/*--

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Ο ελέφαντας κι η πεταλούδα - The elephant and the butterfly

Ένα παραμύθι του Ε.Ε. Κάμινγκς

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ελέφαντας που όλη μέρα καθόταν και δεν έκανε τίποτα. Ζούσε μόνος του σ’ ένα σπιτάκι πέρα ψηλά στην κορφή ενός στριφογυριστού δρόμου.Από το σπίτι του ελέφαντα, ο στριφογυριστός δρόμος κατέβαινε, όλο κατέβαινε γεμάτος στροφές κι έφτανε σε μία πράσινη κοιλάδα, όπου ήταν ένα άλλο σπιτάκι. Στο σπιτάκι εκείνο ζούσε μία πεταλούδα.

Μια μέρα, εκεί που ο ελέφαντας καθόταν στο σπιτάκι του πλάι στο παράθυρο και κοίταζε έξω και δεν έκανε τίποτα (κι ήταν πολύ χαρούμενος, γιατί αυτό ακριβώς του άρεσε να κάνει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο), είδε κάποιον ν’ ανεβαίνει, ολοένα ν’ ανεβαίνει το στριφογυριστό δρόμο κατά το σπιτάκι του∙ κι άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και σάστισε πολύ.

 «Ποιος να ‘ναι αυτός που ανεβαίνει κι ολοένα κι ανεβαίνει το στριφογυριστό δρόμο κατά το σπιτάκι μου;» αναρωτήθηκε ο ελέφαντας.

Και μια στιγμή αργότερα, είδε πως ήταν μία πεταλούδα που πετάριζε χαρούμενα στο στριφογυριστό δρόμο∙ κι ο ελέφαντας είπε: «Απίστευτο! Θα περάσει άραγε απ’ το σπιτάκι μου να μου κάνει επίσκεψη;» 

Όσο πλησίαζε η πεταλούδα, τόσο η αγωνία του ελέφαντα μεγάλωνε – ώσπου η πεταλούδα ανέβηκε τα σκαλιά του μικρού σπιτιού και χτύπησε πολύ απαλά με το φτερό της την πόρτα. «Είναι κανείς εδώ;» ρώτησε.

Ο ελέφαντας ήταν ενθουσιασμένος, μα δεν είπε λέξη.

Η πεταλούδα χτύπησε ακόμη μια φορά με το φτερό της, λίγο πιο δυνατά αλλά πάλι πολύ απαλά, και είπε: «Μένει κανείς σ’ αυτό το σπίτι;»

Ούτε και τότε ο ελέφαντας είπε τίποτα, γιατί απ’ τη χαρά του δεν μπορούσε να μιλήσει.

Την τρίτη φορά η πεταλούδα χτύπησε την πόρτα αρκετά δυνατά και ρώτησε: «Είναι κανείς μέσα;» 

Αυτήν τη φορά ο ελέφαντας είπε με φωνή που έτρεμε: «Εγώ». 

Η πεταλούδα κοίταξε δειλά απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα και είπε: «Ποιος είσαι εσύ που ζεις σ’ αυτό το σπιτάκι;» 

Κι ο ελέφαντας κοίταξε δειλά από τη μισάνοιχτη πόρτα και είπε: «Είμαι ο ελέφαντας που δεν κάνει τίποτα όλη μέρα». 

«Ω» είπε η πεταλούδα. «Να περάσω;» 

«Κόπιασε» είπε ο ελέφαντας μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο, γιατί ήταν τρισευτυχισμένος. 

Η πεταλούδα έσπρωξε απαλά την πόρτα με το φτερό της, την άνοιξε και μπήκε.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν εφτά δέντρα που ζούσαν πλάι στο στριφογυριστό δρόμο. Κι όταν η πεταλούδα έσπρωξε την πόρτα με το φτερό της και μπήκε στο σπιτάκι του ελέφαντα, ένα από τα δέντρα είπε σ’ ένα από τα δέντρα: «Μου φαίνεται πως θα βρέξει».

«Ο στριφογυριστός δρόμος θα γίνει μούσκεμα και θα μοσχοβολάει», είπε ένα άλλο δέντρο σ’ ένα άλλο δέντρο.

Ένα από τ’ άλλα δέντρα είπε τότε σ’ ένα από τ’ άλλα δέντρα: «Τι τυχερή που είναι η πεταλούδα που είναι ασφαλής στο σπιτάκι του ελέφαντα. Έτσι δεν θα πάθει τίποτα απ’ τη βροχή».

Μα το μικρότερο απ’ τα δέντρα είπε: «Άρχισε κιόλας να βρέχει, το νιώθω». 

