/*--

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Γ΄ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ «ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ»

«Μια Νέα Κτίση (την Παναγία), έναν νέο, καινούργιο κόσμο (προς τον φθαρμένο και ελεεινό κόσμο της αμαρτίας μας) ήρθε κι έδειξε σ’ όλους εμάς ο Κτίστης· σ’ εμάς που πλαστήκαμε απ’ Αυτόν· Αυτή την πανώρια Κτίση ήρθε και μας την αποκάλυψε, Αυτός που βλάστησε από μια άσπορη κοιλιά, την οποία ασφαλώς τη φύλαξε όπως ήταν πριν, πάντα άφθορη, ακριβώς για να βλέπουμε εμείς αυτό το θαύμα και να την υμνούμε φωνάζοντάς την:

Χαίρε, Εσύ, που είσαι ο ανθός της αφθαρσίας.

Χαίρε, Εσύ, που έχεις και είσαι το στεφάνι της εγκράτειας.

Χαίρε, Εσύ, που είσαι δέντρο με λαμπρούς καρπούς, από τους οποίους τρέφονται όλοι οι πιστοί.

Χαίρε, Εσύ, που είσαι ξυλόδεντρο που δίνει ωραίο ίσκιο, κάτω απ’ το οποίο σκεπάζονται πολλοί.

Χαίρε, Εσύ, που γέννησες τον Χριστό που είναι ο παντοτινός Οδηγός για όσους έχουν πλανηθεί κι ο Λυτρωτής γι’ αυτούς που έχουν αιχμαλωτιστεί.

Χαίρε, Εσύ, που θερμοπαρακαλείς και εξευμενίζεις τον Δίκαιο Κριτή για χάρη μας.

Χαίρε, Εσύ, που γίνεσαι η αιτία να λαμβάνουν τη συγχώρεση πολλοί φταίχτες κι αμαρτωλοί.

Χαίρε, Εσύ, που είσαι στολή παρρησίας και θάρρους προς τον Θεό για όλους εκείνους που ήταν γυμνοί από αρετές και θεάρεστα έργα.

Χαίρε, Εσύ, που είσαι στοργή και φίλτρο, βαθύστοργη αγάπη που νικάει κάθε άλλο ανθρώπινο πόθο.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!».

Η Παναγία μας, αδελφοί μου, είναι η Νέα Κτίση. Είναι η νέα, η μυστική, η άφθορη και αθάνατη Κτίση. Η Παναγία είναι ο σκοπός της κτίσεως, τα τέλη των αιώνων, το νόημα και η ευλογία του κόσμου των αγγέλων αλλά και του κόσμου των ανθρώπων. Οι άγγελοι, το γνωρίζουν αυτό καλά. Και είναι δόξα τους, τιμή τους και καμάρι τους, προσθήκη στη δόξα τους, αίγλη στην αίγλη τους να συνάζονται συνέχεια και να την μακαρίζουν, να την χαιρετούν ακατάπαυστα. Ο δρόμος προς την προσκύνηση του Αγίου Θεού, τώρα πια, περνάει από το κατώφλι της Κυρίας Θεοτόκου. Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπους; Αυτό είναι μια άλλη πονεμένη και θλιβερή ιστορία. Τα χρόνια περνάνε εις βάρος μας και δεν το καταλαβαίνουμε. Ερχόμαστε εδώ στη γη, ελεύθεροι κατά πάντα, όπως μας έχει πλάσει ο Άγιος Θεός, δίνοντάς μας το δώρο της ελευθερίας. Αυτό το δώρο, όμως, εμείς το τσαλακώνουμε και το πετάμε, το αφήνουμε αχρησιμοποίητο και ανεκμετάλλευτο. Πότε θα καταλάβουμε ότι η Παναγία είναι το μυστικό του νοήματος αυτής της ζωής μας δόθηκε; Πώς θα προσεγγίσουμε την αιωνιότητα δίχως τη χάρη κάποιων παναγιόφιλων βιωμάτων μέσα στην καρδιά μας; Να έχουμε μια τέτοια Μάνα και να μη τη γνωρίζουμε; Να μη τη νιώθουμε; Να μη βιώνουμε τη θερμή προστασία της; «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς» λέμε, και δεν επιθυμούμε να γνωρίσουμε, μέσα από τη γνώση των πνευματικών θεμάτων, πώς άραγε μας σώζει αυτή η Μάνα; Κανείς δε φαίνεται να ξέρει. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να ξέρει. Λίγοι κάπως ξέρουν. Και όσο γνωρίζουν, με τη Χάρη, αυτό το «κάπως» φεύγει και στη θέση του έρχεται μια ουράνια βεβαιότητα. Γνωρίζουν καλά αυτοί που τη θυμούνται μέσα από την καρδιά τους και που την επικαλούνται με πόθο. Και όσο επικαλείται κανείς την Παναγία, τόσο τον κερνάει ο Χριστός τον Παράδεισο της αγάπης Του.

