/*--

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

«ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΑ;» - «ΙΔΕ ΥΓΙΗΣ ΓΕΓΟΝΑΣ..».

«ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΑ;»

— Γιατί ρωτά ο Χριστός; —

«Θέλεις να γίνεις καλά;», ρωτά ο Χριστός τον Παράλυτο. Όλοι μας αναρωτιόμαστε γιατί ρωτά ο Χριστός. Γιατί χρειάζεται να ρωτά; Γιατί πρέπει να ρωτήσει; Μήπως δεν ξέρει ή μήπως δεν προγνωρίζει ο Παντογνώστης; Αλλά και πάλι: γιατί ρωτά τα ευνόητα και τα αυτονόητα; Υπάρχει, μήπως, κανένας παράλυτος που να μη θέλει, να μην επιθυμεί να γίνει καλά; Υπάρχει κανένας παράλυτος, που να ζει μια τέτοια βαριά παραλυσία, για 38 ολόκληρα χρόνια, και να χρειάζεται να ακούσει και να απαντήσει στο Κυριακό ερώτημα «Θέλεις να γίνεις καλά;».

Ο Κύριος, όμως, δεν ρωτά επί ματαίω. Δεν ρωτά για να ξύσει πληγές. Πάντα ο Λόγος έχει έναν λόγο σε μας· πάντα έχει έναν λόγο για μας· πάντα έχει έναν λόγο στον πόνο και στη θλίψη μας· πάντα έχει έναν λόγο στην ανημποριά μας, στην αδυναμία μας, στην εσχατιά της οδύνης μας. Έρχεται και μας ρωτά, με μια παράδοξη και ανερμήνευτη απάθεια και με μια πρωτόγνωρη ειρήνη. Απευθύνει σε μας ερωτήματα που, εκ πρώτης όψεως, μας φαίνονται ανούσια και περιττά. Λεκτικές πολυτέλειες μπροστά στον πόνο που μας κατατρύχει και μας κατέχει ολοκληρωτικά.

Ζούμε όλοι μας μέσα στην ελευθερία που μας παρεδόθη απευθείας από Αυτόν και μόνο από Αυτόν. Η ζωή μας δεν νοείται δίχως την ελευθερία που μας προσφέρθηκε σαν τιμή, σαν δωρεά, σαν ευθύνη, σαν χάρισμα, σαν αγώνας προσωπικός και ισόβιος, παρά τα όποια παράπλευρα ρίσκα και κόστη, παρά τις όποιες συνέπειες, επεκτάσεις και προοπτικές. Αυτή η ελευθερία μας είναι κατά πάντα απαραβίαστη, γιατί η φύση της προσιδιάζει μόνο προς την ελευθερία του Προσώπου του Θεού. Μέσα σε αυτή την προσωπική μας ελευθερία αναπτύσσουμε την κατάφασή μας, την άρνησή μας, το μεγάλο μας «Ναι» ή το εξίσου μεγάλο μας «Όχι» προς τα κελεύσματα του Θεού, προς τις δωρεές και τα χαρίσματα της αγάπης Του. Μπορούμε να δεχτούμε και να αρνηθούμε τα πάντα. Μπορούμε, εφόσον το θέλουμε, να αρνηθούμε και να απεμπολήσουμε τα πιο αγαθά, τα πιο καλά, τα πιο ωραία και τα πιο επωφελή που μας προσφέρονται. Ο Χριστός ρωτά, γιατί πρέπει να ρωτήσει. Γιατί, σαν Αυτοαγάπη που είναι, σέβεται, δέχεται και δεν επικρίνει τα θέλω του ανθρώπου, που ο Ίδιος έκτισε.

Μόνο οι ηθικιστικοί άνθρωποι γνωρίζουν να κρίνουν και να επικρίνουν. Η φτωχή τους αγάπη είναι ζυμωμένη με την ασθένεια του γράμματος, με την κουσουριά της «φιλονομίας». Και η προσφερόμενη αγκαλιά τους είναι τόσο επίπλαστη και αναποτελεσματική, γιατί είναι πιασμένη στα μανταλάκια του «πρέπει» και του «δεν πρέπει». Γι’ αυτό και βλέπουμε σήμερα ένα σύστημα, ένας οργανισμός, ένα σωματείο, μία ένωση, ένας φορέας, ενδεχομένως ένα κράτος, μια εκκλησία, για να συνεχίσουν την πολυσχιδή πορεία τους, θυσιάζουν το πρόσωπο, την αξία και τις λαχτάρες ενός προσώπου, και πορεύονται απρόσωπα, έναντι του κόσμου, έναντι του αδελφού και έναντι του Θεού. Ο κόσμος και ο αδελφός δεν γλυτώνουν από αυτή την τακτική τους. Στον Θεό, όμως, είναι σίγουρο ότι θα τα βρούνε σκούρα. Γιατί αυτό, ξέρετε; Γιατί ο Χριστός θυσιάστηκε για το κάθε πρόσωπο, για τον κάθε άνθρωπο που ήρθε ή που θα έρθει, ή που δεν πρόλαβε να έρθει στη γη. Έτσι λοιπόν, όταν εμείς αδυνατούμε να αγαπήσουμε, όταν δηλαδή αρνιούμαστε να είμαστε υγιείς, εξαντλούμαστε σε συμβουλές, σε παρατηρήσεις, σε δεικτικότητες, σε υπονομεύσεις, σε απαγορεύσεις, σε σωφρονισμούς, σε απειλές.

Η αγάπη του Χριστού δεν μπορεί να είναι εξουσιαστική και αυταρχική έναντί μας, δεν γίνεται να σαρώσει τις επιθυμίες και τη φύση μας, τις εφέσεις και τη δυνατότητα του προσώπου μας, όσο χοϊκό, εύπτωτο και αδύναμο κι αν είναι αυτό. Ο Χριστός ρωτά, γιατί αν δεν ρωτούσε, θα αναιρούσε πρωτίστως τον Ίδιο Του τον Εαυτό: Αυτός «θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι». Δεν θέλει να σωθεί κανείς από τους ανθρώπους, αφού πρώτα ακρωτηριάσει και μεταλλάξει τη φύση του. Η σωτηρία του ανθρώπου, είναι ευγενική δωρεά του Θεού. Και σωτηρία σημαίνει ότι ο άνθρωπος μένει εν τω Θεώ αλώβητος, ακέραιος, σώος, αβλαβής, απείραχτος.

Όλη μας η υγεία κρύβεται μέσα σ’ αυτή την κατάσταση της εν Χριστώ σωτηρίας. Σ’ αυτή την ευλογημένη κατάσταση φεύγει ο πόνος, ο σβησμός, ο μαρασμός και ο θάνατος της αμαρτίας που αλλοίωνε και σάρωνε τα πάντα μέσα μας, που διαστρέβλωνε την αντίληψη και τις συνθήκες μας, και έρχεται η Παντοδύναμος Χάρη του Θεού, ο Ίδιος ο Χριστός μέσα στο μυστικό ταμείο της καρδιάς και αλλάζει ή ανατρέπει ειρηνικά τα πάντα. Ποια πάντα; Λογισμούς, διαθέσεις, ιδέες, ενέργειες, έργα, πράξεις, παθογένειες, προλήψεις, εναντιώσεις, μάχες, ακαταστασίες, συναισθήματα επιπόλαια και ατακτοποίητα…

π. Δαμιανός

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...