Και πράγματι, την ώρα που η πεταλούδα κι ο ελέφαντας συζητούσαν μες στο σπιτάκι του ελέφαντα, πάνω ψηλά στην κορφή του στριφογυριστού δρόμου, άρχισε παντού να πέφτει μια απαλή βροχή∙ κι η πεταλούδα με τον ελέφαντα κάθισαν μαζί πλάι στο παράθυρο και κοίταζαν έξω κι ένιωθαν ασφαλείς και χαρούμενοι, ενώ ο στριφογυριστός δρόμος είχε μουσκέψει κι είχε αρχίσει να μοσχοβολάει, όπως ακριβώς είχε πει το τρίτο δέντρο.

Δεν πέρασε πολλή ώρα κι η βροχή σταμάτησε. Ο ελέφαντας αγκάλιασε πολύ απαλά τη μικρή πεταλούδα και είπε: «Μ’ αγαπάς λιγάκι;»

Κι η πεταλούδα χαμογέλασε και είπε: «Όχι, σ’ αγαπώ πάρα πολύ».

Ο ελέφαντας τότε είπε: «Είμαι πολύ χαρούμενος, νομίζω πως πρέπει να πάμε να κάνουμε μια βόλτα μαζί εσύ κι εγώ: η βροχή σταμάτησε πια κι ο στριφογυριστός δρόμος μοσχοβολάει».

Η πεταλούδα είπε: «Ναι, αλλά πού να πάμε εσύ κι εγώ;»

Ας κατεβούμε το στριφογυριστό δρόμο κι ας πάμε πέρα μακριά, εκεί που δεν έχω πάει ποτέ» είπε ο ελέφαντας στη μικρή πεταλούδα.

 Κι η πεταλούδα χαμογέλασε και είπε: «Πολύ θέλω να κατεβώ μαζί σου το στριφογυριστό δρόμο και να πάμε πέρα μακριά – ας βγούμε απ’ την πορτούλα του σπιτιού σου κι ας κατεβούμε τα σκαλιά μαζί – τι λες;»

Βγήκαν λοιπόν μαζί απ’ το σπιτάκι, και το χέρι του ελέφαντα αγκάλιαζε πολύ απαλά την πεταλούδα. Το μικρότερο απ’ τα δέντρα είπε τότε στους έξι φίλους του: 

«Μου φαίνεται πως η πεταλούδα αγαπάει τον ελέφαντα όσο κι ο ελέφαντας αγαπάει την πεταλούδα, και χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί θα μείνουν αγαπημένοι για πάντα».

Κι ο ελέφαντας με την πεταλούδα κατέβαιναν, ολοένα και κατέβαιναν το στριφογυριστό δρόμο. Μετά τη βροχή είχε βγει ένας υπέροχος λαμπερός ήλιος. Στο στριφογυριστό δρόμο τα λουλούδια μοσχοβολούσαν.

Ένα πουλί άρχισε να τραγουδάει σ’ ένα θάμνο και τα σύννεφα χάθηκαν απ’ τον ουρανό κι ήταν παντού Άνοιξη.

Όταν έφτασαν στο σπίτι της πεταλούδας κάτω στην πράσινη κοιλάδα, που ήταν πράσινη όσο ποτέ, ο ελέφαντας είπε: «Αυτό είναι το σπίτι σου;»

Κι η πεταλούδα είπε: «Ναι, αυτό είναι».

«Να περάσω;» είπε ο ελέφαντας.

«Ναι» είπε η πεταλούδα. 

Ο ελέφαντας λοιπόν έσπρωξε ελαφρά την πόρτα με την προβοσκίδα του και μπήκαν στο σπίτι της πεταλούδας. Τότε ο ελέφαντας φίλησε την πεταλούδα πολύ απαλά κι η πεταλούδα είπε: «Γιατί δεν είχες έρθει ποτέ μέχρι τώρα εδώ κάτω στην κοιλάδα που μένω;» 

Κι ο ελέφαντας απάντησε: «Γιατί δεν έκανα τίποτα όλη μέρα. Τώρα όμως που ξέρω πού μένεις, θα κατεβαίνω κάθε μέρα το στριφογυριστό δρόμο για να σε βλέπω, αν δεν σε πειράζει – σε πειράζει;» 

Τότε η πεταλούδα φίλησε τον ελέφαντα και είπε: «Σ’ αγαπώ και θέλω πολύ να έρχεσαι».

