/*--

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑ

«Όταν θέλεις να μιλάς κάποτε για την “ακρίβεια” των ιερών Κανόνων, δεν πρέπει να εφαρμόζεις ποτέ στον εαυτό σου την “οικονομία”». ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ (1930–1989)

«Μα, κι άλλη Οικονομία; Πόσο ακόμη;», αν δεν με ρώτησες ήδη, ίσως με ρωτήσεις. Σου απαντώ ευθέως: «Ναι, κι άλλο!». Και θα μου πεις: «Πόσο κι άλλο;». Θα σου ξαναπώ: «Όσο δεν φαντάζεσαι, φίλε!». Επομένως, εκείνο που ουσιαστικά συμβαίνει είναι ότι δεν μπορώ και δεν γίνεται να σου δείξω κανένα όριο Οικονομίας. Γιατί «Οικονομία», είναι τα ίδια τα σπλάχνα του Θεού. Το όριο της Οικονομίας θα σου το πει ο Ίδιος ο Χριστός. Πού αυτό και πότε; Μέσα στην καρδιά· μέσα στην αγωνιζόμενη, ταπεινή και προσευχόμενη καρδιά. 

Ο αγώνας δείχνει την Προσευχή. Και η Προσευχή την Οικονομία. Και η Οικονομία την Αγάπη. Η δε Αγάπη τα όρια του ζωντανού Προσώπου Του. Τα όρια είναι δικά Του, όπως και οι πνευματικές καταστάσεις που αυτές περικλείουν, όσο τις περικλείουν. 

Θα μου πεις: «Και η ακρίβεια; Η αγαπημένη μου ακρίβεια, πού βρίσκεται; Πάει περίπατο;». Η ακρίβεια υπάρχει. Αλλά αυτή δεν είναι στο προσκήνιο της σκέψης και στη προμετωπίδα της θρησκευτικής λογικής μας. Υπάρχει στο απόκρυφο σχέδιο του Θεού, στο «μετά» των εσχάτων του Θεού. Αυτά τα «έσχατα», δεν μας μαθαίνουν εμάς να είμαστε ανυπόμονοι ούτε και περίεργοι. Μας μαθαίνουν να είμαστε υπομονετικοί με τη δύναμη της Προσευχής και προσευχητικοί με τη δύναμη της Υπομονής. 

Η κρίση έρχεται πάντα μετά τη σταύρωση. Δεν θα δεις ποτέ την κρίση πριν τη σταύρωση. Η σταύρωση γίνεται και συντελείται και δίνει από Θεού το δικαίωμα για να γίνει και η κρίση. Κι αυτή τη συγκεκριμένη ακολουθία θα τη δεις και θα τη διαπιστώσεις σε όλα τα θεία πράγματα και για όλα τα πνευματικά ζητήματα μέσα στην Εκκλησία του Θεού και μέσα στην καρδιά του ανθρώπου του Θεού, η οποία αποτελεί την πρώτη αθέατη εκκλησία στο μικρό και μεγάλο μας κόσμο. 

Η Οικονομία ασφαλώς δεν είναι αθέτηση και ακύρωση της Ακρίβειας, όπως αφελώς θα πίστευε ένας εντελώς άγευστος περί τα πνευματικά νους. Όπως και δεν είναι μια στείρα και ανούσια «αγαπολογική αντίπραξη» στη σεπτή θέση της Ακρίβειας. Η Οικονομία είναι –όσο το δυνατό– εκείνη η αληθινά συγκινητική και πιστή μίμηση του τρόπου του Θεού μέσα στην καρδιά και τη ζωή του κάθε πιστού. 

Βλέπεις, ο Χριστός «οικονόμησε» τα πράγματα για να σωθούμε εμείς. Δεν σωθήκαμε με την ακρίβεια της δύναμης, της ικανότητας, της αρετής και της τελειότητάς μας. Στην ουσία, συμβαίνει εντελώς το αντίθετο: ο Δυνατός γίνεται για χάρη μας αδύνατος· ο Ικανός γίνεται ανίκανος και άχρηστος· ο Ενάρετος, Αυτός που είναι η υπόσταση και η πηγή κάθε αρετής και κάθε αγαθού, γίνεται ο παλιάνθρωπος, ο άτιμος, ο ανέντιμος, η προσωποποίηση της κατάρας που κομίζει θαυμαστώς την ευλογία· ο Τέλειος και Παντέλειος Θεός γίνεται ατελής, πάσχων, αδύναμος, αβοήθητος, ανυποστήρικτος, μόνος και κατάμονος μέσα σε μια εσχατιά τραγικής ανημποριάς και ευτέλειας που αγγίζει τον θάνατο –τον θάνατο του κάθε ανθρώπου, τον θάνατο κάθε ανθρώπων όλων των εποχών. 

