/*--

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Τετράγωνο και στρογγυλό

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πόλη που τη λέγανε Τετραγωνία..Ήταν όλα τετράγωνα..Τα πάντα..Ακόμα και οι κάτοικοι της πόλης ήταν τετράγωνοι..Λουλούδια και ζώα δεν υπήρχαν γιατί δεν ήταν τετράγωνα...Μια μέρα ακούστηκε μέσα σ'ένα σπίτι μια δυνατή φωνή οργής..Μαζεύτηκαν όλοι οι τετράγωνοι εκεί..Μια τετράγωνη είχε βρει ένα κουτί στα σκαλιά του σπιτιού της..Μόλις τ'άνοιξε τι να δει: Ένα στρογγυλό!..

"Τι άσχημο που είναι..Ένα μηδενικό, ένα τίποτα..Να το πετάξω..Είναι απαίσιο!..
Μου το 'φερε ο άνεμος στην πόρτα μου.."..ούρλιαξε..."Καταραμένος άνεμος δεν κάνει τίποτα τετράγωνο.." συμπλήρωσε.. 

Συμφώνησαν όλοι μαζί της κι η τετράγωνη το ξανάβαλε στο κουτί και το πέταξε πολύ μακρυά σε μια μεγάλη τετράγωνη χαράδρα,όπου οι κάτοικοι πετούσαν ό,τι δεν ήταν τετράγωνο..

Το στρογγυλό άρχισε να στροβιλίζεται μέσα στο κουτί,ώσπου άνοιξε και βγήκε στον καθαρό αέρα ζαλισμένο..Δεν υπήρχε ίχνος ζωής σ'αυτή τη χαράδρα..Πήρε φόρα  ξανά και ξανά και ξανά και μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερε με τη στρογγυλάδα του κατάκοπο και λαχανιασμένο να βγει έξω απ τη χαράδρα..Πέρασαν αρκετές μέρες περιπλανώμενο κρυφά από τα μάτια του τετράγωνου κόσμου ώσπου ένα μεσημέρι τι να δει: Ένα τετράγωνο προσπαθούσε να κάνει κύκλο γύρω από τον εαυτό του κρυμμένο πίσω από ένα μεγάλο τοίχο..Το πλησίασε δειλά-δειλά και του είπε:

"Άμα σε δούνε θα σε τιμωρήσουν φαντάζομαι..Θέλεις να σε μάθω να γυρίζεις στρογγυλά? Κι εσύ να με μάθεις να στέκομαι χωρίς να τσουλάω..Κρυφά όμως..Δεν πρέπει να μας δει κανείς"..

-"Ναι,θέλω!" απάντησε το τετράγωνο.."Νιώθω πολύ στρίμωγμα μέσα σ'αυτές τις γωνίες και τις πλευρές μου..Όμως δεν πρέπει να νιώθω έτσι...Η να μη μάθει κανείς τετράγωνος ό,τι νιώθω..".. 

-"Και μένα με πέταξαν και κουράστηκα συνέχεια να τσουλάω και να στριφογυρίζω"..Είπε το στρογγυλό..
Από κείνη την ημέρα συναντιόντουσαν κρυφά το τετράγωνο με το στρογγυλό,όταν ο ήλιος κρυβόταν πίσω απ' το βουνό κι έπαιζαν και μάθαιναν το ένα στο άλλο τις κινήσεις τους..Στρογγυλές και τετράγωνες..Είχαν γίνει αχώριστοι φίλοι και περνούσαν υπέροχα..Ήταν τόσο όμορφα που δεν κατάλαβαν πόσος καιρός πέρασε..Το κατάλαβαν μια και καλή όταν το τετράγωνο ήρθε λυπημένο και είπε στο στρογγυλό:

"Μ'έδιωξαν για πάντα..Ξέρεις γιατί??"

-"Γιατί?"

-"Δεν το βλέπεις,ούτε κι εγώ το είδα γιατί ήμασταν όλο αυτόν τον καιρό τόσο όμορφα μαζί...Πάμε στο ποτάμι και θα το δούμε και συ και γω μαζί.."..

Πήγαν στο ποτάμι κι έσκυψαν πάνω απ το νερό σαν να κοιτάζονταν σε καθρέφτη και το είδαν..Το τετράγωνο δεν είχε πια γωνίες και το στρογγυλό είχε αποκτήσει πλευρές..

"Κοίτα!" είπε το τετράγωνο.."Είμαστε το ίδιο! Εγώ εσύ κι εσύ εγώ..Στρογγυλό τετράγωνο και τετράγωνο στρογγυλό"..
-"Πω πω !! Είναι τόσο όμορφο! Νιώθω,νιώθω,πώς το λένε.." Κόμπιασε το στρογγυλό..

-"Μήπως αγάπη??" ρώτησε το τετράγωνο και συνέχισε.."Το άκουσα που το έλεγαν οι τετράγωνοι..Η αγάπη, λένε οτι είναι  όμορφη γιατί έχει γωνίες και πλευρές..Είναι τετράγωνη.."..

-Όχι,μπορεί να είναι και στρογγυλή,μεγάλη σαν τον ήλιο..Δεν το ξέρω..Είναι,να!..Το χει ο ουρανός που δεν τελειώνει ποτέ" είπε χαρούμενα το στρογγυλό..

-"Τότε ξέρω" είπε ενθουσιασμένα το τετράγωνο.."Το λένε ευτυχία και κρατάει για πάντα..Οι τετράγωνοι δεν κοιτάνε ποτέ τον ουρανό γιατί δεν έχει ούτε πλευρές ούτε γωνίες.."

-"Ναι,αυτό είναι..Ευτυχία.." Είπαν όλο ζωντάνια και τα δύο μαζί ταυτόχρονα..

Κι ένα ανάλαφρο ζεστό αεράκι τα σήκωσε ψηλά στον ουρανό και πέταξαν μαζί μακρυά από την Τετραγωνία..Τόσο μακρυά που έμοιαζε πια σαν μια μαύρη μικροσκοπική και στρογγυλή,αν το' ξεραν, κουκίδα και τ' όνομά της ξεχάστηκε για πάντα....

Κι εδώ το παραμύθι τελειώνει με τη γνωστή ευχή: Και ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλλίτερα..

Φανιάστα


+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...