/*--

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Εἴμαστε γονεῖς;

Εἶναι προνόμιο μέγιστο! Νά εἶσαι γονιός! Νά φέρεις στόν κόσμο παιδιά! Πόνος μεγάλος ἡ ἀτεκνία. Στούς παλαιούς χρόνους ἐθεωρεῖτο τιμωρία ἀπό τόν Θεό ἡ μή ἀπόκτηση τέκνων. Ὁ Χριστός διασκέδασε αὐτή τήν ἀντίληψη. Ὅμως δέν παύει ἡ τεκνογονία νά ἀποτελεῖ πηγή εὐτυχίας καί χαρᾶς. Καί ἐννοοῦνται ἐδῶ οἱ σωστοί γονεῖς. Γι’ αὐτούς, πού ἐπιλέγουν τήν παιδοκτονία, ἀπό τά πρῶτα στάδια τῆς ἀνάπτυξης τῆς νέας ζωῆς στά μητρικά σπλάγχνα, δέν γίνεται λόγος. Αὐτοί δέν εἶναι γονεῖς. Εἶναι κατά τό κείμενο τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, (Ἐπιστολή Βαρνάβα, τέλος τοῦ 100 μ.Χ.), “φονεῖς τέκνων, φθορεῖς πλάσματος Θεοῦ… πανθαμάρτητοι”! Γι’ αὐτούς, λοιπόν, οὔτε ἀναφορά. Ἡ προσοχή μας, λοιπόν, γιά ὅλους ὅσους ἔχομε παιδιά.

Καί τό ἐρώτημα εἶναι: Εἴμαστε γονεῖς, ἐπειδή ἀποκτήσαμε τέκνα; Ἐπειδή φέραμε στόν κόσμο παιδιά; Ἀσφαλῶς, ἡ γέννηση παιδιῶν μᾶς δίδει τόν τίτλο καί τό προσόν νά λεγόμαστε γονεῖς. Ἀλλά τοῦτο δέν εἶναι ἀρκετό. Ὁ τιμητικός αὐτός ρόλος δέν περιορίζεται οὔτε καί ἐξαντλεῖται μέ τή γέννηση παιδιῶν. Μέ τό γάμο εὐλογεῖται ἡ διαιώνιση καί ἡ αὔξηση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Μέ τήν συζυγία καί τήν παιδοποιία γίνεται ὁ ἄνθρωπος συνεργός τοῦ Θεοῦ, μέχρι πού νά συναριθμηθεῖ ὁ ὑπό τοῦ Θεοῦ προβλεφθείς πληθυσμός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, κατά τόν Γρηγόριο Νύσσης, καί στή συνέχεια, νά ἔλθει τό τέλος τοῦ παρόντος κόσμου!

Καί ἀκριβῶς ἐδῶ ἐπικεντρώνεται, μαζί μέ τό προνόμιο τοῦτο τῶν γονέων, καί ἡ εὐθύνη τους. Δέν τερματίζεται ὁ ρόλος τοῦ γονιοῦ μέ τή γέννηση, ἀλλά ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἀρχίζει. “Καί γάρ πατέρα οὐ τό γεννῆσαι μόνον ποιεῖ, ἀλλά καί τό φιλεῖν μετά τό γεννῆσαι”! Ἔτσι ἀποφαίνεται ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Καί προσθέτει: «Οἱ γάρ τῆς τῶν παίδων κοσμιότητός τε καί σωφροσύνης ἀμελοῦντες, (ὅσοι δείχνουν ἀμέλεια γιά τό στολισμό τοῦ χαρακτήρα τῶν παιδιῶν τους καί δέν ἐνδιαφέρονται γιά τή συνετή ζωή τους) (αὐτοί οἱ γονεῖς) παιδοκτόνοι τυγχάνουσι», καί τοῦτο ὑπό τήν ἔννοια ὅτι ἡ ἀπαράδεκτη αὐτή ὀλιγωρία καί ἀδιαφορία τους, μπορεῖ, στό τέλος νά συνεπιφέρει γιά τά παιδιά τους, τόσο τήν καταστροφή τους στήν παροῦσα ζωή, ὅσο, καί τό φοβερότερο, τήν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς τους! 