 «Πάρε, παιδί Μου!»
–«Γιατί, Χριστέ Μου;»
–«Γιατί θυμάσαι και τιμάς και ευλαβείσαι τη Μάνα Μου!»
–«Ω, Χριστέ μου! Σ’ ευχαριστώ! Δεν το ’ξερα! Συγχώρεσέ με, που δεν τό ’ξερα!»
–«Διά της Μάνας Μου, σε συγχωρώ! Δια της Μάνας Μου, Σε αγαπώ!»

Και προσπέφτει μετά με άφατη συγκίνηση η ψυχή προς την Κυρία Θεοτόκο και μεθάει με την αγάπη Της και αποτρελαίνεται παρέα με τη διαρκή προσευχή της: 

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με!»
–«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς!».

Έρχεται λοιπόν αυτή η Μάνα, με την εντολή, με τη νεύση, με το θέλημα και με την ευδοκία του Υιού της και μας «σώζει»! Πώς μας σώζει; Αυτό έχει ήδη φανερωθεί και φανερώνεται μέσα στην Εκκλησία, μέσα στα έργα των Πατέρων, μέσα στις εμπειρίες και τις αποκαλύψεις των Αγίων, μέσα στην ιερή πεποίθηση των τέκνων της. Όλα τα τέκνα της Εκκλησίας είναι κατά Χάρη και τέκνα της Παναγίας. Δεν υπάρχει Άγιος που να μην εισήλθε εμπειρικά στο μυστήριο της Παναγίας. Όλοι οι Άγιοι είναι κατά κανόνα και Θεοτοκόφιλοι. Πίσω από τις αγρυπνίες τους, πίσω από τις νηστείες τους, πίσω από τις κακοπάθειές τους, πίσω από τις στερήσεις τους, πίσω από τον πόνο τους, πίσω από τα μαρτύριά τους, πίσω από τις χαρές τους, τις νίκες και τις χάρες τους, στέκεται η Παναγία. Έτοιμη πάντα να τους δώσει τη δύναμη, την κραταίωση, την ενίσχυση, τη γαλήνη, την ειρήνη, τη σοφία, τη δόξα, τη δικαίωση, τη σωτηρία, τη θέωση.

Ο γερο–Αντώνιος ο Γρηγοριάτης, ήταν άνθρωπος του Θεού. Στη ζωή του, ήταν τελείως φτωχός και ακτήμων και μέσα στο κελί του δεν είχε σχεδόν τίποτε. Έλεγε συνεχώς το «Θεοτόκε Παρθένε…». Το τι ακριβώς είναι αυτό το «Θεοτόκε Παρθένε», αυτός ο αρχαγγελικός ασπασμός, θα φύγουμε απ’ αυτό το μάταιο κόσμο και δεν θα καταλάβουμε την αιώνια αξία του! Μαζί της, μαζί με την Θεοτόκο, ο Γερο–Αντώνιος, ήταν πλούσιος, δυνατός, χαρούμενος. Είπε, μάλιστα, κάποτε: «Μου φάνηκε στον ύπνο μου, σαν να μου μιλούσε η Παναγία και να μου έλεγε: “Θα σας σώσω όλους· μόνο να έχετε τη μεταξύ σας αγάπη!…”».