Κι από τότε ο ελέφαντας κατέβαινε κάθε μέρα το στριφογυριστό δρόμο που μοσχοβολούσε (περνώντας πλάι απ’ τα εφτά δέντρα και το πουλί που κελαηδούσε μες στο θάμνο) για να πάει στη μικρή του φίλη την πεταλούδα.

Κι έμειναν αγαπημένοι για πάντα.

πηγή : http://tvxs.gr/
By E.E Cummings 

Once upon a time there was an elephant who did nothing all day.

He lived by himself in a little house away at the very top of a curling road.

From the elephant’s house,this curling road went twisting away down until it found itself in a green valley where there was another little house,in which a butterfly lived.

One day the elephant was sitting in his little house and looking out of his window doing nothing(and feeling very happy because that was what he liked most to do)when along this curling road he saw somebody coming up and up toward his little house;and he opened his eyes wide,and felt very much surprised. “Whoever is that person who’s coming up along and along the curling road toward my little house?” the elephant said to himself.

And pretty soon he saw that it was a butterfly who was fluttering along the curling road ever so happily;and the elephant said: “My goodness, I wonder if he’s coming to call on me?” 

As the butterfly came nearer and nearer,the elephant felt more and more excited inside of himself. Up the steps of the little house came the butterfly and he knocked very gently on the door with his wing. “Is anyone inside?” he asked.

The elephant was ever so pleased,but he waited.

Then the butterfly knocked again with his wing,a little louder but still very gently,and said: “Does anyone live here,please?”

Still the elephant never said anything because he was too happy to speak.

A third time the butterfly knocked,this time quite loudly,and aksed: “Is anyone at home?”

 And this time the elephant said in a trembling voice: “I am.” 

The butterfly peeped in at the door and said: “Who are you,that live in this little house?”

 And the elephant peeped out at him and answered: “I’m the elephant who does nothing all day.” 

“Oh,” said the butterfly, “and may I come in?” 

“Please do,” the elephant said with a smile,because he was very happy. So the butterfly just pushed the little door open with his wing and came in.

Once upon a time there were seven trees which lived beside the curling road. And when the butterfly pushed the door with his wing and came into the elephant’s little house,one of the trees said to one of the trees: “I think it’s going to rain soon.”

“The curling road will be all wet and will smell beautifully,” said another tree to another tree.

Then a different tree said to a different tree: “How lucky for the butterfly that he’s safely inside the elephant’s little house,because he won’t mind the rain.”

But the littlest tree said: “I feel the rain already,” and sure enough,while the butterfly and the elephant were talking in the elephant’s little house away at the top of the curling road,the rain simply began falling gently everywhere;and the butterfly and the elephant looked out of the window together and they felt ever so safe and flad,while the curling road became all wet and began to smell beautifully just as the third tree had said.

Pretty soon it stopped raining and the elephant put his arm very gently around the little butterfly and said: “Do you love me a little?”

And the butterfly smiled and said: “No, I love you very much.”

Then the elephant said: “I’m so happy,I think we ought to go for a walk together you and I:for now the rain has stopped and the curling road smells beautifully.”

The butterfly said: “Yes,but where shall you and I go?”

“Let’s go away down and down the curling road where I’ve never been,” the elephant said to the little butterfly.

 And the butterfly smiled and said: “I’d love to go with you all the way down and down the curling road—let’s go out the little door of your house and down the steps together—shall we?”

So they came out together and the elephant’s arm was very gently around the butterfly. Then the littlest tree said to his six friends: “I believe the butterfly loves the elephant as much as the elephant loves the butterfly,and that makes me very happy,for they’ll love each other always.”

Down and down the curling road walked the elephant and the butterfly.

The sun was shining beautifully after the rain.

The curling road smelled beautifully of flowers.

A bird began to sing in a bush,and all the clouds went away out of the sky and it was Spring everywhere.

When they came to the butterfly’s house,which was down in the green valley which had never been so green,the elephant said: “Is this where you live?”

And the butterfly said: “Yes,this is where I live.”

“May I come into your house?” said the elephant.

“Yes,” said the butterfly. So the elephant just pushed the door gently with his trunk and they came into the butterfly’s house. 

And then the elephant kissed the butterfly very gently and the butterfly said: “Why didn’t you ever before come down into the valley where I live?” 

And the elephant answered, “Because I did nothing all day. But now that I know where you live,I’m coming down the curling road to see you every day,if I may—and may I come?” 

Then the butterfly kissed the elephant and said: “I love you,so please do.”

And every day after this the elephant would come down the curling road which smelled so beautifully(past the seven trees and the bird singing in the bush)to visit is little friend the butterfly.

And they loved each other always.

source : http://littlebirdexpress.tumblr.com/

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...