/*--

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

(1) Όπως όλοι ξέρουμε διά του Ευαγγελίου, της Πίστης και της εμβίωσης αυτής της Πίστης, ο Χριστός είναι το «Φως», η «Αλήθεια», η «Ζωή», η «Οδός» κτλ. Όποιος άνθρωπος αρνείται να πορευθεί προσωπικά προς τον Χριστό και να επιλέξει Αυτόν ως ζωή του, είναι ο άνθρωπος που εκ των πραγμάτων αρνείται την αιώνια σωτηρία του. «Δεῦτε πρός Με πάντες!...», μας λέει η αψευδής φωνή Του, πάντα και για πάντα. Θα πάμε; Αν ναι, πώς θα πάμε προς Αυτόν; Πού θα Τον βρούμε; Ποιος θα μας διευκολύνει σε όλα αυτά; Μόνο η Μητέρα Του, η Κυρία Θεοτόκος, και οι Άγιοί Του.

Το να θέλουμε να πάμε, όπως πολλοί αιρετικοί, υπεραφελώς «απευθείας» στον Χριστό, αυτό είναι πράγματι όχι απλά ένα άνευ σημασίας εγχείρημα, αλλά μια τερατώδη αθεολόγητη ενέργεια εκ μέρους μας, μέσα στην οποία διακινδυνεύεται σοβαρά η αιώνια σωτηρία μας. Προσβάλλουμε τη θεία αγάπη, τη θεία δικαιοσύνη, τη θεία τάξη της θεανδρικής κοινωνίας με τις δογματικές αστοχίες μας. Ας το πάρουμε χαμπάρι επιτέλους: δεν είναι αυτό εμείς που σκεφτόμαστε «πίστη»!

Πολλές φορές η πίστη μας, δυστυχώς, έχει σχέση με την εγκεφαλική λογική παρά με τη δογματική συνείδηση, την εκκλησιαστική αγωγή και την ασκητική παράδοση. Νομίζουμε ότι «πιστεύουμε», ενώ στην ουσία ακροβατούμε επίφοβα προς το θείο, με μια μη συνειδητοποιημένη προπέτεια, με μια μεγάλη και ανησυχητική αγνωσία Θεού, από την οποία δεν κατέρχεται καμία ευλογία και χάρη. Ο άθεος ευρωπαϊκός «πολιτισμός» κατάφερε να μεταλλάξει την ρωμαίικη στόφα μας, την πάλαι ποτέ περίφημη για τον βαθύ καταρτισμό της σε βιώματα χάριτος και παράδοσης: είμαστε, πια, ολοένα πιο θρασείς, ανίδεοι και θεομάχοι μέσα στον θρησκευτικό μας πιλοτισμό.

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ στα σοβαρά μέσα μας, βάσει των χριστοευαγγελικών κριτηρίων, ποιοι και πώς είμαστε εμείς, για να μπορούμε εξ αντικειμένου να κάνουμε ένα τέτοιο τόλμημα; Σε κάποια σημεία των παραβολών του Χριστού έχει ήδη υπενηχθεί το όλο ζήτημα. Κάποιοι που τόλμησαν να εισέλθουν στον χώρο του δείπνου της Βασιλείας των Ουρανών, μη έχοντας ένδυμα γάμου, ελέγχθηκαν από τους αγγέλους ή υπηρέτες και πετάχτηκαν έξω από τον θείο νυμφώνα.

(2) Έπειτα, ο Χριστός δεν είναι ποτέ «μόνος», όσο και να είναι Αυτός, σε υπεραπόλυτο και απερινόητο βαθμό, «ο Ένας της Τριάδος». Βρίσκεται, ως Αυτοαγάπη, σε διαρκή Τριαδολογική κοινωνία με τα άλλα δύο Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και, μετά την Ενσάρκωσή του, το Πάθος και την Ανάστασή Του, σε αδιάρρηκτη κοινωνία με τους Αγίους Του. Το «σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις» είναι κατάσταση που χαρακτηρίζει τόσο την επίγεια όσο και τη θριαμβεύουσα Εκκλησία. Όσοι μετανοούν και αγωνίζονται, όσοι σώζονται και θεώνονται, σχετίζονται υπαρξιακά και πνευματικά με τον Κύριο, είναι μέλη του Χριστού, μέλη του Σώματός Του, μέλη της Εκκλησίας.

Ο Χριστός είναι «μαζί» με τον Πατέρα Του, «μαζί» με την Μητέρα Του και «μαζί» με όλους τους Αγίους Του. Δεν μπορούμε επ’ ουδενί να αγνοήσουμε τα πάντιμα μέλη του Χριστού, που είναι οι Άγιοί Του, τα Αδέλφια Του, η Οικογένειά Του, οι Φίλοι Του και, με μια καθαιρετική απερισκεψία, να «αποσπάσουμε» τον Χριστό διεκδικώντας ατομοκεντρικά τη σωτηρία που προσφέρει η αγάπη Του. Γιατί ο Χριστός δεν είναι «μόνος», «μονομερής» ή «μονοκράτωρ», δεν είναι «ατομικός», δεν είναι «ιδιωτικός».

Είναι το «Πρόσωπο» της αγάπης, ο «προσωπικός» και «διαπροσωπικός», ο «οικουμενικός» Σωτήρας μας, η Κοινωνία, ο Κοινωνούμενος, η Μέθεξη της ψυχής μας εις σωτηρίαν. 

Είναι η Κεφαλή ενός Σώματος, το οποίο αποτελείται από μεγάλα ή μικρά, περιφανή ή άγνωστα μέλη, όλα κατά χάρη ενωμένα μαζί Του, ευλογημένα από τον Πατέρα Του και θεωμένα από την Παναγία Τριάδα.

Όταν βλέπουμε να υπάρχει «πίστη» «τάση» ή «διάθεση» ανθρώπου, που να προσπερνάει και να ακυρώνει την Οικογένεια, τ’ Αδέλφια, τους Φίλους του Χριστού, τότε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι αυτή η πίστη δεν είναι τελικά πίστη, αλλά έκφραση μιας κραυγαλέας αθεολογίας και μιας μεγάλης ανείπωτης αντιθεολογίας. Ο Χριστός, όμως, είναι αλλού και αλλιώς: «σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις»! «Δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι», λέει μια παροιμία. Πάμε στον Χριστό και Αυτός μας δείχνει τους Φίλους Του. Πάμε προς τους Αγίους και από αυτούς εμείς μαθαίνουμε (όσο μας είναι επιτρεπτό να μάθουμε) ποιος είναι ο Χριστός.

Διά των αγίων ο Χριστός και εν τω Χριστώ οι άγιοι. Οι πρεσβείες των αγίων προσάγουν σε μας το έλεος και την αγάπη του Θεού. Αισθανόμενοι μέσα μας αυτή την αγάπη του Χριστού, λαμβάνουμε δύναμη, ειρήνη, φωτισμό και σωτηρία. Μια σωτηρία, η οποία από μόνη της αποτελεί δωρεά και δώρο του Χριστού, αλλά και ανεκτίμητη συνεισφορά των Αγίων Του, οι οποίοι αποτελούν για όλους μας, για τον καθένα προσωπικά και για όλο τον κόσμο, δώρο και δωρεάν που φέρνει από Χριστού χάρη και σωτηρία…

πηγή : http://toeilhtarion.blogspot.gr/

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...