Βλέπετε; Να, η σωτηρία της κτίσεως, των λογικών κτισμάτων: η αγάπη του Χριστού. Να η «Καινή Κτίσις» των λογικών κτισμάτων, δηλαδή των ανθρώπων: η Μάνα αυτής της αγάπης. Αν δεν γίνουμε παιδιά της Παναγίας, με τη χριστοαγάπη, δεν πρόκειται να γευθούμε τίποτα το καινούργιο, το ανανεωτικό, το ζωογόνο. Είπαμε σήμερα ότι η Παναγία μας, είναι η «βαθύστοργη αγάπη», που νικάει κάθε ανθρώπινο πόθο. Και πώς να μην είναι αυτή η πανστοργική μας αγάπη; Και πώς να μη νικάει όλους τους επίγειους πόθους; Με την Παναγία και μόνο μαζί με την Παναγία μαθαίνεις τι είναι στοργή, τι είναι αγάπη, τι είναι πρακτική έννοια και μέριμνα αυτής της αγάπης, μιας τέτοιας αληθινής και όχι φανταστικής ή θεωρητικής αγάπης.

Διηγείται, πάλι, ο προρρηθείς Γερο–Αντώνιος: «Κάποτε ήμουν άρρωστος, έκλαιγα και στενοχωριόμουν πολύ. Τότε άκουσα φωνή από τον ουρανό –ήταν η φωνή της Θεοτόκου– που μου έλεγε: “Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου, και μη κλαις! Η υπομονή που κάνεις στην ασθένειά σου, είναι η καλύτερη προσευχή”. Τότε έλαβα μεγάλη χαρά και παρηγοριά». «Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου!». Δεν είναι και λίγο πράγμα να ακούς ετούτο το λόγο από τα χείλη της Κυρίας των Αγγέλων! Τα τέκνα της Παναγίας έχουν το μοναδικό προνόμιο να έχουν μαζί τους και μέσα τους μεγάλη χαρά και παρηγοριά. Η σχέση μας με την Παναγία δεν είναι μια νεκρή, τυπική και ευτελής σχέση. Η σχέση μας με την Παναγία είναι ένα στεντόρειο και θεοδιψιακό άνοιγμα προς τη ζωή· μια ολοϋπαρκτική προσχώρηση σ’ ένα ακατάγνωστο κεφάλαιο ιερών βιωμάτων που ξεδιπλώνουν τον Παράδεισο του Χριστού στη φτωχή μας καρδιά, ένα πλατύφτερο πέταγμα προς τη ζωή της ζωής μας· προς εκείνη την Παναγιόφιλη και Παναγιοσκέπαστη ζωή που πριν αγνοούσαμε, απαξιώναμε και απορρίπταμε.

Τι ωραίο να είσαι και να γίνεσαι κατά Χάρη άνθρωπος και τέκνο της Παναγίας! Η Κτίση αλλάζει, μεταστοιχειώνεται. Χάνει την αγρίμια της, χάνει την επιθετικότητά της, χάνει τη βαρβαρότητά της, χάνει τη στυφότητα της μοναξιάς της, την ασχήμια της αγένειας και της αδιακρισίας της, απομακρύνεται από την φιλοϋλία της, διαχωρίζεται από την αρπακτικότητά της, το φθόνο και τη ζήλια προς όλους και για όλα, ξεφτίζει τα πάθη που την έφθειραν πριν εις το διηνεκές. Με την Παναγία, όλα χριστοποιούνται και αφθαρτίζονται. Δίχως την Παναγία η θλίψη μας είναι διπλή, ριζωμένη μέσα μας και ανυποχώρητη. Με την Παναγία, κάθε θλίψη, κάθε στενοχώρια και κάθε δοκιμασία, γίνεται ή θύμα μας ή καπνός απ’ τα περασμένα των ψεύτικων επιγείων μας. Χωρίς την Παναγία, όλα, μέσα μας και έξω μας, πεθαίνουν· όλα παραδίδονται σιωπηλά στη φθορά, όλα αδαμοποιούνται ανίσχυρα. Γι’ αυτό και άνθρωπος δίχως τη χαρά, δίχως την παράκληση, δίχως την παρηγοριά και τη δύναμη που δίνει ακατάπαυστα η Παναγία, είναι άνθρωπος μισός, στερημένος, ακατέργαστος, κολοβωμένος στα αισθήματα, στείρος στις δικαιολογίες του, πονηρός μέσα τις ποταπότητές του, άγευστος σε μεταρσιώσεις, αδόκιμος των πνευματικών εμπειριών που δίνουν νόημα, σκοπό, αξία και κάλλος στη ζωή.

