᾶ τόν Θεό, τό νά ζητεῖ πάντοτε τήν δόξα τοῦ Θεοῦ σέ ὅλες τίς ἐντολές, πού πράττει καί νά εὐχα­ριστεῖται στήν δική της ταπείνωση». Ἡ πρός τόν Θεό ἀγάπη προϋποθέτει καθαρή ἀπό πάθη καρδιά καί φωτισμένο νοῦ ὑπό τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἄν δέν ὑπάρχουν αὐτές οἱ προϋποθέσεις, ἄν ὁ πι­στός δέν ἀγωνίζεται μέ τόν ὀρθόδοξο, ἡσυχαστι­κό τρόπο, τότε ἡ ἀγάπη αὐτή ἐνέχει ἐμπάθεια καί ἰδιοτέλεια. Χωρίς τόν ἀσκητικό τρόπο μετοχῆς τοῦ πιστοῦ στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας οἱ ὄμορφες διακηρύξεις καί τά καλά ἔργα δέν μπο­ροῦν νά σώσουν τόν ἄνθρωπο καί οἱ προσπάθειές του θά ἁλωθοῦν ὑπό τοῦ διαβόλου.

Οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἀκατόρθωτες. Τό Πανάγιο Πνεῦμα ἐνισχύει τόν ἀγωνιζόμενο στήν τήρηση καί ἐφαρμογή τους. Νά ἐνθυμούμα­στε πάντοτε ὅτι: «Αὐτός πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς». (Α΄ Ἰω. 4,19). Ὁ ἄνθρωπος πού καθαίρεται ἀπό τά πάθη του καί αὐξάνει τήν ἀγάπη του πρός τόν Χριστό, ἀλλοιώνεται ὁλόκληρος. Γίνεται ἡ ὕπαρξή του ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί στό βάθος τῆς καρδιᾶς του τελεσιουργεῖται τό μυστήριο τῆς πα­ρουσίας τοῦ Θεοῦ, πού τοῦ χαρίζει πρόγευση τῶν μελλόντων καί ἀρρήτων ἀγαθῶν καί ὑπέρβαση τοῦ φόβου τοῦ θανάτου. Ὁ ἀγαπῶν τόν Θεό περιφρο­νεῖ τίς ἡδονές τοῦ κόσμου καί ἄνευ φόβου ἤ ἐλπί­δας ἀνταποδόσεως τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου ἀπό σφοδρό ἔρωτα γιά Ἐκεῖνον. «Διηνεκῶς ἐκεῖ­ νον φαντάζεται, τόν ποθούμενον, καί ἐν νυκτί, καί ἐν ἡμέρᾳ, καί κοιταζόμενος, καί διανιστάμενος», μᾶς λέγει ἐμπειρικά ὁ ἱερός Χρυσόστομος.

Ὅταν ἀγαποῦμε ἕνα πρόσωπο, τό ἔχουμε συνεχῶς στό νοῦ μας. Ἀπόδειξη τῆς πρός τόν Θεό ἀγάπης μας εἶναι ἡ εἰλικρινής μετάνοια καί ἡ συνεχής μνήμη Του, διά τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς. «Μνημονευ­τέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον», μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἄς ἀκούσουμε λοι­ πόν τοῦ Κυρίου λέγοντος: «Ἐάν ἀγαπᾶτέ με, τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε» (Ἰω. 14,15). 

Ἀρχιμ. Ἱερεμίου Γεωργαλῆ

πηγή : H OΔOΣ
ΤETΡAΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΡΟΔΟΥ



+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...