Ἑπομένως, στά χέρια μας, ὡς γονιῶν, παραδίδει καί ἐμπιστεύεται ὁ Θεός τά παιδιά μας πού εἶναι πρῶτα καί παιδιά δικά του. Γι’ αὐτό καί θά εἴμαστε ἀναπολόγητοι οἱ γονεῖς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, ἄν ὀλιγωρήσουμε στήν κατά Θεό μόρφωση καί ἐπίδοση τῶν παιδιῶν μας. Ἀλλά καί στόν παρόντα βίο, πόσες θλίψεις καί πόνους ἀβάστακτους περιποιοῦνται στούς γονεῖς οἱ ἄτυπες καί κακές τῶν παιδιῶν ἀναστροφές; Πόσες φορές οἱ γονεῖς καλούμαστε νά πιοῦμε τό πικρό ποτήρι τῆς πικρίας πού τά παιδιά μας μᾶς προσφέρουν! Καί δέν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις πού καί οἱ γονεῖς ἐγγίζουν τά ὅρια ἤ γεύονται καί τοῦ βιολογικοῦ θανάτου, ἐξαιτίας τῆς δυστυχίας τῶν παιδιῶν τους!

Εἴμαστε, λοιπόν, γονεῖς; Τά ὅρια τῶν εὐθυνῶν μας εἶναι μεγάλα καί τιμητικά συγχρόνως. Ὁ Θεός ἐξ ἀρχῆς μᾶς ἔβαλε ὡς συγκατοίκους μας καί τά παιδιά μας. Καί μᾶς ἐπέστησε δασκάλους τους, προστάτες τους, κηδεμόνες τους, ἄρχοντές τους. Ἔχομε ἐμεῖς γιά τά παιδιά μας τήν ἀποκλειστική καί μοναδική εὐθύνη. Γι’ αὐτό καί πρέπει νά προσέξουμε ἀπό τήν πρώτη στιγμή καί τήν διαπαιδαγώγησή τους. Γιατί, ἄν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, διδάσκει “μή τά ἑαυτῶν ἕκαστος σκοπεῖτε, ἀλλά καί τά ἑτέρων…” (Φιλ. 2, 4), ἐννοώντας τά τῆς πνευματικῆς τους ὠφέλειας, πόσο μᾶλλον τοῦτο πρέπει νά ἰσχύει γιά τά παιδιά μας;

Γιατί, ἐσύ, ἑρμηνεύει καί πάλι ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ἄν ἔχεις ἕνα καλό ἄλογο καί ἕνα σπίτι λαμπρό κι ἕνα γόνιμο χωράφι δέν τά ἀμελεῖς ἀλλά ἐνδιαφέρεσαι καί τά ἐπιμελεῖσαι, ποιά στάση πρέπει νά κρατήσεις ἀπέναντι στό παιδί, πού διαφέρει ἀπό αὐτά, ἀφοῦ εἶναι προικισμένο μέ μιά ἀνεκτίμητη ψυχή; Δυστυχῶς, ὅμως, πολλοί γονεῖς παρουσιάζονται ἀδιάφοροι στό ζήτημα τοῦτο. Νοιάζονται, καί καλά κάνουν, νά βοηθήσουν τά παιδιά τους νά ἀποκτήσουν γνώσεις. Ἀγωνίζονται, ἀκόμη, νά τά δώσουν περιουσίες. Καί αὐτά δέν εἶναι ἀρκετά. Φροντίζουν νά τά ἀποκαταστήσουν ἐπαγγελματικά καί οἰκογενειακά. Καί αὐτό εἶναι ὠφέλιμο.