Αυτή τη «Νέα κτίση», μας προσκαλεί η Εκκλησία να ζήσουμε. Η «Νέα Κτίση», είναι ο κρυμμένος και αθέατος Παράδεισος που λαχταράμε για χρόνια να βρούμε και το ασάλευτο κέντρο αυτού του Παραδείσου είναι η Θεοτόκος. Αυτή η «Νέα Κτίση» έχει όλα τα γνωρίσματα που είπαμε σήμερα στους Χαιρετισμούς: 

1) ευωδιαστούς ανθούς και στεφάνια μιας ζωής γεμάτης αφθαρσίας, 
2) γεύση από το δέντρο, που είναι η Παναγία, με λαμπρούς καρπούς, 
3) ευεργετικό ίσκιο για την παρηγοριά των ψυχών μας, ίσκιο που δεν βρίσκουμε μέσα στον λίβα του κόσμου που καίγεται στην αμαρτία του, 
4) ασφαλή καθοδήγηση και λύτρωση από τον Χριστό, λύτρωση από τις πλάνες και τις αιχμαλωσίες μας, 
5) εκδυσώπηση και εξευμένιση του Δίκαιου Κριτή, συγχώρεση των αμαρτιών μας με τη διαμεσολάβηση της Παναγίας μας, 
6) ένδυση θάρρους και παρρησίας έναντι του Θεού, 
7) στοργική αγάπη που νικά όλους τους φθαρτούς πόθους που πριν ξεγελούσαν και σάλευαν το είναι μας…

Να, πώς μας σώζει η Μητέρα μας η Παναγία! Να, ποια είναι η θέα αυτής της Νέας Κτίσεως! Κι όσο ερχόμαστε και χαιρετίζουμε την Παναγία, τόσο αποκτάμε χαρά. Και με τη χαρά, αφομοιώνουμε δύναμη. Και με τη δύναμη, γινόμαστε ικανοί –επιτέλους!– να αισθανόμαστε τη ζωή, όχι ως εξορία, όχι ως τιμωρία, αλλά ως θείο δώρο, ως κάλεσμα στην καρδιά μας για τη σωτηρία από τη Μάνα μας την Παναγία, από τον Υιό της τον Χριστό.

Όσο χαιρετίζουμε την Παναγία, τόσο ενστερνιζόμαστε τα παναγιόφιλα βιώματα των Αγίων της Εκκλησίας μας· βιώματα, που σκορπίστηκαν μέσα στις διδαχές και τις παραινέσεις τους. Βιώνουμε κάπως εκείνο που έλεγε και ο Στάρετς Παρθένιος από την Περτέσκαγια Λαύρα (1790–1855): «Στη Θεομήτορα στηρίζομαι σαν σε πέτρινο βουνό. Κι έχω την πεποίθηση πως ο Θεός δε θα στερήσει την αιώνια ευφροσύνη και τη δόξα σε όσους, ύστερα από Εκείνον, στηρίχθηκαν με ελπίδα σ’ Αυτήν και δεν έπαυσαν να Την παρακαλούν και να Την ικετεύουν, έστω και αν μερικοί φαίνεται ότι είναι αμαρτωλοί και άνομοι. Ποιός Σε κράζει, Παναγία μου, και εσύ δεν τον βοηθάς;».

Η Παναγία, παντού και πάντα, μαζί μας, αδελφοί μου!…

π.Δαμιανός

Γ΄ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ «ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ»

—Παρασκευή 17 Μαρτίου 2017—

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...