Μέσα λοιπόν σ’ αυτόν τον θάνατο, ξέρεις τι υπήρχε για αιώνες σε ασύστολη αφθονία; Η κούφια νομική ακρίβεια και τα φρούδα ταξίματά της για μια σωτηρία που δεν ερχότανε και δεν συνέβαινε ποτέ. Όμως τα αποτελέσματα αυτής της τελματώδους ακρίβειας ήταν και είναι οικτρά και αδικούν απόλυτα το είναι μας, το λόγο ύπαρξής μας: κανείς από μας δεν έχει να παρουσιάσει καμιά ακρίβεια· κανείς από μας δεν έχει να ζήσει καμιά ζηλευτή ακρίβεια, αν πρώτα δεν ζήσει την ακρίβεια μέσα του σαν αγάπη, δηλαδή σαν κένωση, δηλαδή σαν θυσία, δηλαδή σαν θάνατο, δηλαδή σαν τη «θανατωμένη» εν Χριστώ ζωή που νικά κάθε θάνατο και ζωοποιεί κάθε θανατωμένο. Όποιος φτάσει σε αυτό το υπαρξιακό και πνευματικό «σημείο μηδέν» –το σημείο του Υιού του Ανθρώπου, του Χριστού–, τότε, και μόνο τότε, αρχίζει να ζει πραγματικά και πλήρως τη θαυμαστή ακρίβεια του Θεού μέσα στην καρδιά του, η οποία είναι η πρώτη μικρή εκκλησία· αρχίζει να ζει την ενότητα της ανεπηρέαστης εκκλησιαστικής σύναξης που είναι γεμάτη από χαριτοστάλακτη λατρεία· αρχίζει να ζει και να βιώνει ελεύθερα το «Κύριε ελέησον» σαν μια άμωμη επίκληση, άμεικτη και ελεύθερη από κάθε ιδέα ωραίας και αυτάρεσκης «ακριβολογίας»· αρχίζει να πορεύεται μέσα στη στράτα του κόσμου αδέσμευτος από κάθε ορθολογική και νοησιαρχική διάθεση κατάκρισης, επίκρισης και απόρριψης· αρχίζει να διάγει απόμακρος και άσχετος από κάθε «θεολογική» έριδα και αψιμαχία· αρχίζει να ζει την απάθεια και την ειρήνη του Κυρίου, αποφασιστικά αλάργα από μάχες, διενέξεις, χάσματα, απειλές και τραυματισμούς. 

Ο τέλειος μαχητής της Ακρίβειας είναι αυτός που έπαθε προσωπικά και κυριολεκτικά για την ακρίβεια της σταυρωμένης Αγάπης. Αυτή η Αγάπη, μια τέτοια αγάπη, σαφώς και έχει ακρίβεια, δηλαδή τελειότητα στον υπέροχο τρόπο της. Έχει μυστικούς όρους, απαραχάρακτες προϋποθέσεις, άτοπο τόπο, αχώρητη χώρα και ελεύθερα σύνορα. Αλλά επειδή ακριβώς είναι αγάπη, μπορεί και να μην έχει «τίποτα» από όλα αυτά. Όσο έχει, άλλο τόσο μπορεί να μην έχει. Όχι, γιατί η αγάπη είναι επίορκη ως προς τον εαυτό της, αλλά επειδή είναι απροσπέλαστο Μυστήριο που καταργεί όλα τα υπάρχοντα σε μας δεδομένα. Όπως «δεδομένο» δεν είναι η σωτηρία του καθενός. 

Πέρα από νεφελώδεις αγνωστικισμούς, ο Θεός έχει τους δικούς Του τρόπους, με τους οποίους σώζει τον αμαρτωλό ή καθαρίζει τον δίκαιο. Αλλά, όσο ο αμαρτωλός πληγώνεται που πλήγωσε τον Θεό του, νιώθοντας για τον εαυτό του ότι –για τον α΄ ή β΄ λόγο– δεν υπήρξε δίκαιος στη ζωή του· όσο ο δίκαιος αγαπά και δεν κατακρίνει τον αμαρτωλό συνάνθρωπό του και, με τη Χριστοαγάπη που τον συνέχει, παίρνει ένα μέρος από το βάρος της αμαρτίας του αδελφού του επάνω του και συμπάσχει αληθινά μαζί του, τότε ο Θεός σπέρνει στο εκατονταπλάσιο ευλογίες και χάριτες στη γη των ανθρώπων και στον αγρό της καρδιάς τους, υπεροικονομώντας τα πάντα, ώστε να μη στερηθεί κανένας της αγάπης Του και της σωτηρίας, την οποία θέλει, μέσα από τα έγκατα του Τριαδικού Είναι Του, να προσφέρει και να χαρίζει αέναα προς τον άνθρωπο. 

Τον άνθρωπο, με τον οποίο είναι μόνιμα και αθεράπευτα ερωτευμένος. Αυτή είναι η εσωτερική «τάξη» και η «θέση» και ο «τρόπος» της Οικονομίας. Η τάξη, η θέση, ο τρόπος, αλλά και η ευπρέπεια και η ωραιότητα του προσώπου του Θεού, της Εκκλησίας και του ανθρώπου που σώζεται με το έλεος και την αγάπη του Χριστού. Η θεία Οικονομία, αν θες, είναι το άλλο όνομα, ο εναλλακτικός αγαπητικός προσδιορισμός του θείου Έρωτος. Γιατί, τελικά, μόνο με τον έρωτα ζεις πραγματικά· μόνο με αυτόν ελκύεις, χαίρεσαι και σώζεις τον άλλον…

πηγή : http://toeilhtarion.blogspot.gr/

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...