Ὅμως, πάλι, κατά τόν ἱερό Χρυσόστομο, “μή δή πλοῦτον τοῖς παισί καταλίπῃς, ἵνα καταλίπῃς ἀρετήν”. Ἀπέτυχες, ὡς γονιός, ἄν φρόντισες νά ἀφήσεις ὑλική περιουσία στά παιδιά σου, χωρίς νά δώσεις σ’ αὐτά καί τήν προῖκα τῆς ἀρετῆς. Γιατί πῶς τά παιδιά μας θά μπορέσουν νά ἀντιμετωπίσουν τήν ἐφηβεία; Μέ τά χρήματα; Ναί, ἀλλά αὐτά μᾶλλον θά τά σπρώξουν πρός τό κακό, τούς ποικίλους καί φοβερούς πειρασμούς τοῦ κακοῦ! Ἰδιαίτερα στίς μέρες μας, ὅπου ἡ ἁμαρτία μέ γυμνή τήν κεφαλή ἐπαίρεται καί ἀποβαίνει καθημερινά πιό ἀπειλητική, ποιοί καί πῶς θά βοηθήσουν τά παιδιά μας νά μήν παρασυρθοῦν; Γι’ αὐτό, ἄν τό παιδί μας, κατά τούς θείους νόμους, ἔμαθε νά πολιτεύεται ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του, τότε πορεύεται ἔχοντας ὡς θώρακα τή χάρη τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά φοβᾶται καί νά γίνεται θῦμα τοῦ πονηροῦ.

Ἀλλά τήν θεοτική ἀγωγή τῶν παιδιῶν μας δέν τήν οἰκοδομοῦν μόνο οἱ διδαχές μας. Αὐτές, ὅσο καί ἄν ἀγωνιστοῦμε θά πέσουν στό κενό, ἄν παράλληλα οἱ λόγοι μας δέν ἐπικυρώνονται μέ τή γνησιότητα τῶν ἔργων μας. Τό παιδί πιό πολύ βλέπει παρά ἀκούει. Ἡ ἀντίφαση λόγων καί πράξεών μας, ὄχι μόνο δέν θεοποιεῖ τά παιδιά μας, ἀλλά μᾶλλον τά δαιμονοποιεῖ. Κι ἕνα σημαντικό ἀλλά δυναμικό ἐργαλεῖο στή ζωή μας ὡς γονιῶν, πέρα ἀπό τή διδαχή καί τό παράδειγμά μας, εἶναι τό μυστικό ὅπλο τῆς προσευχῆς. Καί ἐπί τοῦ προκειμένου “μίμησαι τοῦ Ἰώβ” προτρέπει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος, ὄχι μόνον προσευχόταν γιά τά παιδιά του, ἀλλά “προσέφερε θυσίας”, ἀκόμη καί γιά τά τυχόν ἁμαρτήματα τῆς διάνοιας τῶν παιδιῶν του!

Σᾶς παρακαλῶ, καί “δέομαι καί ἀντιβολῶ”, συνιστᾶ ὁ ἱερός Χρυσόστομος, “πολλήν τῶν οἰκείων παίδων, ἀγαπητοί, ποιούμεθα πρόνοιαν, καί πανταχοῦ τήν σωτηρίαν ζητοῦμεν αὐτῶν τῆς ψυχῆς” Εἴμαστε, λοιπόν, γονεῖς! Τί τό πιό ὡραῖο ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά μᾶς σκέπει ὡς οἰκογένεια καί στόν παρόντα κόσμον, ἀλλά καί στήν αἰωνιότητα.

Nίκου Νικολαΐδη
Καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς
Σχολῆς τοῦ Παν/μίου
Ἀθηνῶν

πηγή :  Α Γ Α Π  Η
ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
Ἔκδοση Τμήματος Ποιμαντικῆς Διακονίας Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ταμασοῦ καί Ὀρεινῆς
Λευκωσία

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...